SYA - rondje Atlantic

Guadeloupe

2012-03-06T15:25:00.000Z

Nog gedacht om op de eilanden van de Saintes te blijven maar ik merkte dat alle andere veilige ankerplekken ook gereguleerd zijn. Daarom besloten om direct te vertrekken en me te verwennen met minimaal een douche in jachthaven Bas du Fort in Pointe a Pitre. Wederom een lekker tochtje van een uurtje of 6 met volop zon. Mijn huid moet toch weer even wennen aan al die zon; een rode gloed was het resultaat (echter geen zonnebrand gebruikt). Na de douche mijn baard van een week er ook maar afgehaald en 's avonds lekker gegeten bij de chinees/vietnamees/japanner. De havenplaats Pointe a Pitre is dé haven van Guadeloupe. De stad zelf is wederom een strijd tussen mooie, oude, traditionele huizen en de plompe, betonnen, frans continentale bouw.

In het centrum hoofdzakelijk boetiekjes. Op de zondag was de stad volledig uitgestorven; alles verborgen achter dichte rolluiken. Afgaand op muziek trof ik echter op een plein een groep mensen aan die in prachtige klederdracht aan het volksdansen waren. Ze deden het niet voor toeristen; ze hadden er zelf veel schik in.

Dit bericht wordt nog verder aangevuld.

Les Saintes

2012-03-04T11:39:00.002Z

's Ochtends vroeg Dominica verlaten. Het doel zijn de franse eilanden Les Saintes ten zuiden van Guadeloupe. Er stond lichte wind aan deze lijzijde van het eiland maar belangrijker: het was droog en er was zon!! Binnen in de boot waslijnen opgehangen om al het natte goed te drogen.

Hoe verder naar het noorden hoe meer wind er kwam en uiteindelijk eindigde ik met een mooie 5 Bft halve wind. Het werd echt genieten toen ik buiten in de kuip een beetje kon slapen met mijn gezicht in de zon en een boot die met ruim 6 knopen over het water glijdt. Bijna vakantie!.. Omdat ik bij de Les Saintes iets oostelijker zat heb ik de oostelijke ingang gekozen. Het was wel knobbelig tussen de rotseilanden maar lekker.

Uiteindelijk mijn anker voor bij het strand erin gegooid. Fout! Het blijkt dat sinds kort het niet meer mogelijk is om in de baai van Terre de Haut te ankeren. Alleen aan een mooring liggen kan nog en dat kost natuurlijk geld. Dus onder het mom van veiligheid is een extra inkomstenbron gegenereerd. Aangezien er ook geen moorings vrij waren heb ik daarom mijn boot verlegd naar het achterste deel van de baai waar geen moorings lagen en de diepte al 10 meter was. Fout! Ook al zijn er geen moorings je mag er toch niet ankeren. Ik heb gemeld dat ik aan het begin van de avond niet meer ankerop ga en dus blijf liggen. Gelukkig deden andere foutliggers dat ook. Kort even Terre de Haut bekeken. Het is drie keer niks. Eén groot toeristenplaats met alleen maar blanken die via ferries vanaf Guadeloupe worden aangevoerd. Het is een aaneenschakeling van toeristenwinkeltjes en restaurantjes. Niets Carribisch is er meer. Het kan net zo goed Tenerife zijn. Het plan is om morgen snel inkopen te doen en dan wegwezen. Ik ga wel rustig bij een ander eiland van de Saintes voor anker liggen.

Dominica

2012-02-25T15:00:00.006Z

Met een geheel ander gevoeld dan de vorige keer verlaat ik St. Vincent. Het was een fijne en ophelderende tijd. Toch besloten dat ik met in ieder geval mijn Caribisch deel van de tocht verder ga. Als al het geplande ook uit komt (...) zie ik Gette over enkele weken op Antiqua.
Dus op 23 februari 2012 om zeven uur 's ochtends losgegooid. De weersveruitzichten zijn goed. Na de windluwe lijzijde van St. Vincent gepasseerd te zijn kreeg ik meer dan voldoende wind aan de noordwest zijde. Twee riffen moet ik zetten. Langs St. Lucia is de zee wederom zeer rommelig. Waarschijnlijk wordt dit veroorzaakt door wind schuin op de kop en de 1,5 knoop stroom op de kont. Sya houdt zich prima. Af en toe een lancering vanaf een golf maar de zwaartekracht zorgt er voor dat we nog elke keer neerwaarts gaan. Wel met luide klappen. Er is veel buiswater. Overslaande golven kruipen zelfs onder mijn buiskap door en het stroom via de luikopening binnen. Het luik dus dicht houden. In de nacht is het pikkedonker (1 dag na nieuwe maan) maar gelukkig is er weinig scheepvaart zodat ik mijn slaapjes kan pakken. Met alleen een afgebroken neerhouder, één lekkend raam en koffievlekken her en der kom ik 's ochtends vroeg bij Dominica aan. 130 NM in 25 uur. De wind was 10 - 26 knopen uit ENE.

Al bij aankomst op Dominica viel het op dat eiland in de regen lag. Ik kan nu melden dat dit geen uitzondering is. Een wolkendek hangt permanent boven het hoge deel van het eiland en levert dus aan de lijzijde de buien op; met name in de nacht. Ze hebben dan hier ook niets voor niets een tropisch REGENwoud. Aan boord betekenen de buien een 'luikje open - luikje dicht' repeterend ritueel.
De pilot van Chris Doyle is lovend over het gereduceerd papierwerk bij de Douane en noemt het zelfs een voorbeeld voor andere landen. Nou ik ben minder lovend. In mijn ogen is er niets bijzonders. Er wordt niets verteld dat je niet meer hoeft uit te klaren als je minder dan 14 dagen hier verblijft. Nee, er werd me zelfs gemeld dat als ik van Roseau naar Porthmouth in het noorden wil varen ik een 'cruising permit' moet hebben. Daarbij nog optellen dat je om te hiken een algemene park permit nodig maar om de Indian river te bezoeken moet je weer een andere permit kopen.De hoofdstad Roseau levert weer het beeld van een levendige stad. Als een cruiseschip van het formaat Bijlmerflat om acht uur 's ochtends wordt gelost wordt de weg langs het dock afgezet en stromen de mensen de stad in of verdwijnen via gereedstaande busjes naar allerlei bezienswaardigheden.

Echter op een zondag is de stad uitgestorven zoals op deze foto te zien is.

Buiten de stad is er dan nog wel levendigheid. De mensen zitten voor hun huis, kletsen, sleutelen aan auto's en roken wat... Het valt me op dat ze voor elke dienst betaald willen worden en daarbij waanzinnige bedragen vragen. Toen ik 100 liter drinkwater wilde tanken werd 10 US$ gevraagd. "No way; absolutely ridiculous" was mijn antwoord. Verbaasd werd ik aangestaard. Waarschijnlijk betalen de meeste Yachties gewoon waardoor dit soort wantoestanden blijven bestaan. Ik wil fair behandeld worden en niet als een westerse melkkoe. Uiteindelijk zijn we overeengekomen dat ik niets betaal omdat ik ook al aan zijn mooring lig (10 US$ per nacht; dit is wel een normale prijs). Op het moment dat je iets koopt of een dienst afneemt moet je dus voor jezelf al hebben bepaald wat het je waard is. Zo'n waardebepaling is moeilijk voor ons westerlingen omdat bij 'ons' in de winkel alles al geprijsd is. Bij grote uitgaven is het zinvol om even internet te raadplegen.Om te hiken heb je vervoer richting startpunt nodig en nog belangrijker vervoer terug voor als je niet meer op je benen kan staan. Voor sommige hikes is een gids verplicht of sterk aanbevolen. Als alleengaande in een taxibusje betaal je de volle mep. Op de ankerplaats liggen niet veel jachten om een behoefte te combineren dus daarom ben ik hotels gaan afgelopen. Bij het Fort Young hotel was het raak. Zij organiseren trips (echter niet de echte, zware hikes) die voor iedereen open staan. Dus me ingeschreven voor de Indian river en een kleine hike. Met een busje met 6 andere hotelgasten naar de Indian River gereden. Permits waren al door de chauffeur geregeld. Je mag deze rivier niet zelf bevaren maar alleen via lokale roeiboten een prachtig moeras vaar je in.

Bloodwood trees (ik weet de Nederlandse naam niet) met hun enorm wortelstelsel overdekken het riviertje. Een leguaan ligt op een tak rustig naar je te kijken. Langzaam glij je in stilte steeds verder het riviertje op. Schitterend!

Na een lunch hup het busje in richting regenwoud. Al slingerend reden we steeds dieper het woud in. Citrusvruchten- en bananenplantages zijn er volop. De route van de hike was zeer goed aangelegd. Het staat dan ook te boek als een familiehike. Hierbij veel uitleg over alle soorten bomen en hun gebruik gekregen.

Een hoogtepunt was de uitkijkpost over het regenwoud. Je ziet havikken en papagaaien. Het is overigens moeilijk om een groene papagaai in een groen bladerdak te ontdekken. Ze kunnen je wel alles wijsmaken... De herinnering aan Toon Hermans met z'n 'Roepie-roepie-vogel' kwamen boven. Tegen zessen kwamen we weer bij het hotel aan. Het was een mooie trip.

29 feb 2012: Richard voelt zich beroerd!
1) Door alle snelle weerswisselingen (regen, wind, warmte) te Dominica heb ik een stevige verkoudheid opgelopen. Door de koorts transpireer ik erg veel. Het grootste deel van de dag in bed gelegen omdat ik morgen toch wil hiken.
2) Vandaag ook gehoord dat Gette niet naar Antiqua kan komen. De eerdere toezegging voor een aantal dagen vrij is door haar baas veranderd in gewoon geen vrij. In het hoogseizoen 7 dagen per week werken. Tegen koorts kan ik APC innemen maar ik heb op dit moment geen flauw idee meer hoe ik dit een positieve draai kan geven. Een beetje radeloos.
M'n laatste dag op Dominica. Wederom een georganiseerde trip. Het weer was deze dag zeer gevarieerd. Het varieerde namelijk tussen motregen en zware tropische regenbuien. Met het busje zijn we eerst richting Middleham falls gereden. Om deze waterval te zien moet je ruim een uur lopen. Het is een mooie tocht die dwars door het regenwoud loopt. Onze chauffeur/gids doet zelf de tocht moeiteloos op z'n slippers.

Veel klimmen en dalen. Helaas loop je dezelfde weg ook weer terug. Door de regen werd het steeds modderiger. Het is een mooie waterval maar het nadeel van deze waterval is dat deze te groot is. Het past gewoon niet op één foto. Ik heb dan dit ook als klacht bij de gids gedeponeerd. Voor de bloglezers: hieronder de twee delen van de waterval. Zelf even uitprinten en met knippen en plakken heb je zo de complete waterval zichtbaar.

Vervolgens hebben we gezwommen in koudwaterbasin Titou Gorge waarbij je al zwemmend door een kloof bij een klein watervalletje uitkwam. In de kloof had je leuke stroomversnellingen waarop je kon uitleven. uit veiligheidsoverweging kreeg iedereen een zwembandje om. Na deze verfrissende ervaring en een lunchstop onderweg naar de beroemde watervallen Trafalgar falls. Toen we daar aankwamen was een langdurige tropische regenbui begonnen. De watervallen zelf waren mooi maar vele schoonheid werd door de regen weggenomen.

En toen... omkleden en in je zwembroek naar beneden lopen met je rugzak zo goed mogelijk tegen de regen ingepakt en je uiteindelijk laten zakken in een warm bad! In de buurt ontspringt namelijk een warmwaterbron die met een flink debiet warm water levert. Het sfeerplaatje: Richard ligt met z'n ogen dicht tussen de rotsen met bruin gekleurd klotsend warm water om zich heen met boven hem een lekkend dak van tropisch bomen waar de regen toch doorheen komt. Harpmuziek ontbreekt. Dat is heel lang geleden dat ik een bad heb genomen. Alleen de shampoo vergeten... Helaas is het niet gelukt om, vanwege de hoeveelheid regen en het beperkte licht, een goede foto van het bad te nemen. Daarom een foto van het Internet geplukt (deze dame ken ik niet).

St. Vincent II (St. Vincent & the Grenadines)

2012-02-20T13:10:00.002Z

Het omdraaien van mijn boot i.p.v. naar Dominica te varen kan alleen maar betekenen dat een vrouw in het spel is. En dat klopt. Toen ik de eerste keer op dit eiland was heb ik een mooie, lieve Vincentiaanse vrouw leren kennen. Na mijn vertrek is er nog wel gebrekkig contact via telefoon, Skype en email geweest maar uiteindelijk besloten om vanaf Martinique om te draaien en door 'live' contact te werken aan een relatie. Verschijnen op Valentijnsdag maakte het extra bijzonder. Overigens ik moet zeggen dat een toekomst in het Carribisch gebied me meer aanstaat dan een toekomst in Nederland.

Martinique II

2012-02-05T17:48:00.020Z

Op deze pagina het vervolg van Martinique. Het lukt me niet meer om de vorige pagina te bewerken.

Mijn hoofddoel van mijn bezoek aan Le Marin is de vervanging van mijn rolreefsysteem van de genua. Caraibe Greement constateert dat het oude systeem volledig op en beschadigd is dus een simpele vervanging van een paar onderdelen is daarmee uitgesloten. De reden dat ik mijn genua niet meer naar beneden kreeg was ook logisch: een verbindingsstuk van het profiel was losgeschoten en had al een scheur in mijn genua gemaakt. De knip moet dus nog iets verder open. Maar binnen 2 dagen heb ik een nieuw systeem op mijn boot staan met een gerepareerde genua. Prijzig maar professioneel.

Le marin zelf is niets. Als je het dorpje inloopt krijg je een gevoel dat je gewoon ergens in de Vogezen bent. Veel caribische autenticiteit kan ik hier niet aantreffen; het is gewoon een stukje Frankrijk.

Dit wordt natuurlijk mede veroorzaakt door de enorme hoeveelheid boten die hier liggen (passanten, vaste ligplaatsen en mijn lievelingen de charter catamarans).

Het betaalmiddel is de euro en de prijzen zijn ook europees. De bevolking hier heeft die bekende stugge franse houding. Het is dan ook moeilijker om echt contact te maken. Hierbij helpt mijn beperkte talenkennis ook niet bij. Maar er zijn ook oplossingen. In een cafe/restaurant in de haven ben ik zover dat ik met de eigenaresse frans probeer te praten en dat zij mij corrigeert en/of in het engels uitleg geeft. Ik hoef dus une bierre me niet te ontzien.

Hier ook nog een scubaduik gemaakt. Ik moet wat ervaring krijgen. Bij het rif gingen we in dit geval niet met een achterwaartse rol erin maar alles werd in het water gegooid en je moest maar daar je fles met vest omdoen. Gelukkig was dit ook onderdeel van de PADI training geweest. Onderwater was het aardig maar niet uitzonderlijk mooi. Ben ik te veel verwend met Bequia of is dit gewoon een mindere plek? De divemaster had zelf zijn fototoestel bij zich waardoor hij o.a. deze prachtige foto van mij (ja, dat ben ik!) heeft kunnen maken.

Na een klein zeiltochtje in de hoofdstad (Fort de France) van het Martinique aangekomen. De ankerplek bevat een zeer gemelleerd gezelschap van nationaliteiten en schepen. Hoofdzakelijk liggen er de wat kleinere boten maar deze franse catamaran is dan wel weer erg extreem. Deze zelfgebouwde catamaran Micromégas 5 van nog geen 5 meter lengte is met 2 personen in 22 dagen van de Canarische eilanden (La Gomera) de atlantische oceaan overgestoken. Dat is sneller dan menig veel groter schip. De twee franse broers Emmanuel en Maximilien Berque houden er van om dit extreme uitdagingen te doen. Zie hun blog.

Het bruist in het centrum van Fort de France. Het is er druk en levendig en er zijn zeer veel winkeltjes; voornamelijk boetiekjes. Helaas maar weinig plaatsen voor goed internet. Wel zijn er diverse hotels met een open netwerk waarbij het me soms lukt om vanaf de boot in te loggen. Carnaval staat over een kleine maand hier op uitbarsten. De etalages staan er vol mee. Niet met saaie verkleedpakken zoals in Nederland maar meer interessante (...) kledij.

En nu moet ik zeggen dat deze kleding nog de meeste vrouwen van Martinique nog goed zal staan ook. Helaas ben ik met Carnaval niet op Martinique maar Wellicht dat ik het op een ander eiland meemaak.

Qua gebouwen laat Fort de France ook meer van de traditionele creoolse bouwstijl zien. Ik weet overigens niet of dit wel een echte bouwstijl is of onder een andere naam.

Naast dat kom je oude overheidsgebouwen tegen in de frans, continentale stijl. Weer een juweeltje is de bibliotheek van Schoelcher. Dit gebouw was opgericht voor de wereldtentoonstelling van 1889 in Parijs en nadien ontmanteld en weer in Martinique opgebouwd. Het herbergt de geschonken boekenverzameling van de franse politicus Victor Schoelcher.

De afgelopen dagen was het regenachtig en miezerig. Je wordt er zelf een beetje passief van. Toch maar met een busje naar St. Pierre gegaan. Deze plaats aan de noordwestkant van het eiland was vroeger de hoofdstad van het eiland. De gehele stad is op 8 mei 1902 getroffen door een pyroplastische lawine van de vulkaan Pelée waarbij de gehele bevolking van de stad (29.000 personen) om het leven kwam. Slechts enkelen hebben het overleefd zoals de in de gevangenis zittende moordenaar Louis Cyparis. Van moordenaar tot beroemdheid. In het plaatsje zelf staan op vele plaatsen nog ruïnes waaronder de genoemde gevangenis en het theater.

Nou wil ik dan ook eens die vulkaan met z'n caldeira zelf bekijken. Dus samen met 'mon huurvoiture' eerst richting Le Morne-Rouge gereden. De weg is een schitterende slingerweg die zeer goed onderhouden is. Je krijgt het gevoel alsof je met 70 kilometer per uur door Burgers Bush rijdt. Helaas erg weinig stopgelegenheden om foto's te maken. Vanaf Le Morne-Rouge kan je met de auto al een stukje de vulkaan oprijden. Dat scheelt weer. En dan toch zelf verder. Ik had naast eten en veel drinken ook een extra lang t-shirt en een zomerregenjas bij vanwege de kou en regenkans. De top van de vulkaan lag in de wolken maar ik hoop maar dat dat wegtrekt. De route naar boven is steil en bestond voornamelijk uit hééél veel traptreden maar ook hele stukken waarbij je tegen rotsen moest klauteren. Je merkte dat de wind fors toenam maar ook de mist werd dikker. De temperatuur daalde hard. Uiteindelijk heb ik met een stevig hartritme de top van de vulkaan op 1245 meter hoogte gehaald en dan dat uitzicht....! Niets! Potdichte mist. 'T is dat volgens de kaart de top van Montagne Pelée was maar voor het zelfde geld sta je tegen een andere berg aan te leunen. ik heb gekozen om niet de caldeira rond te lopen want van alleen in de mist te lopen krijg ik geen goed gevoel. Ik vind lopen eigenlijk al helemaal niets dus laat staan lopen in de mist.

Na een poppentochtje van 11 NM bij St. Pierre voor anker gegaan. Dit is een port of entry dus ideaal om uit ook te klaren voor richting Dominica. de top van Montagne Pelée blijft 'gelukkig' alle dagen in een permanente wolk hangen.

Ik lig dicht bij het dock zodat ik al roeiend met de dinghy er naar toe kan. Volgens de pilot hinder je de vissers dan zo min mogelijk. Dat ik er dicht bij lag werd duidelijk toen een catferry aan kwam meren. Zonder enige vloek van de stuurman (hulde zeeman!) wist hij zijn ferry in de beperkte ruimte tussen Sya en het dock te draaien. Zonder te overdrijven maar er zat maar één meter tussen beide boten en dankzij zijn schroefwater bleef het daarbij. Nergens had ik iets gelezen dat dit dock ook voor grote schepen gebruikt wordt. Aangezien ik het plaatsje al ken is er weinig te ontdekken dus wat bootklusjes gedaan, gelezen en weer eens een was gedraaid.

Op zondag 12 februari was er een carnavalsoptocht in St. Pierre. Waarschijnlijk als opwarmertje naar het echte carnaval. Zomerse, carribische muziek gaf het een vrolijk sfeer. M'n heupen bewogen.

Inmiddels besloten om niet rechtstreeks naar Dominica te gaan maar via de 'omweg' van St. Vincent. Deze omweg is totaal slechts ruim 200 NM. Ik kijk er ondermeer naar uit om weer een nachtelijke tocht te maken.

Martinique

2012-02-02T13:17:00.001Z

Na losgooien in Rodney Bay zette ik toch snel een eerste rif in het grootzeil. Ik verwacht een wind rond de 20 knopen. Het is gelukkig niet tegen de wind in of erg scherp er tegenin. De wind is oostelijk en de kracht daadwerkelijk tussen de 17 en 22 knopen. Af en toe kreeg ik er een bui overheen die mijzelf dan weer even zoet spoelde. Het enige wat ik deed was spelen met het in- en uitroillen van de genua om voldoende zeil te behouden.

Deze video met m'n watrerdichte fototoestel tijdens een rustiger moment gemaakt

Een bui had ik toch wat fout ingeschat. Het zag er als een kleintje uit maar toen het dichterbij kwam bleek het een forse te zijn met veel regen. Dat ik het geluk als er meer boten varen. Je kan zien wat het effect is van wat er komt. Echter in dit geval was alles achter de regen verstopt. Nou deze bui was een beste hoor. Ik kreeg 33 knopen wind op m'n donder en dat met slechts 1 rif in het grootzeil. ik zei nog tegen me zelf : "nou nou nou Richard toch! Da's wel 'n een bietje veul". De bui uitgereden door Sya even heel scherp aan de wind te varen zodat het zo min mogelijk wind vangt en de zeilen net niet klapperen. Na een paar minuten was het overgewaaid en stond er even slechts 8 knopen wind. Het was een wisselvallige tocht waarbij veel gewerkt moest worden. Ik vind het heerlijk om dit soort tochten volledig op de hand te sturen. Na 35 mijl de jachthaven van Le Marin binnengelopen. Ik had al gemerkt dat vele franse zeilers naar Martinique uitkeken. Niet specifiek vanwege de taal maar vanwege het aanbod in de supermarkten. In de haven als op de ankerplaats zijn het met name franse jachten die er liggen. Ik hoop maar dat het hard waait zodat mij Nederlandse vlag wappert en niet als een vaatdoek naar beneden hangt. Voor je het weet beginnen ze frans te praten en ik had slechts 2 dagen op de oceaan kunnen oefenen.

Deze pagina wordt nog verder aangevuld.

St. Lucia

2012-01-27T13:45:00.020Z

Dinsdag 24 januari 2012 nog even om 6:00 uur mijn email bij het restaurant in Wallilabou gecheckt en om 7:00 weggevaren. De linehandlers waren er nog niet op dus ik kon zelf het water inspringen. Volgens de pilot kan er bij de 900 meter hoge vulkaan Soufriere aan de noordzijde van St. Vincent gemakkelijk, als gevolg van een windversnellingszone, 30 á 40 knopen wind staan. Dus met twee riffen al motorzeilend onder de kust naar het noorden gegaan. De wind trok daar wel aan tot 24 knopen noordoostelijk maar het bleef daarbij. Alweer geluk.

Mijn doel was het plaatsje Soufriere op St. Lucia. In het St. Vincent channel was het lekker stampen en de zoutkorst op mijn gezicht nam gestadig toe. Hoe verder je van St. Vincent afkwam hoe rustiger de wind werd zodat langzaam de genua verder werd uitgerold en ik zelfs het laatste stuk ongereefd heb gevaren.
Bij Soufriere zijn twee bekende rotsen: petit piton (744 m) en Gros Piton (790 m). Ze zijn aardig maar verder doen ze niet veel. Het is dat ze hier liggen.

Helaas waren de moorings aan de noordzijde van de baai bezet dus maar een aan de zuidzijde genomen. Vele helpende handen worden aangeboden maar achteraf willen ze wel een betaling. Mijn achterlijn (eigenlijk lijnen want de afstand was 50 meter en ik wil mijn 100 meter lijn hier nog niet voor gebruiken) werd aan een boom vastgemaakt. Je betaalt een jongen een paar EC dollar en gaat genieten. Diezelfde nacht wordt er om 24:00 op mijn boot geklopt. De buren. Niet omdat ik te luid lag te snurken maar omdat mijn boot tegen hun boot aan lag. Raar maar het kan gebeuren door stromingen en wind. Ik begin daarom mijn achterlijn strakker te zetten maar na zo'n 20 meter te hebben ingehaald merk ik dat ik mezelf naar het rotsachtig strand trek en de lijn is nog verder in te halen. Waarschijnlijk ligt mijn mooring los. er is maar een oplossing en dat is weggaan. Dus motor starten; het water in om mijn achterlijn los te maken en SYA vaarklaar te maken. Binnen een paar minuten ben ik weg. Maar ja en dan? Ankeren is i.v.m. bescherming van het koraal verboden en zo ver ik weet waren alle moorings bezet dus er is maar één oplossing: dit wordt een nachtje op zee blijven. Met een puntje genua zeil ik met slechts 1 knoop snelheid voor de kust (bijliggen lukt me zonder grootzeil niet en ben te lui om het te zetten). Er is hier wel scheepvaart dus ik probeer met slaapjes van 10 minuten iets van rust te krijgen. Over stuurboord nadert een zeilschip varend op motor. Het komt dichterbij maar hetreageert niet op mijn oproep op kanaal 16. Zelfs mijn scheeptoeter erbij gehaald. Midden in de nacht het geluid van een 'eland die er wel zin in heeft' levert ook geen reactie op. Dan maar zelf uitwijken en de motorende catamaran passeert. Ik geeft 'm een overweging op kanaal 16 na maar ook hierop geen reactie. Onddanks het feit dat het hoogstwaarschijnlijk een huurcatamaran van Martinique is ga ik niets meer over zeggen. 'Ik begin d'r nie mer an'. Zodra het licht wordt ga ik weer richting Soufriere en vind een reeds verlaten mooring aan de noordzijde.
Internet is gelukkig veel aanwezig via allerlei onbeveiligde netten. Internetbankieren laat ik dan ook maar even liggen. Het stadje Soufriere bevat vele oud creoolse huizen. Het geeft een mooi beeld van dit deel van het eiland.

Wel wordt er enthousiast op toeristen ingespeeld. Overal worden gevraagd en ongevraagd diensten aangeboden zoals het op mijn dinghy passen die ik zelf aanmeer en met een slot vastleg. Als ik terugkom verwacht zo'n jongen betaald te worden. In dit geval krijgt hij niet en leg ik hem vriendelijk waarom ik niet voor ongevraagde diensten betaal. Hij aanvaardt dit. Op mijn wandeling naar de watervallen loop ik deze natuurlijk mis en zit ik op een weggetje dat steeds smaller wordt en me verder het tropisch regenwoud inneemt. Het is blijkbaar de oude weg naar Vieux Fort. Op vele plekken is de weg zwaar beschadigd door extreme regenval tijdens de recente orkaan Thomas. Op een mooie plek met schittend uitzicht ontmoet ik David en Priscilla. Zij wonen en leven met name van de natuur rondom het huis.

Ik wordt erg vriendelijk ontvangen. Dit komt mede omdat hier eigenlijk geen toeristen komen. David is ook imker. De eigen honing smaakt naar bloemen en vruchten. Het voedsel van de bijen bepaalt natuurlijk ook de smaak van de honing. Ik krijg een fles honing in mijn handen gedrukt. Al verder pratend komt David met cinnamon (deze Nederlandse culinaire barbaar had het niet door dat dit kaneel is). Ook dit is goed voor je zei hij. Gewoon een stukje in rum laten weken en dat drinken. Het is niet alleen goed tegen een verkoudheid maar ook als oppepper voor je mannelijkheid. Je krijgt het er erg warm van. Nu kan ik geen reden bedenken waarom ik hiervan een zak vol van meekreeg... Ze wilden absoluut geen betaling voor hun giften hebben maar toch heb ik David iets in zijn handen geduwd met daarbij een uitleg. Op de terugweg liep David met me mee en legde vol enthousiasme alle bomen uit (en liet me ook het e.e.a. proeven zoals verse cacaobonen) en andere bijzondere feiten van de omgeving. Je voelt je geen toerist maar een gast.

Op St. Vincent ook al deze bijzondere manier van huizenbouw gezien. Er wordt een enorm bouwwerk van palen opgezet en op de bovenste laag wordt een woning gebouwd zodat het op dezelfde hoogte als de weg ligt. Als er geld is wordt eventueel een benedenverdieping gemaakt. Dit hotel is dus op de vijfde etage geplaatst.

De afgelopen dagen had het stevig gewaaid met tot 30 knopen in de baai. Tja en als je dan toch naar de kant wil zijn er drie opties: a) niet gaan; b) een watertaxi nemen of c) de leukste met alleen je onderbroek aan en alle kleren in een plastic zak met de dinghy naar de kant varen. Er kwam zo veel warm, zoutwater over zodat ik onderweg zelfs moest hozen. Drijfnat sta je op de dinghypontoon je af te drogen en om te kleden. Ja en dan is er even een momentje dat een witte kont zichtbaar is. Komen ze wel overheen...
Het was weer tijd om verder te gaan. Het was de bedoeling om naar Rodney Bay slechts 15 mijl noordelijker te varen. Bij de start op 28 januari stond er redelijke wind maar die nam geleidelijk steeds verder in kracht toe tot 18-26 knopen wind met als top 30 knopen. De zee was vergelijkbaar met een Noordzee-zeetje en bij een noordwesten wind dus hakken geblazen.

Door de hoge, steile golven wilde ik geen tweede rif zetten omdat ik dan te weinig kracht had om er tegenin te gaan. Het gangboord zat volledig onder water en af en toe zelfs delen van de ramen. Zo schuin heb ik SYA nog nooit gevaren en zo dacht mijn inventaris er ook over. Binnen schoten laden en kastdeurtjes open en de uitstalling op de vloer nam gaande de tocht toe.

Een mooi moment was het toen een groepje pilotswales (grienden) naast de boot meezwommen. De boot hield zich prima en na 5 uur hakken kwam ik doodmoe in de marina aan. Ik hou er van om op dit soort tochtjes zelf te sturen. Na op de steiger onder de waterkraan te hebben gedouched kon ik binnen opruimen. Alles is waterdicht gebleken. In de haven weer diverse bekende zeilers aangetroffen zoals bijvoorbeeld Rachelle en Tony van de Saltwhistle III. De marina is groots opgezet en ingericht voor de grote schepen. Voor de duidelijk: het ponton waar SYA aan ligt is niet een langsteiger maar slechts een vingersteiger van 60 voet lang!

De omgeving van Rodney Bay is niet mooi en erg toeristisch. Vele afgeschemde resorts zijn hier dan ook. Richting Rodney Bay zelf is een grote sliert van alleen maar restaurantjes en de huidskleur die je daar aantreft is blank (of rood). Dit is niet mijn plek. Bij een garage mijn reefhaak laten lassen en 2 nieuwe RVS pennen voor de riemen van de dinghy laten maken. Het rolreefsysteem van de genua is echt op maar ik kan er nog wel mee zeilen. Het lukt me echter ook niet meer om de genua naar beneden te halen. Nu zit er hier ook een zeilmaker/tuiger. Hij zou wel gedurende de dag eens langskomen maar een tijdindicatie wilde hij niet geven. Ik heb 'm dus niet gezien noch dat ik een berichtje zag. Ik laat het wel op Martinique door een echte tuiger maken.
Rodney Bay vindt ik echt geen aanrader. De hele atmosfeer en de omgeving kan je plaatsen op elk plekje in de wereld. Elk origineel stukje St. Luciaans is weg. Dit werd vandaag ook beaamd door de in eerste instantie normse dame van douane waar ik was om uit te klaren. Omdat er niemand van immigration was zorgde zij ook daarvoor zodat ik weg kon richting Le Marin op Martinique.
O ja, deze bakker maakt het zich erg gemakkelijk en legt alle verantwoording voor de kwaliteit van zijn overigens niet zo smakelijk brood hogerop. Op de verpakking staat: "The quality of our bread is Gods blessing". Ook handig voor klachtenbehandeling.....

St. Vincent (St. Vincent & the Grenadines)

2012-01-15T14:36:00.012Z

In de baai van Bequia waaide het een beetje maar toch twee riffen in het grootzeil gezet. Dat was niet te weinig want zodra ik uit de luwte van Bequia kwam was het meteen 22 - 26 knopen (= flinke 6 Bft) aan de wind. De golven waren steil en af en toe dook Sya er lekker in. Aangezien ik ook stroom tegen had was het kruisen geblazen. Het was even lekker werken en na 4 uur genieten met een gezicht vol aangekoekt zout het zeil naar beneden en op de motor door het betond geultje in het rif de Blue Lagoon in. Ondanks dat het volgens de informatie moet kunnen knijp je toch je billen tegen elkaar als in die doorgang er even nog maar 20 centimeter water onder de kiel is. In de baai ben ik aan een mooring gaan hangen. Het rif beschermd de baai prima tegen de golven.

De naam Blue Lagoon doet echter iets mooier vermoeden dan het werkelijk is. Het is een Sunsail verhuurbasis. Het rif welk als snorkelgebied staat vermeld is niet fraai en gevaarlijk door de hoge golven die er op breken. Door de waterbeweging is het ook geen helder water. Maar er is een groot voordeel van deze lokatie. Er zijn douches voor de huurder van Sunsail-schepen! Dus ik met de dinghy naar de kant en door een Sunsailgezicht op te zetten (middelmatige zeiler die een te grote boot huurt) de douches binnengelopen. Dit zijn voor mij de eerste douches sinds mijn vertrek uit Mindelo 27 november 2011. In de tussentijd me in zee gewassen en/of de douchezak gebruikt of gewoon een lekkere regenbui als douche.

Ik was al met Chrisja een dagje op St. Vincent geweest dus ik kon de weg wel vinden in het centrum van de de hoofdstad Kingstown. Op een zwerftocht hoorde ik in een klein straatje gospel gezang. Dus op onderzoek uit. Trap op, hoekje om en weer een trap op waarna ik aan de open deur van een kerkzaal stond. Meteen werd ik op een prominente plaats neergezet. De voorganger speelde zelf basgitaar. Prachtig om dit te horen en nu ook om te zien. Na enige tijd ging een microfoon rond waardoor aanwezigen hun persoonlijke belevenis van die week konden vertellen zoals net 56 jaar geworden; een gelukkig huwelijk; trots zijn op een zoontje e.d. En toen: "today we have a special guest in our community" en allen keken naar mij terwijl de microfoon in mijn handen werd gedrukt. Ik heb een klein verhaalje gehouden wat te midden lag van 'ik ben Richard en doe Donald Duck na' tot na elke zin het uitroepen van 'praise the Lord ; Halleluia!'. Na de viering handenschudden met de aanwezigen en koffiedrinken. Toen ik de voorganger vertelde dat ik ze per ongelijk had gevonden was zijn te verwachtte antwoord dat mijn bezoek geen toeval was maar dat ik door de Big Man gestuurd was. Ja, dan houdt dus elke spontaniteit op.

Het straatbeeld van Kingstown is druk en veel straathandel. Bijzonder zijn de kruiers met hun eigengemaakte karretjes die alles en nog wat vervoeren.

O ja, ik ben deelgenoot geweest van m.i. een nieuw record. Met 21 personen in een lokaal 'dollar'-taxibusje. Nu zijn de meesten personen hier het tegenovergestelde van broodmager dus het busjes zat lekker strak vol. Daarbij nog een keiharde reggae muziek denken en je hebt het sfeerplaatje gecreerd. Onderstaande foto geeft zo'n vergelijkbaar busje.

Toch bijna een week in de Blue Lagoon gelegen terwijl ik eerder had gemeld dat het niet zo mooi was. Dit verdient uitleg. Blue Lagoon is ook de locatie van SunSail verhuur met diverse faciliteiten. Zo waren er de douches, maar ook gratis wifi en een bar. Om naar Kingstown te komen was het slechts 20 meter lopen om langs de weg op de bus te wachten. Klinkt allemaal erg relaxed. Daarbij had ik nu ook tijd en zin om mijn banjo weer eens te bespelen. Er lagen slechts weinig boten aan moorings dus ik heb maar weinigen kunnen vervelen met de eindeloze herhalingen van bijvoorbeeld 'Wildwood Flower'. Daarnaast nog interessante Vincentianen ontmoet zoals Gette. Zij heeft naast haar normale baan ook haar liefdadigheidsorganisatie (Aunt G's charitable children organization). die zich richt op kinderen. Ik vond het jammer om te vertrekken juist omdat ik verwacht dat de volgende eilanden allemaal veel toeristischer worden.

Blue Lagoon met het koraalrif richtbaar (brekende golven)

Op vrijdag 20 januari had ik een zeilafspraak met de eerder op Bequia ontmoette engelse Kerry (eh; fout! britse is correcter want ze komt uit Cardiff). We zijn samen eerst een stuk in het kanaal tussen St. vincent en Bequia gevaren om weer even echte golven te voelen en daarna naar de baai Petit Byahaut op slechts een uur varen.

Prachtige omgeving en zeer mooi, kristalhelder snorkelwater. Door mijn huidige duikervaring merkte ik dat ik gemakkelijker naar 8 meter of dieper snorkel om dan boven de bodem te zwemmen en visjes te fotograferen. De kwaliteit van de foto's neemt toe zoals de foto van een trompetvis en een Kerryfish.

Daarna stond de batcave op het programma. Al snorkelend ging ik voorop de grot in. Een grote krab probeerde zo'n halve meter naast me vertikaal de rots te beklimmen en donderde recht voor me in het water. Je schrikt en ik kon me lach niet houden (mijn versie is lachen; Kerry's versie: een schreeuw). Verder de grot in snorkelend hingen veel vleermuizen. Doordat de grot vrij smal was en er toch een redelijke deining naar binnen liep werd je verder de grot ingespoeld waardoor we besloten om rechtsomkeer te maken. Op het eind van de middag zijn we de baai van Wallilabou binnengevaren. Vier bootjes dreven meteen om ons heen.

Je had de lijnman die de voorlijn aan een mooring vastmaakte en de achterlijn aan een pijler; de eigenaar van de mooring zelf en twee lokale verkopers van fruit. In deze baai Monique en Paul van the Full Circle weer ontmoet. en hartelijk weerzien.

Aan het begin van de avond kwam ik weer op mijn boot. Een zeer grote huurschip met daarop duitsers had zich in de buurt van mijn boot neerlegd en ze waren nog druk bezig. Maar boten bewegen. Ze waren aan het rommelen met fenders om de twee boten van elkaar te houden. Ik was pissig met name toen ze tegen mijn buitenboordmotor die aan het hek hing aankwamen (achteraf schade geconstateerd). Heel duidelijk heb ik in het engels verteld wat ik er van vond. Toen ik even later met mijn dinghy naar s/y Full Circle wilde gaan zaten ze weer tegen me aan. In nog overduidelijke taal gemeld dat goede zeilers geen onbekende haven in het donker aanvaren voor complexe havenmanoeuvres maar buiten blijven wachten tot het daglicht wordt en dat ik nu verwachtte dat meteen weg zouden gaan om schade aan mijn boot te voorkomen. "Jawohl, aber ....." "No, not aber, go away immediately; damned"!! Ik was woest. Ik ben in mijn dinghy blijven wachten totdat ze vertrokken. Dezelfde avond hebben ze in de baai op enkele andere plekken geprobeerd te ankeren en uiteindelijk zijn ze vertrokken. Klungels.

De volgende dag voor een groot deel Paul geholpen om meer uit zijn SSB zender te halen. Pas op het eind van de dag werd het ontvangst van gesproken woord en fax beter (zie ook de website van Full Circle). En natuurlijk probeerde een 40 voets charter catamaran met slechts 1 zeiler en vele nutteloze handjes aan boord aan de mooring naast me gaan liggen en ja nu ook weer kwamen ze continu tegen mijn boot en de buitenboordmotor aan. I.v.m. standaardisatie heb ik ze eenzelfde behandeling als bij de eerdere boot gegeven en wederom verlaatte een tevreden zeilboot de mooring .....

Met hartpijn dit mooie eiland verlaten.

Bequia II (St. Vincent and the Grenadines)

2012-01-08T18:39:00.021Z

Zoals het in een democratie er aan toe gaat hebben we samen besloten om na twee dagen Tobago Cays weer naar Bequia terug te gaan. De wind is iets afgenomen en is 15-20 knopen uit het ENE dus een mooie aan de windse koers. Dat is overigens wel lang geleden; aan de wind varen. Het is wennen. De boot hangt over een kant en de beweging van het schip is 90 graden gedraaid: van een slingeren in stampen. Ik moet toch zeggen dat ik persoonlijk slingeren fijner vind. Bij Bequia nog zelfs moeten kruisen. Na een mooi tochtje van 7 uur zijn we aan een mooring gaan hangen recht voor het Gingerbread hotel. Het bereiken van een dinghy steiger kan nu roeiend. Dat komt goed uit want de oorzaak van het zeer hoge benzineverbruik van mijn buitenboordmotor is een lekkende brandstofleiding. Ik heb geen drupppel meer aan boord.
Op 5 januari zijn we om half negen (dat is vroeg volgens het enige en enigste bemanningslid) met de ferry naar St. vincent gevaren. Het zijn oude noorse ferries en op vele plekken kom je dan nog de noorse teksten tegen. Na een tochtje van een uurtje in de hoofdstad Kingston aangekomen. Je ervaart meteen weer het leven van een grotere stad: drukte en meer lawaai maar ook kleurrijker qua activiteiten. Op de 'to-do-list'staan een bezoek aan Wallilabou en shoppen te Kingston. voor de rest zien we het wel.
Met een taxi naar een filmlokatie van Pirates of the Carribean Te Wallilabou gereden. Met de taxichauffeur veel gesproken. niet alleen over het eiland zelf maar ook de zelfverrijkende vorige president, de verdiensten van de huidige president en dez relatie met Venezuela. Hier is Chaves een goede vriend die goedkoop olie levert. Tijdens de rit zie je de schoonheid van het eiland en met name het ruigere, groene binnenland. Dit wil ik als ik langer op het eiland ben verder verkennen; maar dan met een gids.

In de baai van Wallilabou liggen diverse jachten voor anker. De pilot vermeldt dat je de achterlijn maar een een palmboom moet vastmaken en waarempel het klopt. De stenen boog aan de noordzijde schijnt aan het begin van Pirats of the Carribean deel 1 gebruikt te zijn. Er zijn enkele requisieten en achtergebleven documenten te zien.

De terugtocht naar Kinston hebben we met een busje afgelegd. Ik kan melden dat met Vier personen (en dan niet van die lichtgewichten) op één bank de deur toch nog dicht kan. Je zit zo klem dat vasthouden voor het bochtenwerk van de chauffeur niet nodig is. Eenmaal in Kingstown aangekomen werd het shoppen en de plaats zelfbekijken door rond te lopen. Af en toe rook je een 'Amsterdamse geur'. Op het eind van de middag weer met de ferry terug naar het buureiland en zijn we gaan eten in het Gingerbread restaurant.

vertrek uit Kingstown.

De volgende ochtend 6 januari 2012 stond in het teken van opruimen en de koffer inpakken. Waarschijnlijk omdat ik een man ben verbaast het me hoeveel tijd het vergt om zo'n koffer van gering formaat in te pakken. Op het klein vliegveldje van Bequia inchecken en even wat drinken. De beveiligingsman controleert de inhoud van de koffer maar doet tevens wat barwerk. Een beetje multi-tasking. Een klein vliegtuigje komt aan en Chrisja gaat samen met enkele anderen aan boord. Dit wordt de start van haar terugreis: Bequia - Barbados - Antiqua - London - Amsterdam.

De afgelopen twee weken was ik even geen single-hand zeiler meer. Het was de eerste dag even wennen voor me maar het waren twee prachtige weken!
Inmiddels besloten om zelf de volledige 5-daagse Open water Padi duikcursus hier in Bequia te volgen. Daarna ga ik verder.
Tijdens de duikcursus 'PADI Open Water' zijn we op totaal twee lokaties geweest: het reeds bekende Devils Table en Moonhole. Natuurlijk gaat het bij deze duiken om vaardigheden te beheersen. Dat zijn bijvoorbeeld: al je apparatuur gereedmaken en checken; duikmasker op de bodem af doen en na een tijdje weer op zetten en leegblazen, simulatie dat je lucht op is (de instructeur draait gewoon de afsluiter van je fles dicht), signaleren en overgaan op de lucht van je buddy; zwemmen op kompas; zweven door goede balans met je trimvest; je hele set afdoen en weer aantrekken; veiligheidsstop en ermergency lift CESA. Maar naast al die verrichtingen is het gewoon mooi. Bij de laatste duik gingen we naar 18 meter diept; in werkelijkheid ben ik tot zo'n 20 meter gegaan. Het is heel verradelijk want de bodem loopt glooiend af. Door op je drukmeter te kijken zie je pas hoe diep je werkelijk zit. Na het theorieexamen (slecht 1 vraag van de 50 fout) en de succesvolle verrichtingen ben ik nu 'n echte duiker. Ik zal zeker gedurende deze tocht op diverse lokaties me bij duikscholen aanmelden door een duik.

Pagina uit het mijn logboek van de laatste duik.

Ik heb veel foto's gemaakt van allerlij soorten vissen. Het probleem is echter dat die vissen niet op hun plaats blijven wachten tot ná de foto. Mede hierdoor is het overgrote deel van de foto's bewogen. En d'r zaten nogwel hele mooien vissen bij zoals een gevlekte mureen; papagaaivis; ballonvis; trompetvis etc etc. Wie weet met meer ervaring en meer gewillige vissen gaat het me lukken.

De activiteiten aan de wal gedurende de cursus waren minimaal. Beetje luieren en in de middag een ijsje of biertje bij het mooie Gingerbread hotel welk recht naast m'n boot was.

Op Bequia waren enkele bekenden vanuit Barbados aangekomen waaronder de redelijk onervaren Christian met z'n trimaran. Door een knullige constructie van een tweede anker aan de ketting van zijn hoofdanker was het tweede anker onder een grote rots klem komen te zetten. Al snorkelend is het me gelukt om die rots op te tillen (!) en het anker te bevrijden.
Juist op mijn verjaardag heb ik de duikcursus afgesloten. Dat is een mooi cadeau. 's Avonds heb ik met de die middag ontmoette Engelse toeriste Kerry mexicaans gegeten. Nadien nog bij Fragipani naar de donderdaagse stealband geluisterd.
De volgende ochtend m'n vaste ritueel op een vertrekkersdag: zodra ik wakker ben wil ik weg. Het doel is Blue Lagoon aan de zuidkust van St. Vincent. Ik verwacht een winderige aan de windse tocht.

Tobago Cays (St. Vincent and the Grenadines)

2012-01-04T18:55:00.001Z

Samen wilde naar de zo'n beetje mooiste ankerplek van de Carribean: de Tobago Cays. Het is slechts een tochte van 5 uur zeilen dus aan het begin van de middag gingen we het rif in en ankerden we bij het eilandje Petit Rameau. Ik wilde niet direct achter het Horseshoe Reef zelf ankeren aangezien de wind een dikke 6 Bft was en er buien en squalls overkwamen. De grote boten die er wel lagen, lagen ondanks het rif behoorlijk te rollen. De hele dag was het regenachtig en ik denk dat we totaal zo'n 10 buien hebben gehad.

Om de boot was het al goed snorkelen. Nu is deze ankerplek redelijk vol. We lagen dicht tegen het eilandje aan en de lokale watertaxi's lagen er nog tussen; absoluut dus geen logische vaarroute. Er is gewoon geen ruimte voor. Bij snorkelen vind ik het altijd fijn om ook stukken net boven de bodem te blijven en pas verderop bovenwater te komen. Nu ook. Ik kom bovenwater en ik hoor velen mensen schreeuwen en naar me wijzen. Ik draai me om en op dat moment wordt ik geraakt door de zijkant van een duits jacht wat een idiote koers voer tussen Sya en het eilandje. Ik zie half onder water de draaiende schroef en als reflex weet ik me tegen de zijkant af te zetten en bij de schroef weg te komen. Aan de mensen op de ankerplek het duikers OK-teken gegeven. Kijk, er is iets blijven hangen van de recente duikcursus.
De omgeving van Tobago Cays is werkelijk schittend. Palmbomen maar vooral de vele kleuren water: van bruin tot heel licht blauw. Ook 's nachts heeft het water, verlicht door de maan, een melkachtige kleur.

De wind blijft 6 Bft en er staan redelijk wat golfjes. Ik ben te lui om de bijboot uit te pakken en op te blazen dus gaan we met een watertaxi naar de graasgronden van waterschilpadden. En ja, Ze zijn er. De grootste was toch zo'n 50 cm lang en je kon ze dicht benaderen.

toen we terug op de boot waren nog een pijlstaartrog onder de boot zien zwemmen. Helaas er geen foto van kunnen maken.
Achter het Horseshoe Reef lagen zeer veel catamarans. Het is bijna een plaag. Het grootste deel zijn allemaal huurboten van Martinique. De vaarkwaliteiten van de personen aan boord is soms bedenkelijk. Te grote boten voor te kleine jongetjes. De verzekering van de verhuurder zal alle schade wel dekken maar als ze jouw boot aanvaren ben jij toch degene met de echte problemen. Ik hou ze daarom goed in de gaten. (Overigens worden er in Nederland ook schepen van 40 voet aan mensen met Vinkeveen-ervaring verhuurd).
De Tobago Cays zijn mijn verste punt. Nu start de terugreis ;-(. Het is hemelsbreed 'slechts' 3950 NM naar de thuishaven. De verwachte te varen afstand zal zo'n 5000 NM bedragen. Het eerste stukje wordt weer terug naar Bequia.

Bequia I (St. Vincent and the Grenadines)

2011-12-31T15:37:00.001Z

Nadat alle formaliteiten afgerond waren gingen we om 14:00 ankerop en richting Bequia. De windverwachting was ENE5 dus het wordt een mooi tochtje.
Nog onder de westelijke kust van Barbados staat een rommelige zee. Waarschijnlijk afkomstig van de stromingen die om het eiland krullen.

Met een uitgevierd grootzeil en een stukje genua varen we met een gemiddelde snelheid van meer dan 5 knopen de nacht in. De app Google Skymap op de telefoon van Chrisja was perfect te gebruiken om de sterren en planeten te identificeren. samen hebben we zo'n uur gewoon op onze rug gelegen om naar sterren te kijken terwijl het bootje vaart. Daarna ben ik gestart met half uur slaapjes. niet langer omdat er andere schepen in de buurt zijn. Chrisja houdt wacht. Voor de zekerheid haakt ze zichtzelf vast aanb wel drie lifelines; elke fout wordt hiermee uitgesloten maar ook haar beweegruimte is minimimaal. In de late avond wordt het wachtschema vertrouwder: pa vaart en doet slaapjes van een uur en dochter ligt uitgeput in de voorpunt. Na een regenloze overtocht is in de vroege, donkere ochtend St. Vincent al zichtbaar en passeren we bij daglicht de noordzijde van Bequia. De wind is aangetrokken tot ruim 20 knopen en de golven zijn steil. Gelukkig hebben we wat stroom mee. Het kan dus nog steiler
Bij het zoeken naar een ankerplaats in de Admirality Bay valt het me op hoe de motor rookt en het ruikt naar verbrand rubber. Snel gezocht naar een oorzaak. Pvd! De inlaat van buitenboordwater staat dicht. De direct gekoelde motor kreeg geen koeling uitgezonderd datgene wat in het motorblok nog zat. De motor is gloeiend heet en de temperatuurindicator staat in de uiterste stand. Er is geen alarm afgegaan! Ik heb de afsluiter meteen open gezet maar ik wil direct ankeren om (verdere) schade te voorkomen. Nou dat werd dus in 18 meter diep water. Alle ketting eruit en ook nog 30 meter lijn. Gelukkig zag ik dat de temperatuur daalde toen ik de afsluiter opende dus dat is een goed teken. Na wat afkoelen heb ik voor de zekerheid de impellor vervangen en zachtjes de motor laten lopen. Het ziet eruit dat de motor het overleefd heeft. Hulde aan die oude, lompe maar oerdegelijke motor. Een moderne motor had dit waarschijnlijk niet overleefd. Dus ankerop en opnieuw geankerd in water van 4,5 meter diep. Flink tegen mezelf gevloekt.

In de baai komt een locale man 'John' op een surfplank al snel aangepeddeld. Hij verkoopt mango's..

Andere diensten die via het water aangeboden zijn: diesel, water, afvalverwijdering, wasserij, taxi en brood. Het is wel prijziger. Een baquette en twee nep-croissants: 22 eastern caribbean dollars (ruim 7 euro).

De gele quarantine vlag wappert weer en we gaan richting customs & immigration. Bequia is een van de 3 ports of entry van het land St. Vincent and the Grenadines (het klinkt bijna als een popgroep uit de zeventiger jaren).de formaliteiten werden snel afgehandeld. Omdat mijn boot geen registratienummer heeft en er toch iets op het formulier ingevuld moest worden vonden ze dat dan maar het certicaatnummer van mijn bootpapieren ingevuld moest worden. Ik heb duidelijk gemaakt dat dit ridicuul is maar ik ben toch meegebogen om bureaucratische vertraging om zo'n futiliteit te voorkomen.
Al snel merk je het verschil met Barbados. Het is veel kleiner (er wonen 5000 personen) en een grotere stad ontbreekt. Het is heuvelachtig en groen maar boven alles: het komt tropisch over. Dit is het Caribisch gebied. Het is redelijk welvarend. We hebben geen armoede gezien een ook de huisvesting van de lokale bevolking is prima vergeleken met bijvoorbeeld Barbados.

Een onderdeel op ons verlanglijstje was een duikcursus. Bij Dive Bequia hebben een

introductiecursus gevolgd. Na de basisbeginselen in ondiep water gingen we naar het koraalrif 'Devils Table'. Wow! Het is alsof je in een tropische aquarium zwemt. We zijn tot zo'n 8 meter diep gegaan. Met mijn nieuwe onderwatercamera vele foto's gemaakt maar ik moet er nog aan wennen. Helaas waren Vele foto's mislukt.
Bij terugkomst vroeg de amerikaanse eigenares hoe het was. "Horrable scenery with lots of ugly fishes" was mijn antwoord. Nu is bekend dat het humorniveau van vele amerikanen niet zo hoog is dus ook bij haar. Het went wel. Waarschijnlijk zal ik ook de vervolgcursus doen maar dan doe ik het alleen. Dit is té mooi om te laten schieten. En als ik mijn officieel certificaat heb dan kan ik op ankere locaties zonder professionele begeleiding duiken; maar natuurlijk wel met een buddy.

Met de taxi zijn we naar een schildpaddenopvang in de noordoosthoek van het eiland gegaan. Door het vele jagen op schildpadden is de populatie behoorlijk uitgedund. In de opvang broeden ze de eieren uit en zorgen dat de jonge schildpadden de eerste tijd veilig kunnen opgroeien. Het duurt meer dan 20 jaar voordat de schildpadden terugkeren dus er zijn nog geen bewijzen dat deze werkwijze hier werkt.

Eigenlijk had het droge seizoen hier al moeten starten. Nou, elke dag hebben we enkele buien waarvan sommigen een puist wind in zich hebben tot 35 knopen. En we vinden het nog leuk en lekker ook. In Nederland noem je die condities: herfst.

Qua eten doen we zo'n beetje: 1 dag kookt de man aan boord; de andere dag de vrouwlijke crewmember en de 3e dag eten we buiten de deur. tot op heden niet vaker buiten de deur moeten eten.

Aan allen in Nederland of ergens anders op de wereld wensen we een zeer prachtig en zo gezond mogelijk 2012 toe. Wij vieren het met een BBQ buffet in restaurant Frangipani aan het water met uitzicht op het vuurwerk in de baai en een steal band die de Caribische sfeer compleet maakt. Echter wanneer wij nieuw jaar vieren liggen de meesten van jullie al weer beneveld in jullie bed te ronken.

Oud & nieuw hebben we gevierd in restaurant Frangipani. Voor 200 EC$ p.p. hebben we de tweede lichting die om half 10 's avonds start. Aangezien we in de baai achteraan voor anker lagen was zo'n beetje elke rit met de bijboot richting de kant een natte rit. Het niveau varieerde van een beetje nat tot halfverzopen. Dit is nou niets voor oudjaar dus met de watertaxi naar het restaurant gegaan. Wel eerst heel duidelijk gekregen dat ze ook 's nachts varen. Het eten, (buffet met BBQ) was helaas matig. Legen schalen en maar één stuks vlees. Dit is nou niet wat ik van een BBQ verwacht en het voldoet al zeker niet aan de Amerikaanse maatstaven. De stealband was goed en doordat er een drumstel was toegevoegd werd stevig en opzwepend gespeeld. Om middernacht barstte het georganiseerde vuurwerk los. Net zoals in Nederland hebben wij ook een traditionele nieuwjaarsduik genomen maar dan zonder sponsoring van Unox en ietsjes warmer water.

Barbados

2011-12-16T22:43:00.026Z

Tja, dan lig je met je bootje in de Carieb.

De eerste paar dagen op Barbados lekker liggen lummelen. Niets moet; alles mag en kan. Pas na een paar dagern ben ik gaan schoonmaken, heb ik de was naar de wasserette gebracht en heb ik water getankt. Water tanken betekent met de dingly op en neer met vier 10-liter jerrycans naar de strandbar 'The boatyard' varen. Na drie ritjes zat de drinkwatertank weer vol en had ik extra water voor de zonnezakdouche.
Het water rondom de boot is zeer helder en warm. Minimaal tweemaal per dag even zwemmen. De ankergrond is echter niet zo goed. Het anker ligt wel ingegraven maar je ziet dat onder het zand koraal ligt. Voor de zekerheid heb ik er ruim 25 meter ketting in liggen en een tweede anker ligt klaar.
Tijdens de grote oversteek hebben Eendenmosselen de tijd van hun leven gehad. Vers stromend water en af en toe een beetje lucht. Zodoende zat er een behoorlijke aangroei aan de achterkant van de boot. Met een harde borstel en mijn nagels heb ik ze verwijderd.

De stad Bridgetown is, hoe logisch, stedelijk. Het is er druk en veel verkeer dat dan ook nog links rijdt. Qua straten heb je de de hoofdstraat met de banken en de juweliers voor de toeristen van de cruiseschepen maar de straatjes daarachter zijn veel leuker en laten veel meer het echte leven zien. Zo ook ben ik weer doelloos aan de wandel gegaan. Als je van de hoofdwegen afgaat kom je in de volksere wijken. Kleine huisjes en vaak niet in al te beste staat leveren voor een groot deel van de bevolking een dak boven hun hoofd.

Mijn ongeremd lopen in die wijken kent ook een keerzijde. In een wijk werd ik benaderd om allelei diensten te kopen. Het werd opdringerig en er kwamen meerdere bewoners bij. Op een duidelijke doch vriendelijke manier afscheid genomen en de wijk uitgelopen. Je kan je dus als westerling niet overal tonen.

Veel verkoop vindt op straat plaats. Dat maakt zo'n stad juist levendig. Het lef van de straatverkopers is goed zichtbaar op onderstaande foto. Bananen verkopen voor een bord waarop staat: "No vending allowed" vindt ik getuigen van een gedurfde handelsgeest.

Er zijn in Bridgetown vele vervallen gebouwen maar gelukkig worden ze niet gesloopt. Het is beter om het maar te laten staan en wachten op een moment dat er geld voor restauratie is.

Ook hier hoor je overigens veel geklaag over de mondiale economische situatie. Vernomen dat er veel minder toeristen maar ook minder boten zijn dan andere jaren. De berichten die vanuit Nederland zijn nou ook niet zo hoopgevend. Uitgezonderd mijn pensioen heb ik gelukkig niets in aandelen zitten.
De prijzen op Barbados zijn wel hoog en ligt zelfs hoger dan in Nederland. Je hebt net geld gepind maar dan twee dagen merk je dat al veel weer verdampt is. Evens ergens lunchen zonder gek te doen maakt je 25 euro lichter; maar het was wel lekker.
Een ander aspect van Barbados zijn de vrouwen. Tseee, zeer velen hebben een enorme voorgevel en achterpartij maar bij sommigen is het werkelijk kolosaal. En dat allemaal strak verpakt in nauwsluitende kledingstukken. De mannen daarintegen zijn mager.
Omdat ik met Sinterklaas op zee zat had mijn zus een envelop naar het postkantoor van Bridgetown gestuurd. Niet dat je die envelop meteen meekrijgt. Nee, je krijgt een formulier bij loket 1, dan naar loket 2 waar ze de envelop gaan halen. Bij loket 3 moet de envelop open. Ja en dan komt er een chocoladeletter met gedicht uit en een muts van de kerstman met daarin een boek. De beambte gaat rekenen en komt uit op een importbelasting van 1,50 Barbados dollars (zeg 0,75 eurocent). Dat moet ik weer bij loket 4 betalen. Heerlijk die efficiëntie...
's Ochtend vroeg zie je op de ankerplaats vreemde waterdieren. Ze laten hier de renpaarden zwemmen. Het is toch een bijzonder gezicht om een paardekop achter je boot voorbij ziet gaan. Nagedacht wat de reden kan zijn. Ik neem aan dat het goed is voor de ontwikkeling van de spieren (elke beenslag is door de weerstand zwaarder dan op het land) maar een aanvullende reden zou wellicht het verwijderend van parasieten kunnen zijn.

Het is in de baai een komen en gaan van boten. In de baai heb ik goed contact met andere boten. Sommigen kende ik al maar ook nieuwe contacten gelegd. Zo onder andere ben ik wezen eten bij Paul en Monique van de Nederlandse Full Circle (zij varen met betalende gasten) maar ook een verjaardagsfeest aan boord van John en Rose gevierd.
Op 19 december met de bus naar Bathsheba aan de oostkant van het eiland gegaan. Onderweg rij je door de suikerriet- en bananenvelden. Bij Bathsheba krijg je veel meer het Caribisch gevoel dan in Carlisle Bay bij Bridgetown.

De botanische tuin was goed opgezet met prachtige bloeiende planten. Nu inmiddels diverse botanische tuinen gezien maar die was toch het mooiste. Wellicht komt dat mede doordat door het weer (warm met frequent een bui).

De buschauffeur van de retourbus heeft waarschijnlijk een record gevestigd. Met een bus waar alles trilt en rammelt vloog hij al luid toeterend over de weg maar het is hem gelukt om de bus en de passagiers heelhuids af te leveren. Rustig tuffend met Bebe weer naar mijn bootje gegaan.

Op de ankerplaats lag een trimaran volgens Polynesisch model.

De zwitserse eigenaar Christian had dit zelfbouwschip op Martinique voor 7000 euro gekocht en z'n ervaring bestond uit een tochtje naar Barbados. Dat vraagt om getest te worden. En zo zijn we samen met John en Rose er op uit gegaan. Het waaide een dikke 6 Bft en in de buurt van de zuidpunt van Barbados stond een flinke zee. Christian Was zelf trots dat hij een top van 10 knopen had gehaald echter ik heb zijn record om zeep geholpen met een 12,2 knopen op een ruime windse koers. Wow! We hebben hem een lijstje gegeven wat naar ons inziens aangepast moet worden om er goed mee te kunnen varen.

De Barbados yacht club was met een dinghy de boten in de ankerbaai langsgegaan met hun activiteitenprogramma. Dit was verpakt in een 'message in a bottle'.

Er stonden activiteiten op zoals karaoke en muziek van een locale DJ maar ook een fun-race op tweede kerstdag (overigens in januari is er een race waarbij de eerste prijs het gewicht van de winnende schipper in Barbados rum is. Dus ideaal voor zwaar gebouwde alcoholisten).Twee dagen voor Kerst is Chrisja als crew member aan boord van Sya opgenomen. Met een koffer vol satésaus, snoep en stroopwafels maar ook een roze (arghhh) kerstboom met lampjes, kerstmutsen, kerstkransjes en een doe-het-zelf pakket voor een kerststol. Het was voor deze dame met een blanke huid een behoorlijk verschil tussen het gure Nederland en Barbados maar al snel had ze haar draai gevonden. Dit merke ik doordat ik overal rondslingerende spulletjes van haar aantref. Ze voelt zich thuis maar pa moet even hieraan wennen...

Als voorbereiding op Kerst wilde ze graag naar een pedicure en dat op 24 december. Met locale hulp zijn we uiteindelijk in een kantoorgebouw beland waar zowaar een manicure, pedicure en een kapper zaten. Met rose teennagels Kerst in. Zelf geen behandeling genomen.
Aangezien er weinig restaurants in Bridgetown zelf zijn had ik voor 1e Kerstdag een Braziliaans restaurant in St. Laurance Gap gereserveerd. In die buurt is er niets meer over van locale gebruiken; het alleen maar resorts. De huidskleur is blank. Het eten was heerlijk. We hadden voor een buffet gekozen en ze kwamen continu langs met verschillende stukjes vlees die aan je tafel werden afgesneden. Aan boord de stekker van de kerstboom in het stopcontact gedaan en de kuip werd van roze licht voorzien. In de dagen daarna van diverse boten gehoord dat de kerstboom goed zichtbaar was.
Op tweede Kerstdag de fun race. Christian wilde graag dit met zijn trimaran varen. Als voorbereiding is Chrisja met de zelfbouw kerststol aan de gang gegaan. Het leek een beetje op mijn eerste broodpoging met als verschil dat het deeg plakkerig bleef. De tijd van het rijzen van het brood leverde geen verschil op. Tot overmaat van ramp (of wellicht redding?) kwam Christian langs dat hij al om half 10 weg wilde. De stol kon dus niet meer de oven in waarmee een traditioneel kerstattribuut aan het eind van z'n leven kwam.

Met zes personen aan boord van de trimaran hebben we de race gevaren. Helaas was er relatief weinig wind en was het hoofdzakelijk aan de wind varen. Ja, dat is nou juist een koers waarvoor deze trimaran niet zo geschikt voor is. Als onderdeel van de race had elk schip een fles rum gekregen. Deze moest leeg worden ingeleverd op straffe van een uur straftijd. Nou, dit criterium hebben we ruimschoots gehaald. Als laatste waren we weer terug op de ankerplaats. Aangezien we het enige buitenlands jacht waren hadden we in die klasse de eerste prijs gewonnen: een fles rum. Dankzij een paar personen aan boord kon ook deze hindernis snel genomen worden. Het was erg gezellig en met een onvaste koers zijn we in het donker weer veilig teruggekomen.

27 december. We willen naar het eiland Beguia (uitspreken als Bek-wee). Dit ligt zo'n 100 NM westelijk van Barbados Eerst de formaliteiten. De customs officer herinnerde me nog: 'o, ja die single zeiler'. Van de immigration officer kreeg ik op m'n donder. Ik had blijkbaar Chrisja als crew-member moeten laten inschrijven. Nou dit werd opgelost door eerst een crewlist met alleen haar naam in te vullen en daarna nog een met onze beiden namen. Bureaucratie maar we stonden weer klaar om te gaan. In het busje naar de boot zaten ook Amerikanen die van een cruiseship afkwamen. Nu is 27 december op Barbados een feestdag en zijn alle winkels dicht. Toen de Amerikanen in het centrum van Bardados werden afgeleverd was hun verontwaardigde reactie: " downtown? This is gosttown!". We konden onze lach niet inhouden.
zijn we ankerop gegaan en om 14:00 uur richting Bequia gevaren.

Naar Barbados (oversteek Atlantische oceaan)

2011-12-14T15:11:00.000Z

Dag 1 (26 november 2011)
Om iets na half acht vertrokken; ik heb zin om te varen!

Onderzeedienst Cape Verde

Voor de zekerheid ben ik gestart met het eerste rif en geen genua. Het valt mee in het Canal de Sao Vicente. De wind komt niet boven de 20 knopen. Er staat wel een steile zee vanwege stroom tegen wind. Ik wil voorkomen dat ik in de luwte van Santo Antão terecht kom dus zet ik de zuidwestelijke koers ng zo'n 30 mijl voort. In de avond neemt de wind af maar de golven blijven. Het is een pokkewater en ik word binnen zelfs een beetje zeeziek. Dat is voor me wel heel lang geleden. De schijnbare windsnelheid ligt zo rond de 8 knopen dat toch op het randje ligt van wat mijn windvaanstuurinrichting nodig heeft. Ik wil niet de electrische stuurautomaat gebruiken dus dan maar een slingerkoers. De bootsnelheid loopt terug tot 2-3 knopen maar de golven zwakken gelukkig ook af en de deining is NE. Het is helaas niet mogelijk om contact te maken via het radionetje op 4036 kHz. De klokken een uur teruggezet naar UTC-2. In de matig bewolkte nacht is zeer rustig gebleven.
91 mijl gevaren; nog 1945 NM te gaan.

Dag 2 (27 november 2011)
Ik heb goed geslapen. Om half vier 's ochtends al wakker dus koffie zetten en iedereen begroeten. Ik had nog een rif staan dus die in het donker er al uitgehaald. Tempo maken. Ik zag dat mijn reefhaak (ongeveer 7mm RVS) was afgebroken dus direct een noodoplossing aangebracht. De echte slijtageslag is begonnen. Er zal nog wel veel meer kapot gaan. De wind is mooi NE dus met een ruime windse koers verder. Gelukkig neemt de wind wat toe tot 16 knopen zodat mijn snelheid bover de 5 knopen ligt. Kijk, dat is het 17-daags schema. Het inspectierondje aan dek leverde drie kleine vliegende visjes op en een bout van de het rolsysteem van mijn rolgenua. Gelukkig niets schokkends! Waarschijnlijk heb ik de bout onvoldoende vastgedraaid. Mijn vispoging heeft niets opgeleverd dus vanavond op het menu: Albondigas (ballen met doperwten) met rijst. Afwassen doe ik in de kuip en niet in de wasbak. Eerst buitenboord afspoelen met zeewater en dan een beetje warm zoet water om het af te maken.

Voordat het donker wordt alles weer nachtklaar gemaakt. Helaas neemt de wind ook af maar ik draai nog 4 knopen aan snelheid. Een klein stukje maan is zichtbaar. Niet zo'n sikkeltje als in Nederland maar meer een klein fruitschaaltje.
119 mijl gevaren; nog 1828 NM te gaan.

Dag 3 (28 november 2011)
Om 04:00 wakker. Ik weet niet of dit ideaal is maar op die manier zit ik goed verdeeld over de nacht: 2 uur nadat het donker is ga ik naar bed en 2 uur voordat het licht wordt sta ik op. Theoretisch 8 uur slaap maar practisch veel minder door alle onderbrekingen. Om de snelheid op te krikken zijn alle zeilen bijgezet. De instelling van mijn log wat aangepast zodat het meer met de werkelijkheid overeenkomt. Het was een beetje te optimistisch geworden. In de ochtend landt een witte vogel op het dek. Ik weet weinig van vogels maar het lijkt een witte reiger. Een beetje verdwaald?

Tot op heden nog geen andere schepen gezien. Het is leeg terwijl er nu tientallen zeilboten aan het oversteken zijn.
Ik heb nog steeds een vervelende storing bij het zenden op de SSB. Ik verdacht mijn dieptemeter hiervan omdat het een pulserende storing is dus, aangezien ik de dieptemeter de komende tijd niet nodig heb heb de draad vanaf de sensor doorgeknipt. Probleem opgelost? Nee! Het was dus niet de dieptemeter! Ik ga nu midden op de oceaan op een slingerend schip niet mijn instrumentenpaneel openen om verder te zoeken. Voor je het weet vlieg ik met paneel en al door de kajuit. De tijdelijke oplosssing die werkt: ik zet alle instrumenten gewoon uit. Wat een eenvoud.
De weersverwachtingen laten geen schokkende veranderingen zien. Het huidige weer bljift nog wel voor een dag of zeven. Af en toe lijkt het of ik de North Equatorial Current richting WNW heb te pakken. Ik vaar over de grond dan een knoop harder dan door het water. Maar óf het is slechts een smalle strook óf ik heb ongelijk maar er zijn ook weer momenten dat ik geen verschil zie. De wind trekt in de ochtend wat aan tot 5 Beaufort en blijft zo tot tegen de avond. De wind zwakt dan af. Het lukt me niet om de genua nog vol te houden dus daarom ingedraaid. Om elk stukje snelheid te behouden gaat de sleepgenerator alleen als het donker is te water.
In de avond nog met Spruce (Sue en Andy) over de SSB gesproken. Zij liggen zo'n 500 NM westelijk van me en gaan richting Grenada.
123 mijl gevaren; nog 1711 NM te gaan.

Dag 4 (29 november 2011)
Ik heb niet zo goed geslapen. Sya slingert flink waardoor ik zelfs in de slingerkooi niet stillig. Er zijn flinke golven maar er is maar 3-4 Bft aan wind. Ik voel het: dit wordt een baaldag. Ik ben lusteloos. Is het omdat het brood op is of is het de dip van elke lange tocht? Ik denk het laatste. Op de vorige lange tochten had ik ook zo'n moment.
Gedurende de dag neemt de wind toe tot 5-6 Bft. Al gisteren gestart met de cursus frans. Het is een leuke afleiding. In de avond werd het me duidelijk waarom de koers op mijn GPS uitlezing altijd een flinke afwijking met de werkelijkheid laat zien. Het laat de koers zien t.o.v. het magnetische noorden en niet het ware noorden! In Nederland e.o. was me dit niet opgevallen aangezien het verschil daar slechts een paar graden is en andere factoren zoals deviatie een factor kunnen zijn. Hier kan de variatie oplopen tot 18 graden. Bij het aanleggen van de electronica in 2009 voor geen seconde stilgestaan dat een GPS uitezing (repeater) wel een SOG maar niet de COG laat zien. Zoiets stoms kan je gewoon niet verzinnen. Ondanks dit lukt het me toch om naar Barbados te komen.
Het brood is gortdroog geworden dus in de avond ouderwets wentelteefjes gemaakt. In de avond mijn eerste ander schip gezien. Het is de Japanse visser Koryomaru no 15. Hoogstwaarschijnlijk vist het op tonijn voor de sushi of toch een walvisje?
In de avond nam de wind toe tot 22 knopen. Daarom als slaapstand twee riffen in het grootzeil.
129 mijl gevaren; nog 1584 NM te gaan.

Dag 5 (30 november 2011)
Om 02:00 werd ik wakker door te veel geslinger en te weinig winddruk. De wind was weer afgenomen en dus hop 2e rif eruit en weer naar bed. In de ochtend kreeg ik wederom geen weersinformatie via de SSB. Wel een service message met de opmerking dat ik het later moet proberen. Gelukking ontvang ik tijdens een radionetje van s/y Spruce informatie. De wind blijft zo'n 5-6 Bft en de golven zijn steil. Heel af en toe breekt er een schuin tegen de zijkant. Gelukkig nog geen inslag in de kuip. Voor de zekerheid heb ik continu het eerste schutbord erin staan. De hele dag alleen maar rustige zaken gedaan zoals lezen en slapen. Als avondmaaltijd Nasi uit blik. Om 17:30 is alles klaar en luister ik naar Herb (Southbound II). Voor de niet zeilers: Herb is een beroemdheid die al heel veel jaren zeilers helpt met persoonlijke weersverwachtingen en adviseert over te nemen koers om bijvoorbeeld een storm te ontwijken. Ik heb me zelf niet aangemeld maar ik luister naar de adviezen die hij afgeeft. Ik hoor echter alleen informatyie voor schepen rondom Bermuda. Is er iets veranderd? Mijn eigen gribfiles laten voor de komende week stabiel weer zien met constante wind (oostelijk; 5-6 Bft). Mooier kan niet.
Door wat meligheid een videootje gemaakt van mijn woonomgeving van een paar vierkante meter voor deze weken.

Mijn vispoging is voorlopig beëindigd. Een of ander baldadige vis heeft mijn plastic octopusje eraf gehapt zonder zelf te blijven hangen. Ik heb nog wel ander aas (vliegjes) dus maar nog een poging wagen.
Vandaag ook een persoonlijke grote schoonmaak. Er groeit onderhand meer haar onder mijn kin dan op mijn hoofd. ik heb nog steeds geen bui gehad dus daarom knielend in de kuip onder de douchezak. Voor de lezers: wegens censuur is hiervan geen foto gemaakt.
135 mijl gevaren; nog 1449 NM te gaan.

Dag 6 (1 december 2011)
De windverwachting voor komende vijf dagen is ok daarna zwakt het af. Nog geen brood gebakken. Ik vond nog ergens een zacht, groen bolletje wat met een wijde boog als visvoer werd geofferd. Het naan-afbakbrood was prima. Morgen bakkertje spelen.
In de ochtend was het redelijk bewolkt maar al snel kwam de zon erbij en de wind trekt aan tot 20 knopen. Ik heb het eerste rif erin staan met slechts een puntje genua omdat deze bij deze windrichting niet goed blijft staan. Inmiddels de meest ideale leesplek op een slingerend schip gevonden. op de vloer in de kuip.

De wind draait oostelijker waardoor ik hoger dan 270 graden ging varen. Daarnaast lijkt het alsof ik af en toe een noordwestwaartse stroming heb. Daarom besloten om de genua toch gedeeltelijk over stuurboord uitgeboomd te varen. Sya vaart rustig maar de grondkoers is 250-260 graden. De zee bouwt goed op. Ergens moet het slechter weer zijn. Het comfort is deels weg.
De nacht met 1 rif ingegaan. Om half vier alarm vanwege buien in aantocht. Snel een tweede rif gezet, genua deels ingedraaid, luikingang met een plastic scherm afgesloten en wachten. Ok, het ging wat regenen en de wind nam wat toe maar niet extreem. Rond half zeven wederom alarm en dit keer was het echte regen met grote, dikke druppels. Na vijf minuten was het over. Dit is voor zover ik het me kan herinneren de eerste echte regenbui sinds La Coruna. In de ochtend het tweede rif er weer uit want ik wil wat tempo maken. De wind varieert tussen de 15-23 knopen.
Mijn eerste poging samen met Koopmans om een brood te bakken lukt aardig. Het resultaat is een zeer solide stuk brood met een goede smaak.

138 mijl gevaren; nog 1330 NM te gaan.

Dag 7 (2 december 2011)
Een weinig bijzondere dag. De wind is ENE kracht 5-6 Bft. De cursus frans heb ik laten liggen. Ik heb er geen behoefte aan en lezen als tijdverdrijf is leuker. Ik had de franse cursus dan ook gekocht voor die dode momenten of die momenten dat het niet meer lukt om te lezen (langdurig regen en/of harde wind).
In de avond nog een radionetje bezocht maar er zaten tientallen schepen op die
alleen hun positie en snelheid doorgaven. Dat heeft niet zo'n toegevoegde waarde voor me tenzij er een schip in de buurt is. 'In de buurt' is overigens redelijk betrekkelijk want dit kan nog steeds zo'n 50 mijl zijn. De netbeheerder was een zeer enthousiaste zeiler (s/y Wildcard te Mindelo) en een mooie uitspraak was voor boten die een hoge snelhied hadden: "boy ó boy; you're zooming". Sindsdien slaak ik ook die kreet als het lekker aan boord loopt.
De North Equatorial Current laat zich af en toe zien. Soms heb je uren een snelheidverschil tussen log- en GPS-snelheid van 1 knoop en dan valt het weg. Ook andere jachten merken dit fenomeen en zelfs dat ze stroom tegen hebben. Natuur blijft grillig.
s Avonds als ik in de kuip zit om van de mooie lucht te genieten vliegt zo'n vis op een decimeter afstand langs mijn hoofd en belandt al wild spartelend in de kuip. Met een grote zwieper aan zijn staart geef ik de vis een prachtige beginsnelheid richting water. Was er niet bij de Muppetshow een pop die ook met vissen gooide? Het was wederom een snelle dag.
133 mijl gevaren; nog 1180 NM te gaan.

Dag 8 (3 december 2011)
Toch was er weer een buitje in aantocht maar deze passeert op voldoende afstand. De wind draait verder naar het oosten waardoor ik in het donker wil gijpen. Tijdens de gijp hoor ik een vreemd geluid. Het blijft dat een oog van vioolblok van de neerhouder is afgebroken. Direct provisorisch een nieuwe voorziening met 2 losse blokken gemaakt. Tijdens daglicht het vioolblok gerepareerd (handig zo'n Dremel en een omvormer aan boord) en teruggeplaatst.
Via Winlink ontving ik een email van Douwe. Hij meldt o.a. dat er veel buienactiviteiten op mijn route liggen maar dat die allemaal voor me uit naar het westen trekken.

In de middag neemt de wind af tot 16 knopen en zo nam ook mijn snelheid af. Ik verander mijn zeilvoering niet voor de nacht. Door de hoge golven slaat mijn uitgeboomde genua frequent dicht om nadien met een knal weer vol te slaan. Dit is niet alleen zenuwslopend maar ook materiaalslopend. Als ik de uitgeboomde genua zwaar reef wordt het slaan minder. In deze gekozen voor materiaalbehoud i.p.v. snelheid.
Als avondmaaltijd pannenkoeken gebakken. Heerlijk. De klok weer verzet naar UTC-3. Doordat ik nu op UTC-3 leef is het weer rond zessen al donker. Maar ja, dat is het nu ook in het koude Nederland.
In de avond neemt de wind iets af en zo ook de golven. Hopelijk een nacht waarin ik rustig in mijn bed kan liggen. Helaas. Om 20:00: bui in aantocht! Het is een automatisme en verloopt redelijk vlekkeloos: genua deels indraaien en een extra rif in het grootzeil. Ja, in ben goed op mezelf ingespeeld ;-). De wind neemt toe tot 25 knopen en het spettert een beetje. Na deze passage laat ik het 2e rif maar zitten. Ik lig amper 10 minuten in mijn bed: alarm. Een andere bui heeft zich geformeerd. Dat is het bijzondere aan de buien hier. Overdag zijn het gewone wolken maar zodra de zon onder is koelt de lucht af en gaat het regenen. Dit vindt niet allemaal tegelijkertijd plaats. En zodra een wolk z'n lading heeft laten vallen lost het gewoon op. Het zijn geen buien met een lange levensduur. De gehele nacht 4 alarmen gehad. Je denkt snel om het alarm maar af te zetten en door te slapen maar het radar is er in principe om andere schepen te detecteren.
125 mijl gevaren; nog 1056 NM te gaan.

Dag 9 (4 december 2011)
Enigzins gebroken om 04:00 opgestaan. Ik rust wel wat overdag. De wind blijft zo'n 13-20 knopen. Op deze bijzondere dag eieren gebakken en dan: Tadaaaaaaa: om 10:10 UTC ben ik precies op de helft. Nog slechts (...) 1014 NM te gaan. Het aftellen is begonnen. Dit feit gevierd met een sigaar en een borrel van Kaapverdiaanse rum. Een foto hiervan nemen met een vastgeplakt fototoestel en zelfontspanner op een slingerend schip was moeilijk. Vijf borrels en 2 sigaren later is het toch gelukt. Dat de horizon zo scheef staat komt door die 5 borrels ;-).

De lucht is bewolkt en grijs met af en toe zon en een temperatuur van 30 graden. Door de grijze lucht zie je slecht wat voor wolken zich ontwikkelen. Je weet dat buien worden gevormd door de afkoeling in de avond en nacht. En ja hoor; een half uur na zonsondergang begint het en dit gaat zo de gehele nacht door. Het zijn slechts buien met beperkte windtoename en geen echte squalls. Ik kan het radar alarm er wel afhalen om van de alarmen af te komen maar dan zie ik ook geen schepen. Met de rain gain wat gespeeld om het aantal alarmen te verminderen. Om half vier 's nachts toch een alarm en ik zie een rood boordlicht dus ik zie de bakboordboeg van een zeilboot. Dit is tweede schip sinds negen dagen. Pffff, wat een drukte hier op de plas!
119 mijl gevaren; nog 936 NM te gaan.

Dag 10 (5 december 2011)

Iets langer in bed blijven liggen vanwege alle onderbrekingen. Helaas is de wind afgelopen nacht naar het ESE gedraaid waardoor ik te zuidelijk ben gekomen, Dat vandaag maar herstellen. Tot acht uur was de wind redelijk rustig (5 Bft). Het valt op dat met name kleine vliegende vissen aan dek liggen. Eigenlijk wel logisch omdat die kleintjes minder ervaring hebben door minder vlieguren. In de verte zie ik een zeilboot. Waarschijnlijk die van afgelopen nacht. Na achten probeer ik het via de marifoon op te roepen: "schip in position .....". Geen reactie. Aangezien ik een vermoeden heb roep ik op met een scheepsnaam 'Missy'. En ja hoor, ze zijn het. Ik had dit Nederlands schip (Jim en Rene) in Mindelo ontmoet en ik had via een ander radionetje gehoord dat hun positie dicht bij mijn positie lag. Ze waren 1 dag later vertrokken. Dus, zij met hun 42-voets modern schip, hebben een 31 voeter (Sya) pas na 10 dagen met een dag ingelopen. Hulde voor mezelf! Aangezien ze ook naar Barbados gaan aan hun gevraagd om voor mij al vast de kroketten in het vet te gooien. Afgesproken dat we elke ochtend samen met 'Prix de Mer' even bijbabbelen op 6966 kHz. De wind is goed aangetrokken en piekt kortstondig op 28 knopen. Ik heb er een tweede rif ingezet om wat rustig te varen.

De genua in deze video staat niet goed. Door het slingeren van de boot valt af en toe de druk in het zeil weg. De genua slaat terug en vult zich nadien met een klap. Na het maken van deze video heb ik de zeilvoering aangepast.

De watertemperatuur is 28 graden. Je zou bijna gaan zwemmen.
Een tweede brood staat in de oven en ook maar een paar bolletjes gemaakt omdat ik te veel deeg heb. Het is wederom een 'stevig' brood geworden.
Deze sinterklaasavond gaat stilletjes aan mij voorbij. Ik heb dan ook geen schoorsteen. Voor de nacht zet ik beide zeilen aan stuurboord en verleg ik mijn koers naar 245 graden.
121 mijl gevaren; nog 815 NM te gaan.

Dag 11 (6 december 2011)
De gehele nacht is builoos gebleven en dus goed geslapen. Het is nu min of meer standaard geworden dat ik 's ochtends vroeg als ik om 4 uur op sta met een kop koffie een hoorspel beluister. Het valt op dat bij deze hoorspelen uit de oude doos het tempo laag ligt en dat het braaf blijft.
Deze ochtend een andere soort vliegende vis aan boord gehad.

Het is een prachtige zonnige dag. Ik heb mijn kleine fok aan mijn kotterstag gehesen omdat mijn grote, zware genua dichtslaat door de slingeringen. Doordat in de middag de wind naar het SE draait kan het fokje weer naar beneden en de genua uit. Zo blijf je bezig maar wat moet je dan doen? Schoonmaken? Duh!
De weersverwachting is dat de wind gaat afnemen tot echt weinig op 9 december. Volgens de gribfiles lijkt het erop dat er zuidelijker wat meer wind staat dus ik verleg nu al mijn koers. Het preventief eerste rif in het grootzeil 's avonds komt te vervallen en de sleepgenerator gaat er maar tijdelijk in.
De avond blijft het rustig echter om 24:00 en om 03:00 werd ik wakker door 'te veel' lawaai van langsstromend water. in beide gevallen stond er kortstondig 6 Bft met een max van 25 knopen. Gezien de behoefte aan snelheid niet gereefd en de boot ligt prima op koers.
124 mijl gevaren; nog 696 NM te gaan.

Dag 12 (7 december 2011)
In de ochend merk je al dat de wind stevig aan het afnemen is en het wordt warmer. Ik ben nog steeds bezig om zuidelijker te komen. Verwachte aankomst zal 12 of 13 december zijn. En ja, wederom een schip gezien. Het is de tanker DNT Chris met als bestemming Kizomba. Ik weet bij God niet waar dat ligt maar het klinkt erg Afrikaans. Doordat de wind afneemt gooi ik de sleepgenerator er helemaal niet meer in. Zo'n ding remt (een paar tienden van een knoop, beïnvloedt de werking van de windvaanstuurinrichting bij licht weer en de opbrengst van de generator is laag bij lage snelheden). Voor een deel kan ik dit met de zonnepanelen compenseren en anders mag ik naar het geratel van mijn motor luisteren.
Nog even een wasje gedaan om sommige kledingstukken weer zoutloos te maken. Om 's ochtends vroeg een kleffe spijkerbroek aan te trekken is niet lekker. Overigens ik draag de spijkerbroek tot acht uur want daarna wordt het te warm.
De dag verloopt geruisloos. Het wordt een zwoele nacht doordat het wat bewolkt is. Heerlijk om dan in het donker buiten te zijn. De boot glijdt door het water; sterren, planeten en de maan zijn goed zichtbaar en dat alles bij het geruis van golven. Zucht..., hoe heerlijk.
125 mijl gevaren; nog 571 NM te gaan.

Dag 13 (8 december 2011)
Het electraverbruik deze nacht was 35Ah. Nu zijn de zonnepanelen aan de beurt.
De nieuwe gribfiles laten 4 dagen van slechts 12 knopen wind zien. Dit is aanzienlijk beter dan de eerder gemelde 6 knopen wind. In de ochtend nog even genieten met een snelheid van 5 knopen maar na half twaalf ging de wind naar 8 en vervolgens 6 knopen. Gelukkig is de windrichting SE dus ik maak nog wel wat vaart. De deining valt mee en komt uit het NE. Het is een spel om continu met de zeilen bezig te zijn om er zoveel mogelijk uit te halen. Gelukkig heb ik 1 knoop stroom mee richting NW. Ideaal; juist nu omdat mijn kompaskoers dan zuidelijker kan zijn. De windsnelheid is te weinig geworden voor de windvaanstuurinrichting dus nu mag de electrische z'n werk doen. Een nadeel van weinig wind is de toenemende temperatuur. In de boot is het 34 graden en op het dek op blote voeten lopen is pijnlijk. Veel drinken en met beschamend weinig kleding aan in de schaduw zitten. Het valt op dat gedurende deze oversteek de temperatuur toeneemt maar ook de luchtvochtigheid.
Aan het begin van deze reis had ik een mooie Musto zeilbroek meegenomen waarin ik niet meer paste. Nu wist ik dat ik tijdens zeilen afval maar gedurende deze trip het enkele malen geprobeerd maar niets. Waarschijnlijk te veel eten in de havens. Vandaag heb ik het wederom geprobeerd en het zit als gegoten! Hiermee wederom bewezen dat ik op een meerdaagse zeiltocht met kilo's tegelijkertijd afval. Ik ben dan ook bezig met een verhaaltje voor de Viva (;-)).
De genuaschoot was doorgeschavield op de plek waar de boom aangrijpt. Het slechte stuk er af gesneden en het kan weer gebruikt worden. Verder een kapot borgringetje vervangen en preventief een extra aangrijpingspunt voor de neerhouder aan de giek gemaakt. Liever nu maken dan tijdens rotweer.
Als avondmaaltijd het overlevingspakket 'Misty Bob' gegeten. Het was smakelijk en ik heb het overleefd.
Vandaag begonnen de buien om 20:00. Een groot veld lag midden op mijn route. Ik begon nog wel met regenkleding aan in de kuip maar na een tijd merkte ik dat het alleen regen was en weinig windversnelling. Omdat het radaralarm niet aan kon vanwege de buien in de nabijheid heb ik slaapjes van 30 minuten gepakt. Pas in de ochtend was ik door het buienveld en kon ik langer slapen.
101 mijl gevaren; nog 470 NM te gaan.

Dag 14 (9 december 2011)
na de buien is de zee rommelig. Een hotse-klotse zee maar wel 12 knopen wind. De weersverwachtingen voor de komende 2 dagen geeft aan dat het zeer rustig blijft. In de loop van de ochtend stort de wind in tot 4 knopen en klapperen de zeilen door het beetje deining. Nog net voordat ik de motor wil starten trekt het weer een beetje aan tot 5 - 8 knopen. De windrichting is prima: zuidelijk. Hiermee kan ik een snelheid van 2 - 4 knopen halen. Prima. Geen motorlawaai.
Het wordt bloedheet. Ik zet de bimini op om wat schaduw te creeren. De zee is rustig met een deiingen uit het oosten en noord-oosten. Weer ga ik wat voorslapen want in de middag wordt het grauw en nevelig en je ziet vaag grote wolken zich formeren. Dit belooft een leuke nacht te worden.
Het alleen varen bevalt me goed tot erg goed. In het begin moet je er in komen maar na een tijdje is het gewoon een manier van leven alsof er niets anders is. Ook geen gemis van anderen om me heen. Maar ik weet zeker dat als ik op Barbados aangekomen ben ik me onder de mensen begeef; minimaal een groot glas koud bier drink en een supermaaltijd nuttig in een restaurant. Een treetje hoger dan Cup-a-noodles. Ook de lange tijd op zee is geen probleem. Het psychologische punt halverwege was belangrijk. Je leeft toch ergens naar toe.
Nu de zee rustig is vallen me springende vissen op. Nee, ik heb geen voorschot op het bier genomen maar het is bijzonder om redelijk vaak Bonito's en andere vissen van 30-40 cm te zien springen. Maar happen naar m'n kunstaas ho maar. Volgens mij lachten ze me uit.
Om 16:00 is het windstil. Echt helemaal niets. Omdat ik verwacht dat dit nog even kan blijven start ik de motor en met een rustige 1300 toeren en een vaartje van 4,5 knopen ga ik de goede kant in.

De oceaan wordt ook vlak met een lichte deiningen. Pas in de ochtend heb ik buien en de laatste om 05:00 is een waardige afsluiting. Stortregen waarvan de putdeksels omhoog komen en een mooie 6 Bft aan wind. Na deze squall blijft er wat wind staan en ga ik zeilend verder.
90 mijl gevaren; nog 380 NM te gaan.

Dag 15 (10 december 2011)
Ondanks de laatste verwachting van slechts 3 knopen wind staat er 7 knopen en kan ik een snelheid halen van 2 - 3 knopen. Het is nou niet een snelheid waarbij je roept: "boy ó boy you're zooming" maar ik ben zeer blij. Fingers crossed. Omdat de boot rustig ligt heb ik vanuit de jerrycan die aan dek stond de dieseltank weer helemaal gevuld. Het dieselverbruik is 1,3 liter per uur geweest (bij een snelheid van 4,5 knopen. Na een prachtige zonsopgang neemt de hitte toe. Half negen 's ochtends is het binnen 33 graden. Wederom de bimini gezet.
In de middag is het motorschip Angelika op slechts 1,5 mijl afstand gepasseerd. Het is onderweg naar Conakri; wherever that may be. Zo dicht bij me heb ik ze nog niet gehad.

Wederom een brood gebakken met de laatste broodbakmix aan boord. Dit zat in een aparte plastic bus. Het viel me op dat het kneden soepel verliep. ja en dan ga je denken. In de grote bus waaruit ik de afgelopen twee keer had gehaald had ik waarschijnlijk niet twee maar drie pakken mix in gedaan. Dus elk brood had anderhalf deel mix op een deel water en een deel boter. Nu begrijp waarom de vorige broden zwaar en compact waren. Als bewijs het nieuwe brood: luchtig zoals brood moet zijn. En wat is het leereffect? Eh, ik schrijf op de bus hoeveel pakken het bevat. Foutje met mezelf als enig slachtoffer.
Vanwege de hitte de douche uitgebreid: eerst enkele putsen zeewater van 29 graden (!) over me heen; schrobben met een spons en zeewaterbestendige zeep en dan met zoet water afspoelen. Zeer verfrissend.
Als avondmaaltijd: rijst met doperwten en kerrysaus. Dit wordt de eerste keer een 3-pans maaltijd op zee. Met dit lichte weer durf ik het aan maar ik ben als de dood voor verbranding als door bijvoorbeeld een slingering een pan kokend water van het fornuis vliegt.
De avond en nacht waren zoals de laatste dagen: rustig en enkele passerende buien.
Na de laatste bui wind uit het zuiden kracht 4 Bft. Met ruim 5 knopen ga ik verder.

78 mijl gevaren; nog 302 NM te gaan.

Dag 16 (11 december 2011)
Deze dag was al in de nacht goed gestart met niet verwachte wind. Gelukkig blijft deze ook nog staan zodat ik met 5 knopen doorga. De golven worden aangenamer en de zon brandt er duchtig op los. Ook al heb ik redelijk wat zon gehad ik moet oppassen voor verbranden; met name die lichaamsdelen die nooit (veel) zon krijgen.
Wat moet ik nog verder over deze dag schrijven? Lekkere wind; bootje glijdt lekker, zonnetje, een boekje erbij. Het lijkt bijna vakantie... Goddelijk. Graag meer van dit soort dagen. En in de nacht ook geen buien gehad!

De klokt tikt nu op UTC-4.
125 mijl gevaren; nog 178 NM te gaan. ETA zet ik op 13 december op het eind van de middag.

Dag 17 (12 december 2011)
Jongens, ik begin opgewonden te geraken en kijk uit naar de aankomst. De wind is ok en ik vaar met 5 knopen naar Barbados. Bij deze snelheid wordt het een aankomst op 13 december 's ochtends of 's middags. Echter in de voormiddag zwakt de wind af en wordt het drukkend en de zon begint te 'steken'. Zo rond drieën is er een grijze lucht en ja squalls overdag. Wind tot een dikke 6 Bft en heel, heel veel regen voor een periode van een half uur. Ik heb het advies van de Belgische Jean-Marc opgevolgd en heb me heerlijk gedouched. Met een puts onder het zeil bij de giek vang ik regenwater op om daarmee af en toe een waterval over me heen uit te storten. Deze schoonmaakmethode houden we er in.
Het liefst wil ik met daglicht aankomen. Ook omdat vóórdat je ankert je je eerst bij de autoriteiten moet melden. Maar in het donker is het ook geen probleem. De ankerbaai is groot genoeg. In ieder geval geen reden om langzamer te gaan varen of bij te liggen. Na de squalls neemt de wind verder af en kan ik een snelheid van 3-4 knopen handhaven. Er staat en rommelige deining en de zeilen klapperen. Ik heb daarom om 02:00 het eerste rif in het grootzeil gezet (het zeil wordt daardoor vlakker waardoor het minder met een klap vol slaat). Dit om slijtage van zeil, en staand want te beperken.
114 mijl gevaren; nog 66 NM te gaan.

Dag 18 (13 december 2011)
Dit wordt de dag. Na een gijp en wederom een gijp om alles weer terug te zetten had ik mijn ochtendgymnastiek weer gehad. Om 06:00 is ht nog 50 NM tot de zuidpunt van Barbados. Krap haal ik 4,5 knopen maar dit neemt af. Het is een voordewindse koers maar bij 8 knopen wind wordt het kruipend naar Barbados. Nu komt het dilemma: laat ik de motor uit en accepteer dat ik pas op 14 december aankom of start ik de motor? Licht weer is voor me geen reden om de motor aan te zetten maar ik heb geen zin om nog 1 dag langer op zee te dobberen. Dus motor aan. In de middag krijg ik nog een vogeltje aan boord. Het lijkt een zwaluw. Nog net geen olijftakje in z'n bek

En dan.... om 15:55: "Land in zicht"! Dit is een lekker gevoel! Het is donker aan het worden als ik de zuidpunt passeer en dan richting de Deep water harbour voor het inklaren. Ik had de vlag van Barbados en de gele quarantine vlag al gehesen.

Bij Carlisle Bay roep ik op VHF12 Port Control op. Het is donker en de maan is nog niet aanwezig. Het is wel leuk dat je in de Deep water harbour moet aanleggen maar de kademuur is zo hoog dat ik niet van boord kom. Er is ook nergens een trapje. En dat te weten dat het net na hoogwater is. Uiteindelijk in een hoek vindt ik de mogelijkheid om via de boeg op de kant te komen. Op na Customs, Immigration en zelfs Health officials. Drie kantoren met verschillende werkwijze. Hoe bureaucratisch: bij elke instantie moet ook dezelfde crewlist ingevuld worden. De leukste vraag van de vragenlijst bij de Health officer is: 'in er iemand overleden tijdens de tocht'? Na dit alles te hebben afgerond ga ik richting Carlisle Bay en anker in rond tienen voor het strand.
Met een blikje bier en een sigaar kijk ik terug op een heerlijke overtocht. De gevaren afstand van 2062 NM (ongeveer 3800 km) heb ik in 425 uur (17 dagen en 17 uur) afgelegd. Ik ben trots op mezelf!!

Sao Vicente (Mindelo)

2011-11-22T09:56:00.030Z

Op weg naar mijn laatste haven van deze kant van de oceaan. Bij Tarrafal lig je in de luwte dus op de motor weggegaan. Eerst had ik nog wel gedacht om bij het onbewoonde eiland Santa Luzia te ankeren maar besloten om het niet te doen. Aan de zuidkust verwacht ik met deze wind onvoldoende beschutting. De ankerplaats aan de westkant is dan veel beter maar dat betekent dat je door het Canal de Santo Luzia moet varen om uiteindelijk naar Sao Vicente zelf te komen. Tussen de eilanden geldt ook hier: windversnelling. Daarbij meegenomen de steile golven (overgang van meer dan 1000 meter naar 20 meter) en de windrichting lijkt me dit niet leuk.
De luwte van Sao Nicolau werd snel ingewisseld in een harde wind tot 28 knopen. Ik had stroom mee waardoor er een knobbelige zee stond. Erg Noordzee-achtig. Met 2 riffen ging ik langs de noordkant van de eilandjes Raso, Branco en Santa Luzia. Mindelo moet je vanaf de noordkant benaderen vanwege de windversnelling tussen Sao Vicente en het grote buureiland Santo Antao met hoge bergen tot 1811 meter. Ik heb voordat het Canal de Sao Vicente in ging het grootzeil helemaal weggehaald en alleen op de genua verder. Goede keuze. Ook hier steile golven en zeer vlagerige harde wind. Mindelo heeft een jachthaven; de enige van de Kaapverdische eilanden en ik wil mezelf de luxe geven om in de dagen voor de grote oversteek riant te kunnen liggen om zo de laatste voorbereidingen te doen. Het is qua wind zeker niet beschut. Veel harde windstoten gieren door de haven. Daarom heb ik 'bootboy' Paul even aan boord gehad om me bij het aanleggen te helpen.

Na het havengeld voor 5 dagen te hebben betaald (90 euro) op naar de Maritime Polcia in de commerciële haven. Veel agenten maar alleen de baas had de sleutel van het kantoor dus even wachten. Het werd een half uur maar het motto van de Kaapverden is: "no stress". Zonder nu direct een oordeel te vellen maar ik vind het 'bijzonder' als ik een agent 2 sloffen Malboro zie ontvangen en daarmee rustig over het haventerrein zie lopen.
In Mindelo wil ik eerst alle voorbereidingen doen en dan pas het eiland bezoeken. Het waren maar kleine voorbereidingen maar er kwam een grote bij. Wat ik in mijn blog al vaker had gemeld was het moeizaam oprollen van de genua. Dit ging zwaar en het was zeer pijnlijk voor mijn handen. Het leverde zelfs blaren op. Bij het zetten van mijn 2e voorstag zag ik dat mijn rolsysteem bij de trommel uitelkaar lag. Waar ooit eens een kogellager zat, zat nu een kogellooslager. Ja, dit verklaart veel. Er staat me van meer dan een jaar geleden bij dat ik ooit eens een kogeltje op het dek had zien liggen. Maar wat nu? Eerst heb ik de gehele trommel van de voorstag losgemaakt. Mijn bootboy Paul wil me helpen om het te laten repareren. Er is hier geen oficiële tuiger dus je komt snel naar het niveau van de man van mijn vriends zus heeft een garage en die kan dat maken... Een nieuwe trommel kopen en laten invliegen is erg duur en zal toch minimaal 2 weken vergen. Inmiddels zijn alle onderdelen uitelkaar gehaald. De beide seals alsmede het lager zijn op. Er is geen vergelijkbaar lager op het eiland en daarom besloten om in plaats van een kogellager een glijlager van Teflon te laten maken. Dit moet voldoende zijn om de overkant te halen. Daar zal ik toch mijn minimaal 20 jaar oud rolsysteem moeten vervangen. Het is de bedoeling om vandaag (22 november) het systeem weer in elkaar te zetten.
Nog even over de bootboys. In de haven zie je er veel die klusjes doen. Lijnen aanpakken, helpen met het sjouwen van boodschappen, reinigen van de onderkant van de boot, etc. In eerste instantie heb je wat schroom om er als westerling gebruik van te maken, maar in alle eerlijkheid, je zorgt er wel voor dat ze een boterham kunnen verdienen. Het valt op dat de bootboys westerse namen hebben zoals Paul of Eddy. Echter als een jochie zich voorstelt met "my name is Elton John" kan ik het lachen niet onderdrukken.
23 november. Het rolsysteem is nog niet gemaakt. Bootboy Paul kwam z'n afspraak niet na dus daarom de haveneigenaar (van Duitse origine) aangeschoten. Al uit verhalen begrepen dat hij een principe heeft dat alles mogelijk is of mogelijk gemaakt moet worden. Nee verkopen is geen optie. Hij hoopt het morgen gereed te hebben. Zelf met een taxi een rondrit naar zo'n 5 automaterialenwinkels gemaakt op zoek naar een kogellager en 2 seals. De seals heb ik gevonden; de kogellager helaas niet. Het wordt definitief een glijlager.
Doordat ik nu wat rust over me heen kreeg al even Mindelo zelf bezocht. Bijzonder zijn de oude gebouwen zoals de overdekte groente en fruit markt en het paleis.

Gelukkig worden steeds meer oude gebouwen opgeknapt. Er is ook veel verkoop op straat; met name groete, fruis en vis.

's Avonds heb ik o.a. pizza gegeten bij 'O Coctail' maar ook heb ik gegeten bij het bijzondere hotel-restaurant Chave D'Ouro met een magnifiek exterieur.

Dit is nou zo'n restaurant waar Herman de Blijker maar vooral meneer Reimers naar toe zouden moeten gaan. Interieurimpressie: als verlichting 2 TL-balken; plastic bloemen op tafel; jaren 50-60 meubilair; vergeelde drapperiën om de ramen; zeil met parketmotief op de grond, zeer oude posters met jachtafereeltjes en een pentekening van een Kaapverdische verzetstrijder die in 1951 door de toenmalige machthebbers was vermoord. Het ontbrak nog aan een huilend zigeunerjongetje. De menukaart is met een typemachine met een oud lint gemaakt waarop elke dag de datum handmatig wordt gewijzigd. Met veel handen- en voetenwerk gekozen voor het menu van de chef. Nou dan verwacht je wat. Zeker omdat het prijzigste op de kaart was; wel 700 Escudos (7 euro). Wat er werd geserveerd was echter een laf lapje vlees met een gebakken eitje erop, frites, als groenten een beetje geraspte worteltjes met een beetje sla en twee schijfjes tomaat en een los schaaltje rijst. Maar ondanks dit alles: ik raad iedereen aan om er naar toe te gaan! Het geeft zo'n mooi historisch sfeerbeeld. Dit moeten we koesteren!!
Ook nog even voor de grote oversteek naar de kapper gegaan; zo'n kapper in zo'n achterafstraatje. Ik waarschuwde nog wel: "not bold!" maar met een niet begrijpende blik werd de tondeuse meteen driftig gebruikt. In Nederland wordt eerst met een schaar geknipt en de laatste stukjes met een tondeuse. Hier is het omgekeerd. Eerst grof snoeien met de tondeuse en pas op het eind wordt er nog even met de schaar in de lucht geknipt. Voor 300 escudos heb ik een prima luchtig overzeilkoppie; je komt toch niemand tegen.
En zou je niet je vrachtwagenrijbewijs met deze lesauto willen behalen?

25 november. Het rolsysteem is gemaakt! Deze middag heb ik de teflon ring gekregen en het zelf, aan de hand van informatie van Tony Vonk te Nederland en spierkracht van twee buurmannen het in elkaar weten te zetten. Voor de zekerheid bij Tony Vonk een compleet vervangingsset gekocht zodat ik de teflonring in de Carieb door een echte kogellager kan vervangen.
In de haven liggen ook tal van Mini Transat 650 bootjes. Dit zijn kleine racemachientjes van slechts 6,5 meter voor de durfal die met slechts een tussenstop te Madeira van Frankrijk naar Brazilië zeilen. De vloot die hier ligt zijn allemaal van zeilers die technische problemen hebben gekregen en naar Mindelo zijn uitgeweken. Eigenlijk is het een grote afvalrace.

Nog 2 impressies van Mindelo: de vismarkt waar naast kleine visjes ook grote formaat tonijn wordt verkocht en een winkel van tweedehand spullen die bij gebrek aan een etalage het maar aan het traliewerk van de deur hangt..

Terugkijkend op de Kaapverdische eilanden moet ik constateren dat ik zeer blij ben deze eilanden bezocht te hebben. De Canarische eilanden zijn gewoon een uitloop van Europe maar dit is anders. Daarbij zal meespelen dat je niet in een hotel met alle verzorging zit maar dat je zelf je inkopen moet doen. Je hebt snel contact. De bevolking is vriendelijk; behulpzaam en niet opdringerig. Er is geen haat vanwege een koloniaal verleden. Als zeiler zal je ook veel dichter bij de bevolking staan dan een hotelgast. Je moet zelf je eten of andere spullen kopen. Je zoekt ook geen luxe. De omgeving is schoon en er zijn ook geen openlijke vuilisbelten. Een mooi punt zijn muurschilderingen van kinderen bij de commerciële haven die milieuthema's weergeven.

Het is de planning om zaterdag 26 november 's ochtends te vertrekken voor de tocht naar Barbados. Deze tocht van 2019 NM (3750 km) zal zo'n 17-20 dagen vergen. Alles is klaar en het schip is volgeladen met eten en drinken. Dat wordt me 'n feest... De weersverwachting voor komende week is prima. De wind wordt NE 4-6 waarbij het met name in het begin rustiger is. Ook de deining zal uit de NNE-hoek komen. Jongens ik heb er zin in!
Dit blog zal de komende 3 weken niet bijgewerkt worden maar zal ik dagelijks een positierapport afgegeven waarbij ik afhankelijk van de atmosferische omstandigheden en het goed functioneren van de apparatuur ben.
Tot Barbados!

Sao Nicolau

2011-11-14T14:13:00.003Z

Tegen vijven zijn we met 3 schepen vertrokken. De wind is prima maar de verwachting is dat deze in de nacht gaat afnemen. Al meteen gemerkt dat mijn log het niet doet. Pvd! Vergeten schoon te maken. Nou dan maar geen 85 NM op de teller erbij. Zo rond half zeven is het al donker. Maar de maan kwam. Het was volle maan en onbewolkt. Alsof iemand de TL-buizen had aangelaten. Wat een licht! De wind zwakte af alsmede de golven. Doordat de Marry Ann II dicht in mijn buurt voer ben ik maar 15 minuten slaapjes gaan houden. Het was een schittende nacht: volle maan en om drie uur 's nachts nog een temperatuur van 25 graden. Je staat in de korte broek of minder aan dek. Bij dit alles vergeet je heel snel dat de wind te weing was en zo veel ging draaien dat ik af en toe richting Brazilië voer; maar ook soms Marokko. Om 04:00 werd het te gek en heb ik de motor gestart. Na drie uur motoren was rond zevenen Sao Nicolau in zicht en de wind was weer een beetje terug dus weer verder onder zeil verder gegaan.

Rustig dobberend en af en toe met motorondersteuning ben ik op het eind van de middag bij het dorpje Preguica voor anker gegaan. Dit dorpje was gedurende drie eeuwen dé haven van het eiland Sao Nicolau maar door de opkomst van stoomschepen zijn de activiteiten verplaatst. In de ochtend met de dinghy naar het haventje geroeid. Het valt op hoeveel er vervallen is. Sommige oude, kleine pakhuizen zijn nu in gebruik als woning (Eh, dit doen ze ook in Amsterdam en Rotterdam ...).

Ik ben het enig jacht hier en het lijkt erop alsof er niet veel jachten hier ankeren. Je wordt nagestaard en de kinderen roepen naar je (natuurlijk allemaal goede dingen) maar iedereen is vriendelijk.

Langs de oude weg zijn een paar mensen hout aan het sprokkelen. Ma zwaait met de machette en de kinderen leggen het hout op een stapeltje. Armoedig? Het is maar welk referentiekader je gebruikt. Ze hebben water, electra en muziek komt uit de stereoinstallaties. In het enig winkeltje van zo'n 30 m2 waar je wat elementaire levensmiddelen kan kopen wordt ook rum geschonken.

Om 10 uur 's ochtend kwam een man even binnen om even een borreltje te halen. Armoede of wordt het dan de dag van je leven? Ik heb het niet geprobeerd.
Op de ankerplek weer de nodige klusjes weggewerkt.
Toen ik op 14 november bij Preguica wegvoer merkte ik dat mijn electrische stuurautomaat het niet deed. Gisteren had ik de aansluiting weer waterdicht gemaakt maar hoe stom, geen commissioning na technical completion uitgevoerd. Zo erg was het ook weer niet aangezien het maar een klein tochtje van 24 NM is en ik het meeste toch op de hand wil sturen met als zeil alleen de genua bij; zeker het voor de winds stuk naar Punta de Vermelharia. De wind is NE5. Gaanderweg nam de wind als gevolg van de windversnellingszone door de stijle rotsen van 500 meter hoogte, toe tot 28 knopen (7 Bft). Rond de punt was ook stroom tegen waardoor er een hele knobbelige zee stond.

Na het ronden van de punt werd het vlagerig en met alleen de genua aan de wind richting Tarrafal. Zo'n 3 mijl voor Taraffal was er geen wind meer en kon ik het laatste stukje op de motor afleggen. Taraffal biedt goede beschutting echter is ook berucht om de ineens door het ravijn opkomende wind die tot 40-50 knopen kan oplopen. Geankerd in 10 meter water met 45 meter ketting uit. Dit moet het kunnen weerstaan en anders het ik nog een tweede CQR-anker standby liggen.

Bij het inklaren bij de Delegacao Maritima meteen, na betaling van 700 Escudos (ongeveer 7 euro), weer uitgeklaard. Ze wilden ook hier de scheepspapieren in bewaring nemen maar samen met de bemanning van de Spruce aangegeven dat er een kans bestaat dat, als het echt hard gaat waaien we direct weg moeten kunnen varen. Dan is het niet meer mogelijk om terug te komen om de papieren op te halen. Dit argument werd geaccepteerd. Tarrafal is op zichzelf niet indrukwekkend. Het is niet toeristisch maar ik mis iets van levendigheid zoals ik die in Palmeira aantrof. Wel veel kleine supermarktjes waardoor je door te sprokkelen uiteindelijk je inkopen bij elkaar hebt.
Met een aluguer (openbaar taxibusje) naar Vila da Ribeira Brava gegaan. Dit is de hoofdstad van het eiland en ligt niet zoals te verwachten aan de kust waar in een vallei in het binnenland.

De reden hiervoor is water. Door de hoge bergen (Mta Gordo is 1304 meter hoog) blijven wolken hangen met daardoor mist en/of regen. Dit is duidelijk in de gewassen terug te zien.
Naast bananen, sinasappels en suiker wordt ook veel mais verbouwd. Qua gebergte en groenheid doet dit eiland met denken aan Madeira.
Hemelsbreed valt de afstand van Tarrafal naar Vila da Ribeira Brava erg mee maar uiteindelijk een tocht van een uurtje. Het plaatsje heeft zeer mooie kleine straatjes waarbij je in gedachten nog paard en wagen doorheen ziet gaan. Ik had verwacht dat het meer toeristischer was met vele restaurants maar niets van dat. Op het plein bij de kerk staan is er een beetje bedrijvigheid maar dat is meer vanwege de aluguers dan van iets anders.

Tijdens het slenteren kwam ik langs een mondiaal vergelijkbaar tafereeltje. Twee Jehova-getuigen stonden aan de deur om hun overtuiging te verkondigen. Mijn kennis van Portugees of Kriolu is nihil maar het boekje dat ze in hun handen was qua vormgeving hetzelfde als in Nederland.

Wellicht nog bekend: de 'attractie' te La Gomera: de drakenboom. Nou hier groeien ze gewoon in het wild en ook langs de weg. Blijkbaar is het toch wel een beetje een bijzondere boom want het staat op het 1000 Escudos-biljet afgebeeld.

Boavista

2011-11-11T13:55:00.024Z

Na twee dagen voor anker in de Baia da Mordaira te hebben gelegen (tijdens het snorkelen veel soorten visjes gezien) doorgevaren naar het zuidelijker gelegen eiland Boavista. Het was een relatief klein (35 NM) maar lekker snel tochtje en in de middag kwam ik al al aan. Ik heb aan de zuid-oostelijke kant van het eiland Ilheu de Sal-Rei geankerd. Veel bekenden weer getroffen. Er was de afgelopen nacht een behoorlijke deining binnen komen rollen. Dat is dus onplezieriger slapen. De dag na aankomst naar de Polica Maritime. Het nadeel van deze ankerplek is dat je met je bijbootje een behoorlijk stuk moet motoren om bij de kant te komen. Met veel moeite een geschikt plekje gevonden om aan land te gaan. De meeste plekken zijn nu vanwege de deining te gevaarlijk geworden. Een sportvisboot was waarschijnlijk vanwege de hoge deining van zijn anker losgeslagen of was een meerlijn gebroken en op de rotsen beland. Met vele handen wordt geprobeerd de boor te redden/stabiliseren. (Het is overigens gelukt om dit schip los te krijgen en te bergen).

Sal-Rei oogt minder armoedig dan Palmeira op Sal. Maar daarintegen vond ik de vriendelijk in Palmeira nog beter. Zal er een relatie hiertussen bestaan? Na inkopen te hebben gedaan en vele malen bedankt voor kettingen, schilderijtjes en houtsnijwerk het plaatsjes doorgelopen. Het eiland zelf lijkt me niet interessant. Het meest interessante zijn de zandduinen en laat dat net iets zijn wat ik thuis kan bekijken.

Schoolspel op het plein in Boavista

Bij de Policia Martime me ingeklaard en metten uitgeklaard. In wil niet hebben dat ze mijn bootpapieren tijdens mijn verblijf vasthouden. Ik ken wel het fenomeen dat een jachthaven jouw bootpapieren vasthoudt todat je betaald hebt. Klinkt logisch. Waarschijnlijk moeten de grote zeeschepen die aan de kade afmeren ook zoiets als havengeld betalen. Het in te vullen formulier is dan ook gewoon voor dat soort schepen. 'Hoeveel verdampers heeft u aan boord en welke'. Motorvermogen? Ja dan kom ik aan met m'n 23 paardenkrachten. De deining op de ankerplek is niet leuk meer. Met name bij hoogwater. Eenmalig zelfs een zwaar brekende zee door het ankergebied zien trekken. Gelukkig lag er geen jacht op haar pad. Het plan is daarom om op 11 november in de middag naar de zuidkust van Sao Nicolau te vertrekken. Daar hoort geen deining te staan. Op de ankerplek ag ook een prachtig Amerikaans oud motorschip.

Sal

2011-11-06T13:42:00.003Z

Na de bijboot te hebben opgeblazen richting kade. De kademuur is ook de plaats waar de gevangen vis aan land wordt gebracht. Het halve dorp Palmeira is uitgelopen en er is een enorme drukte bij het aan land brengen van de vis. Net zoals in Nederland hebben de vrouwen hier de broek aan (;-)). Met luide stem en met vele gebaren maken ze duidelijk wat ze willen én wat ze niet willen.

Het vissersdorpje Palmeira is klein en niet toeristisch ondanks enkele souvenierswinkeltjes en straatverkopers. Na me te hebben gemeld bij de Delegacao Maritima en de Policia de frontaira en onder afdracht van 5 euro ben ik terug naar mijn bootje gegaan om de gele vlag door de Kaapverdische vlag te vervangen.

Met vier boten (2 engelse (Spruce en Mary Ann II, 1 noorse (Frida) en ik (Sya)) afgesproken om een georganiseerde tour over het eiland te maken. Achter in de laadbak van een pickup rij je over de zandvlakten maar ook ga je met met zo'n 100 km per uur over de grote weg.

Zelfs op zo'n klein eilandje (216 km2) zijn er verschillen. In het zuiden bij Santa Maria zijn de resorts en lopen de roodverbrande toeristen en rondom het stadje Espargos zie je de krotten opgetrokken uit golfplaten.

Veel woningen in de plaatsjes zijn permanent in een bouwfase. Zodra de eigenaar wat geld heeft koopt hij een paar stenen en metselt zelf weer een paar rijen erop.

Er is geen waterleidingnet. Al het water in Palmeira wordt vanaf een ontziltingsinstallatie aangevoerd en centraal gedistribueerd. Zelf wilde ik ook wat water aanvullen dus stond deze west-European met twee kleine jerrycans in de rij. Ook hier: de vrouwen regelen het. Ondanks dat je de taal Kriolo niet verstaat heb je goed door wat je moet doen. Binnen in het gebouw kan je je jerrycans vullen en na betaling van een paar escudos (vergelijkbaar met eurocenten) ging ik met de jerrycans in de bijboot weer terug naar Sya.

Toen ik dit blog wilde bijwerken was er geen electriciteit in Palmeira dus ook geen internet. Dan maar naar Espargos en Santa Maria. Dan kan ik daar ook de sfeer proeven. Er rijden hier taxies en locale busjes. Deze busjes zijn van die Toyota vans waarin 15 personen gepropt worden. Je hebt de chauffeur en een 'ronselaar'. Hangend uit het raam roept hij iedereen aan. Nadat ik was ingestapt verwachtte ik dat we onderweg zouden gaan. Nee hoor, al toeterend en vele blokjes rijdend worden overal mensen opgepikt. zodra het busje vol is gaat het onderweg. En vol betekent inclusief jerrycans en manden vol fruit. Nog net geen kippen erbij. In Espargos en Santa Maria was ook geen electra en internet. Begrepen dat de electra-uitval vaker voorkomt en dan nog meestal op een zaterdag. Espargos is op zichzelf niet bijzonder maar als je er alleen rondloopt krijg je goede indrukken.
Bij enkele kleine supermarken wat levensmiddelen kunnen kopen en bij de bakker brood. In een klein gebouw zat een oude man naast een vuil bed. Op mijn vraag: 'Do you have bread, pain?'om meteen bij meertaligheid te bewijzen wees hij naar een doek. En ja onder de doek lag wat brood. Twee broden uitgekozen. Aan boord kreeg ik het gevoel dat het verse brood al was uitverkocht en dat dit een restantje van gisteren of eerder was. Zo smaakte het ook.

Ondanks het zeer grote verschil met bijvoorbeeld de Canarische eilanden was het voor me geen cultuurshock. Je bent welkom en de mensen zijn erg vriendelijk. Door zelf je eigen gedrag aan te passen en geen west-europese verwachtingen te hebben valt het goed. Nee, dat rustigere tempo is wel lekker! En als afsluiting een foto van mijn vriendin. Een echte big mama.

Ok, dan nu de echte afsluiting. In de haven nabij de grote kade ligt een vissersschip. Er is geen enkele motivatie op het te bergen. Ze gebruiken gewoon de kade iets verderop.

Ik denk dat ik nog een paar dagen naar een ankerplek in Baia da Mordeira ga om daar wat te zwemmen en te snorkelen en van daaruit 's nachts (de afstand is te groot om het bij daglicht te varen; daarom keuze om 's ochtends bij daglicht aan te komen) naar het eiland Sao Nicolau te varen.

naar Sal (Kaapverdische eilanden)

2011-11-06T13:20:00.003Z

Dag 1 (donderdag 27 oktober 2011)
De avond voor mijn vertrek vertrokken vanaf La Gomera mijn Noorse, creatieve buren. In het donker om tien uur 's avond gingen ze al luid muziekmakend met hun 45 jaar oude stalen bootje richting Senegal. Vele schepen toeterden hun uit.
Mijn vetrek was rustiger. om half negen 's ochtends eerst naar het bunkerstation om af te tanken en dan weg voor de 7-daagse tocht naar Palmeira, eiland Sal, Kaapverdische eilanden. De koers is 208 graden en de afstand is 752NM. De wind was zwak uit het noordwesten. Tussen La Gomera en Tenerife weer een groep grienden (Pilot whales) gezien. Op het eind van de ochtend kwam de goede wind: noordoost. Wel was er nog een stevige deining van zo'n 2-3 meter uit het noordwesten die naar verwachting de komende dagen nog zou blijven staan. Waarschijnlijk is deze deining van een orkaan vele honderden mijlen verderop afkomstig. Inmiddels heb ik mijn klokken verzet naar UTC waardoor het dan ook al om 7 uur 's avonds donker is. Daarom het avondeten (rijst met ballen en doperwten) vervroegd naar 6 uur. Na alles voor de nacht te hebben klaargemaakt (1e rif in het grootzeil, radar en AIS aan en alles opgeruimd (ja hoor, nautische 5S)) ga ik slapen met de kookwekker op anderhalf uur.

Dag 2
Ik heb niet zo goed geslapen. Ik moet er weer inkomen maar ook elk uur is er nog steeds de melding over El Hierro via de marifoon. De boot schommelt goed. De gehele dag is de wind wisselvallig tussen 3 en 5/6 Bft. Windkracht 3 is net te weinig om bij de dwarsinkomende deining de zeilen goed vol te houden. Dus spinnakerboom in de genua en er weer uithalen; 2e fok gehesen en weer gestreken om de ideale vorm van zeilvoering te vnden. Uiteindelijk was de beste keus: alleen het grootzeil. Gelukkig nam de wind in de avond toe zodat ik toch een puntje genua erbij kon zetten.
Met het Nederlands zeiljacht Schorpioen een radionetje opgezet. Elke dag om 13:00 op 8101 kHz babbelen we even bij.
's Nachts is het pikkedonker; slechts een dun streepje maan is zichtbaar. Dat maakt het varen altijd bijzonder. Je ziet niets maar je hoort de golven en je voelt de bewegingen van de boot. Het loopt lekker! Gelukkig ben ik deze nacht buiten het bereik van de marifoonberichten van de Canarische eilanden.

Dag 3
Goed geslapen maar wel af en toe (te vaak) wakker gemaakt door mijn radaralarm. Het zijn reflecties van brekende golven die het oppikt. Om 5 uur was ik klaarwakker. Ik ben uitgeslapen. Aan stuurboord om een afstand van zo'n mijl of vier zie ik een rood bakboordlicht. Ineens komt er snel een klein, wit knipperend lampje langsdrijven. Je breekt je hoofd erover wat dat zou kunnen zijn. De meest logische verklaring is dat het een boeitje was aan het einde was van een lijn van een visser. dit is namelijk een gebied waar ook veel tonijn zit. Een uur later zie ik dan ook daadwerkelijk een klein vissersschip.
De wind is matig kracht 4/5 en het is grijs. Dat is geen weer voor dit gebied. Deze ochtend nog via de marifoon met zeiljacht Marry Ann II contact gehad. Het bakboordlicht wat ik had gezien was van hun. Even gebabbeld over het weer, het doel (ook zij gaan naar Sal) en de zee. Het zijn nog steeds hotse-klotse golven. Gelukkig breekt aan het begin van de middag de zon door. Ik vaar nu met een uitgeboomde genua. Na het radionetje met Schorpioen even voor 2 maal een half uur plat. Een beetje voorslapen. Dan: dolfijnen! Voor de boot zwemt een groepje van 10 stuks. eentje doet af en toe ook dolfinariumtructjes zoals het vertikaal al spinnend omhoog springen. En dat zo'n 3 meter voor de boeg. Als ik een hoepel had zouden ze er nog doorheen hebben gesprongen.

Na het avondeten alles klaargemaakt. Ik laat voor het eerst de boom staan maar ik heb de genua wel wat ingedraaid. Ik loop ruim 5,5 knoop.
Na een uur in mijn bed wordt ik wakker van te veel geklots en harder gieren van de wind. Het waait serieus: 26 knopen. Ik kijk het eerst even aan of het slechts tijdelijk is of permanent. Het laatste. Dus aankleden en bij de mast het tweede rif in het grootzeil zetten. De genua ook wat verder ingerold. De snelheid ligt nog tussen de 5,5 - 6,5 knopen. Het werd weer een nacht met een hotse-klotse zee. Mijn radaralarm ging zo elk kwartier af doordat het brekende golven zag. Na veel spelen met de variabelen van de radar heb ik het zo kunnen instellen dat ik kan slapen maar dat het toch schepen opmerkt. De belangrijkste wijziging is dat het het wachtgebied geen hele cirkel (eigenlijk een donut) meer is maar een met een punt eruit. Juist in dat gebied waar de wind vandaan komt want daar zijn de reflecties het grootst. Om toch squalls te kunnen opvangen heb ik een tweede wachtgebied ingesteld die het deel van de ontbrekende taartpunt afvangt; maar dan pas op zo'n 3 mijl afstand. Het werkt! Nog 2 vrachtschepen in de nacht gehad.

Dag 4
Zoals verwacht nam de wind iets af. Alle riffen eruit en m'n koers iets verlegd zodat ik alles over stuurboord vaar. Zon erbij en de zee wordt ook aardiger. Als lunch wilde ik gebakken eieren hebben maar de geur en vloeibaarheid van de eieren vond ik verdacht. Weg ermee! Vanuit binnen gooi ik de eieren overboord maar zoals wel te verwachten was spat er eentje tegen de biminibeugel uiteen en een eispray daalt neer. Dan maar soep met brood.

Rond het middaguur moet ik nog 400 NM varen. Ik ben bijna op de helft. Als alles meezit zal ik woensdagochtend of -middag 2 november aankomen. Overigens bij zo'n tocht heb je absoluut geen gevoel voor de datum of de dag van de week. Heel elementair maar je ritme wordt door licht en donker bepaald. De sleepgenerator met de recent geinstalleerde regeling werkt perfect. Overdag en 's nachts heb ik voldoende stroom en de accu's zitten propvol. Ik hoef niet zuinig met electra om te gaan.
in de avond is het schip Salva Lake op de AIS zichtbaar. Deze kleine vrachtvaarder van 243 voet heeft slechts een snelheid van 6 knopen. Op AIS: destination: 'by order' en een verwachte ETA van 1 november welk nooit kan kloppen. Vreemd allemaal. Deze middag had ik al van de Schorpioen over dit vreemde schip gehoord. Zij waren het al eerder tegengekomen, Grappend met elkaar gesproken over de piraten van Mauretanië. Niet geheel vreemd want Voor dit land (met negatief reisadvies) wordt zeilers die naar Senegal willen varen geadviseerd om er ruim (minimaal 80- NM afstand) omheen te varen.
Het belooft een rustige nacht te worden met NW 4/5; relatief weinig golven en toch een mooie snelheid van 5,5-6,5 knopen over de grond. In alle eerlijkheid moet ik melden dat een stukje hiervan (0,5 - 1 knoop) ik gratis van de Canary current meekrijg.

Dag 5
Het klopte. Het was een rustige nacht met geen alarmen. Doordat ik al om 8 uur 's avonds voor m'n slaapjes naar bed ga ben ik om 5 uur klaarwakker. Lezen lukt op deze tocht prima. Waarschijnlijk doordat ik er aan wen maar wellicht ook door andere golf- en bootbewegingen. Het is NE5. M'n koers iets verlegd en de genua uitgeboomd.

Ik zit slechts 5 mijl naast de geplande, ideale lijn. Tijdens het zonnige weer nog even met de Mary Anne II gesproken. Ze zitten nu 15 mijl achter me. Nu al meer dan 500 NM gevaren. Als avondmaaltijd een blik Chilli Con Carne genomen. Om afwas te besparen maar rechtstreeks uit de pan gegeten. Van een andere single-hand zeiler gehoord dat je Chilli con Carne niets eens hoeft op te warmen. Gewoon rechtstreeks uit het blik eten. De afwas bestaan dan uit slecht één lepel.
Gedurende de nacht blijft de wind varieren tussen 13 en 23 knopen.

Dag 6
Afgelopen nacht de kreeftskeerkring gepasseerd. Ik ben nu in de tropen. De temperatuur neemt ook steeds meer toe. Om half acht 's ochtend is het al 26 graden. Maar dan de watertemperatuur: 25 graden. Da's pislauw!
Om de genua beter te laten staan wil ik de boom iets verkleinen. Toen ik voorop stond het ik het gevoel: 'het waait wel hard'. Na de gedane zaken weer terug in de kuip en daar zag ik dat er 28 knopen wind stond. Dat is net 7 Beaufort! Waar komt dat vandaan? De afgelopen dagen was er nooit een echt constante wind. Altijd was er een band waarbinnen het fluctueerde. Als er bijvoorbeeld een wolk (niet eens een squall on ander vervaarlijk uitziend exemplaar) boven je hing had je direct meer wind en verandere de windrichting ook. Maar in dit geval hing er niet eens een wolk boven me. Gedurende de dag neemt de wind af tot 18 knopen. Da's lekker. Af en toe wel hoge golven. Slechts eentje had het lef om een breker voor een klein deel in mijn kuip te lozen. Met de marifoon nu contacht met het Noorse jacht Frida. Zij zitten zo'n 7 mijl voor me en gaan ook naar Sal. De Schorpioen verwacht deze nacht Mindelo aan te lopen. Na een paar dagen gooien zij weer los voor richting Parimaribo. Ze zijn er vroeg bij.
Onderstaand een videoimpressie van het varen met passatwinden. Je ziet goed dat het bootje niet stilligt maar schommelt.

Dag 7
De afgelopen nacht bezoek gehad van 7 vliegende vissen (nee ma, ik heb niet gedronken). Je hoort ze op het dek vallen en na een paar spartelingen is het over. 's Ochtends zijn ze door de warmte al hard geworden. Het is een mooi gezicht om ze door het water te zien vliegen. Soms per schooltje en soms alleen. Ze kunnen gemakkelijk een afstand van een honderd meter afleggen.

De wind draait steeds verder naar het noorden waardoor ik steeds verder van de route af moet wijken. Dus in de nacht gegijpt. Deklicht aan en hoofdlamp op. Ik wist al dat de smeerreep van mijn eerste rif vernieuwd moest worden maar nu zag ik dat de buitenmantel volledig doorgeschavield was. Daarom maar een 2e rif gezet en de genua verder uitgerold. Dat is weer een klusje voor op de klussenlijst. Het lijst is behoorlijk kort: tijdens een slingering had ik het haakje van de schuifdeur bij het toilet met schroef en al uit het hout getrokken. En bij het terugkomen van het dek naar de kuip greep ik mis. Inplaats de beugel van de buiskap in mijn hand te hebben ging ik nu met hand en al door de buiskap heen. Waarschijnlijk een beetje oud. Ook zie je roest toenemen. Ook al is het RVS316. Dit soort mankementen en klussen zijn inherent aan zeilen op groot water. Na elke grote tocht zie je al die zeilers klussen. Naast zorgen voor voldoende reservematerialen aan boord moet je als zeiler wel inventief genoeg zijn om mankementen direct met een noodreparatie te kunnen herstellen of in ieder geval voldoende om een haven te bereiken. Er is geen wegenwacht op het water en jouw boot is niet alleen jouw transportmiddel maar ook jouw veiligheid. In de havens helpen de zeilers met elkaar met spierkracht, hersenkracht, reservematerialen of gereedschap. Het lijkt een soort van commune.
Al 35 mijl voor de haven begin ik al met opruimen en losse spullen van dek te halen. Ook me wederom gewassen en geschoren. Bijzonder om te ervaren dat je nu al 6 uur van te voren werkt aan de aankomst. Ondanks dat ik nu 6-7 knopen loop bij 20 knopen wind lukt het me niet om vroeg in de middag aan te komen. Bij de haven van Palmeira op het eiland Sal heb ik na een keer krabben een ankerplek gevonden en hijs in de gele quarantaine vlag. Officieel moet je eerst alle formaliteiten afhandelen voordat je andere zaken doet. In de avond werd ik opgepikt door een rubberboot van het Engels jacht en borrelden we met 5 boten bij hem in de kuip. Welkom op Sal!

Het was een heerlijke tocht waarbij ik kon ervaren hoe het is om te zeilen met passaatwinden. Tijdens de twee 4-daagse tochten (golf van biskaye en oversteek naar Madeira) had ik soms enige twijfel maar nu is het 100% zeker. Ik ga eind november naar Barbados oversteken! Chrisja heeft al tickets gekocht zodat we samen Kerst en oud&nieuw onder een palmboom kunnen vieren. Pa moet alleen even de vakantieaccomodatie overzeilen.

La Gomera

2011-10-25T09:52:00.066+01:00

Vanuit Santa Cruz ben ik niet in een keer naar La Gomera gevaren. Qua afstand is dat niet bij daglicht te doen dus daarom gekozen voor twee etappes. Ja, hij begint op een luxe paard te lijken. Het eerste deel gaat naar de zuidkust van Tenerife. Het was een grijze dag met af en toe enkele spetters regen. De wind was 's ochtends nog SW2 (!) maar draaide vrij snel naar NE zodat ik op zeil verder kon. Een groot deel van de tocht zit in een windversnellingszone maar qua kracht viel mee: 5 Beaufort (voor mijn gemak heb ik die zones op mijn kaart met roze ingekleurd)

Om voor slechts een nacht een haven in te gaan is zo'n gedoe. Mijn bedoeling was daarom bij Montana Roja voor anker te gaan. Daar is een ankerplek waar ook tankers aan boeien liggen om het zuidelijke vliegveld te bevoorraden. Toen ik daar aankwam lagen er vier superboeien en nog een paar kleine gele tonnetjes in het midden. Tja, en dan begin je te de denken: hoe lopen de ankerketttingen van al die boeien en hoe loopt de pijpleiding of zijn het leidingen? Daarbij was de wind toegenomen tot 6 Bft. Ik had ook geen zin om nadien nog het water in te gaan om m'n anker te gaan controleren. Daarom besloot ik om maar door te varen naar de haven van San Miguel. Aldaar snel een plekje gekregen. Het havenkantoor is helemaal aan de andere kant van de haven maar gelukkig mocht ik achterop in de bak van het golfkarretje van de havenmeester staan en zo gingen we naar het kantoor. Je krijgt dan wel de neiging om te wuiven naar iedereen die je tegenkomt.

De wind was nop op die donderdag 20 oktober dus gestart met de motor richting La Gomera. Nadat ik Punto Rasca gepasseerd was een stel grienden gezien. Ja, het maritiem leven openbaart zich langzaam voor mij... De wind was erg variabel. Voor een groot deel NW; dus tegen. Een beetje kruisen en bij te weinig wind het oliezeiltje bijgezet. In de versnellingszone van La Gomera was het gelukkig NW5 dus nog een aardige afsluiting.
San Sebastian de la Gomera zal waarschijnlijk mijn laatste haven van de Canarische eilanden zijn. Er stonden weer wat klusjes op de lijst. Belangrijkste was m'n urenteller van de motor. Doordat ik deze stand in mijn logboek bijhoud constateerde ik dat het niet mee deed. Aangezien ik geen niveaumeter op mijn dieseltank heb is deze urenteller mijn enige indicatie van hoeveel diesel er in de tank moet liggen. De oplossing van het probleem was eenvoudig: gecorrodeerd contactje schoonmaken. Van andere schepen hoor ik dat ze last van kakkerlakken en ander ongedierte hebben. Zelf blijf ik nog gelukkig gevrijwaard. Wel heb ik al lijmvallen voor kakkerlakken geplaatst en alle verpakkingen (dozen maar ook wikkels van blikken verwijder ik al buiten de boot (eh, ja hoor, om verrassingen te voorkomen schrijf ik met stift op de blikken wat de inhoud is). Alleen plastic is ok (na inspectie op aanhechting van eizakjes) of ik hevel de inhoud over in waterdichte containers. Gisteren vond ik in een net gekochte pak rijst zwarte beestjes. Weg ermee.
La Gomere is een bijzonder eiland. Ondanks dat er toeristen zijn vallen ze niet op. Ze worden door deze stadjes geabsorbeerd zodat je het gevoel krijgt dat jij ziet hoe het leven op het eiland is. Het is een eiland voor de bewoners. Je ziet hier dan ook geen roodverbrande, bierdrinkende en hardpratende Duitsers of Engelsen. Dat is een groot verschil met bijvoorbeeld Las Palmas.

In de haven lig ik naast een boot van vergelijkbare grootte met daarop vijf Noorse jongens. Zij zijn een theatergroep die als project hebben om contact met de diverse culturen te maken en daarvan te leren (link). Zeilen is een bijzaak en hebben ze pas aan het begin van hun tocht geleerd. In hun achteronder hebben ze geen lampje dus hebben ze als vervanging maar een foto van een lamp opgehangen...
Met een huurauto het eiland rondgereden. Ook hier weer zeer mooie natuur in diverse gedaanten maar gelukkig op kleine schaal dan op Tenerife. Dat maakt het allemaal meer behapbaar en zie je snel alle afwisselende landschappen.

Er zijn ook zeer veel wandelroutes over het eiland uitgezet. Vanuit het grote aanbod heb ik gekozen voor een zeer kleine tocht: naar de Drakebomen; noordelijk van Alajero. Het is eerst een flinke slingerroute met de auto maar dan kom je bij het pad. Het is er weer een van allemaal ongelijke stenen en op je gympen loopt dat niet lekker. Lopen over het muurtje naast het pad was beter. Het ging weer straf naar beneden met ook weer diverse trappen. Na deze afdaling kom je bij slechts 1 boom; ja een 'lullige' (sorry) boom. Ok, het is wel een mooie boom maar ik had me een woud van die bomen verwachten. En dan zetten ze er ook nog een hek omheen met een uitkijkpost ervoor. Om vanuit die uitkijkpost naar de ene boom te kijken. Na deze deceptie sjokkend weer de heuvel bestegen. Wat moet het vreselijk voor La Gomera zijn als ooit op een dag die boom dood is. Weg attractie.

Ik was al 'gewaarschuwd' voor de hippies uit de 70's. En ja, ze zijn er. Generalistische kenmerk wat nog is gebleven: het haar in een staartje. Vaak is het al grijs of is het hoofd kaal maar de resterende plukken zijn toch bijeengebonden.
Gisteravond (26 oktober) hadden we nog een barbeque op de steiger. Zo'n twintig man waren aanwezig en de Noorse artiesten deden er nog een lading muziek (gitaar, accordeon en dwarsfluit) overheen.
Ik heb vaak melding gemaakt van de windversnellingszones. Op onderstaande foto (wellicht na uitzoomen) kan je duidelijk een gebied zien waar vele brekende golven zijn terwijl iets verderop het rustiger is.

Van de Canarische eilanden staat La Gomera voor me op plaats twee. De eerste plek wordt nog steeds door Graciosa ingenomen. Dit is mijn laatste stuk van Europa. Ik zal op 27 oktober naar Africa gaan: de Kaapverdische eilanden met als eerste aanloop het eiland Sal. Deze tocht van een kleine 800 NM zal zo'n 7 dagen vergen en tot die tijd geen blog; wel geef ik dagelijks positierapporten af. Tot het volgende continent!

En een extra bijdrage in de categorie onzinnige verkeersborden: 'einde tunnel'. Je ziet toch zelf wel wanneer je uit de tunnel bent gereden......

Tenerife

2011-10-17T19:11:00.000+01:00

Bij daglicht uit Las Palmas richting Tenerife gevaren. Buiten de haven stond een slecht stukje water. Hoge en holle golven uit vele kanten door de wind; weerkaatsing van de golven tegen de golfbreker en stroming (Canary current). Dus op de motor en grootzeil slagen gemaakt om om het noordelijk puntje te komen. De wind was noordelijk kracht 4 dus onderweg met zo'n 5 knopen richting Santa Cruz. Gaande de tocht nam de wind weer zoals gebruikelijk toe tot 25 knopen. Als ik dit vergelijk met varen op de Noordzee: bij windkracht 6 staat daar een rottige golfslag; vaak regent het en is het op z'n zachts gezegd fris. Het valt in de categorie afzien. Nu toch een beetje anders. Met ontbloot bovenlijf (wel reddingsvest met lifeline) en een graad of 28 is het toch niet echt afzien. Tijdens het tochtje nog even contact met een kabellegger gehad. Door het voordeel van AIS riep hij me keurig met scheepsnaam op en kon ik melden dat ik voorlangs wilde. De gehele dag was op de marifoon het bericht dat er i.v.m. vulkanische activiteiten een verboden gebied was ingesteld rond de zuidpunt van El Hierro. In Santa Cruz ook gehoord dat de jachthaven van El Hierro is gesloten en op internet gevonden dat Neckermann toeristen van het eiland haalt. Het wordt dus geen bezoekje aan El Hierro.
In de haven een weerzien met Lizenn en Julien van de Ster-vraz. Zij hebben hun dinghy al in Lissabon besteld (kleine 2 maanden geleden) en wachten nu al 3 weken in Santa Cruz op de daadwerkelijke aflevering.
Santa Cruz is gelukkig anders dan Las Palmas. Qua sfeer is het al anders. Minder 'plat'. Qua historische gebouwen ligt meer het accent op de art deco stijl zoals prominent in het postkantoor te vinden is.

Toch nog even een thuisgevoel. Niet door Kroket van Fred maar de tram. Deze zijn hetzelfde als de nieuwe trams in Amsterdam; zelf de bel is identiek.
Voor zondag en maandag een auto gehuurd. Voor de autorijders in Nederland: een liter normale benzine kost hier slechts 0.96 eurocent. dus gooi maar vol die tank.
Op zondag natuurlijk eerst naar de grote vulkaan Teide. Met je auto kom je tot 2250 meter hoogte. Daarna kan je met een kabelbaan richting de top (3717 meter). Niet voor mij dus.

Ik wilde eigenlijk door richting het zuiden maar doordat ik een afslag miste ben ik doorgereden naar Los Gigantes aan de westkust. Je rijdt dwars door een laveveld afkomstig van de eruptie van eind 18e eeuw. Mooie rotsen bij Las Gigantes aber dass war eine Grosse Germanische feriencolonien (waarschijnlijk heb ik in deze ene zin minimaal vijf schrijf- en gramaticale fouten gemaakt). Dus je wordt in een restuarant in het Duits aangesproken. Arggghhhh! Snel weg richting de oude hoofdstad La Laguna. Zoals al gemeld was het een zondag dus geen winkelend publiek. De historie is zeer goed bewaard gebleven. Veel oude panden of oud-ogend.

Als laatste nog naar Monte de las Mercedes aan de noordkant van het eiland. Zo langzamerhand raakt je gewend aan de slingerweggetjes maar met m'n autootje (Chevrolet Matiz; kleiner kan bijna niet) en een Portugese rijstijl kom je overal. Het landschap hier doet me deels herinneren aan Madeira. Veel stijle bergen maar wel met begroeiing.

Na terugkomt op de boot de schoenen uitgeschopt en nog even een was in de wasmachine/droger gedaan.

De tweede autodag wilde ik besteden aan een wandeling. Dat betekent eerst een uur in de auto om via een slingerweg bij Chamorga in het noorden van het eiland te komen. Via een valleiwandeling komt je uit bij de vuurtoren Faro de Anaga. Het hoogteverschil tijdens de wandeling is zo'n 600 meter.Echter het pad loopt niet lekker en er zijn veel trappen in de houdanigheid van een willekeurig gestapelde stenen. De terugtocht is voornamelijk weer bergop zodat deze zeiler, die houdt van een hoogteverschil van maximaal 2 meter, kapot bij de auto aankomt. De natuur was wel prachtig.

Overigens sinds mijn vertek heb ik al 2400 NM gevaren (ruim 4400 kilometer) en de grote tochten moeten nog komen.

Gran Canaria

2011-10-09T04:51:00.005+01:00

Iets na zevenen ankerop en koers 281 richting Las Palmas. Weer voorbereid op de windversnelling was ik met twee riffen in het grootzeil gestart. Dus niets. Ik krijg een zwaar vermoeden dat die versnellingszones er alleen zijn als ik er niet op reken en omgekeerd. Er stond een stevig deining van 2 meter uit het noorden maar bij een noordoostelijke wind kracht 4/5 Bft was het perfect te doen en vloog Sya met 6-7 knopen over het water. De afstand is 55 NM (foutje op de kaart: deze geeft aan 45 NM). Hoera! Eindelijk dolfijnen voor de boeg. Drie maanden er op moeten wachten terwijl andere zeilers me lekker hadden gemaakt met ontmoetingen met dolfijnen in diverse soorten en schildpadden. Jammer dat ze er maar even waren. De meest gangbare tijd is namelijk 's avonds voor zonsondergang.

Voor Las Palmas is het een drukte van zeeschepen: geankerd, uitgaand, invarend, bunkerend of gewoon op drift totdat ze permissie krijgen om naar binnen te gaan. Alleen op mijn genua de haven in gevaren. Na melding op VHF kanaal 11 kreeg ik gelukkig niet meteen te horen: "full" maar dat ik bij de receptiepontoon kon aanleggen. Ik had al meteen gemeld dat ik een klein bootje was van slechts 9,5 meter. Deze haven wordt de startplek voor de ARC. Zo'n tweehonderd boten verzamelen zich hier om op 20 november met z'n allen over te steken naar St. Lucia. De schepen die normaal in de haven liggen worden naar andere havens verhaald om maar ruimte te maken. De haven kan me 4 dagen garanderen en daarna mogelijk verlengingen. Het havengeld is een lachtertje: 6,5 euro per nacht. Ik wordt naar een plek tussen twee langliggers gemanoeuvreerd (kop op de steiger en heklijn). De hulp-havenmeester zegt nog dat dit de beste plek is met de meeste kans om m'n bezoek te kunnen verlengen. De meeste ARC-zeilers hebben grote bakken van schepen. Het lijkt alsof 40-50 voet gangbaar is. Ik lig overigens hier niet vanwege het historisch karakter van deze stad. Van velen vernomen dat het een akelige, betonnen stad is. Zeg maar het uiterlijk van een Belgische kustplaats; een 4 baans snelweg als boulevard en een historisch verleden vergelijkbaar met Almere.

De reden voor m'n verblijf is dat ik m'n startmotor niet meer vertrouw. Nadat ik de motor een paar dagen niet heb gebruikt en ik start hoor ik een een luide knal vanuit de motor en dan begint te startmotor te draaien. Dit nam de afgelopen tijd alleen maar toe. Dan is dit dé plek om aan deskundig advies en/of onderdelen te komen.

De startmotor heb ik onderhanden genomen mede a.d.h.v. een handig boek van m'n Deense buurman. Alles gereinigd en geïnspecteerd. De plus-draad van de solenoid lag onbeschermd op tienden van een milimeter van het geaard huis. Of dit tot een overslag heeft geleid weet ik niet maar het is wel een potentiéle kans om m'n accu op te blazen. Starten ging nadien prima. Dit is ook geconstateerd door een Volvo Penta monteur. Hij zaf ook geen schade. Geluk dus.
Op de Spaanse nationale feestdag 12 oktober wilde ik een auto huren om het binnenland te verkennen. De dag van te voren nog duidelijk aan de verhuurder gevraagd of ze wel open zijn. "Ja hoor; vanaf 8;00 uur." Dus trof ik iets na achten een dichte duur aan. Toen dit om kwart voor negen nog steeds zo was heb ik besloten om geen auto meer te huren op Gran Canaria. Ik haal dit op Tenerife wel in. Daarom besloten om naar het oude centrum te gaan. N.a.v. eerder gepubliceerde tekst een opmerking ontvangen: Las Palmas heeft wel degelijk een historie! Het deel waar ik me op baseerde was het toerische, noordelijke deel. Het historisch deel ligt op een flinke wandeling zuidwaarts (of met buslijn 12). Daar kom je oudere gebouwen tegen maar ook de sfeer is anders. Niet het platte, toerische deel maar een wijk met meer grandeur. Ik ben echter niet echt juweeltjes van gebouwen tegengekomen. Een van de uitzonderingen is zowel de binnen- als buitenkant van het Gabinete Literario (1844).

In de haven stromen de ARC-zeilers binnen. De grote van de schepen valt op. Het lijkt erop dat 40 voet vandaag de dag zo'n beetje een ondergrens is.

Op het ponton als in de Sailor's Bar hangen briefjes van mannelijke en vrouwelijke opstappers. Een tijdje met een Nederlandse opstapper gesproken die nu op een Amerikaans jacht meevaart. Dit leven van opstapper doet hij nu al voor 4 jaar en hij had al veel van de wereld gezien. Hij denkt er nog zeker niet aan om dit vrije leven op te zeggen. Vergelijkbaar is het leven van mijn Franse buurman. Hij is al vele jaren op reis en vliegt af en toe naar Frankrijk om even wat geld te verdienen. Je ziet dat het leven op een boot zo'n grote vrijheid is. Ik heb geen opstapper nodig.

Fuerteventura

2011-10-06T04:33:00.020+01:00

Het is weer lekker om op zee te zijn! Op 6 oktober om 7:45 vertrokken. In de haven stond al 5 Bft dus een rif in het grootzeil gezet i.v.m. de nog komende windversnellingszone. Goed. Dus na een kwartier nam de wind dusdanig af dat ik op de motor verder moest gaan. In het noorden van Fuerteventura was er even wat wind: westelijk. Dit moet wel een dag met verrassingen worden. Gelukkig werd om half elf weer alles normaal: noordoostelijke wind kracht 4/5 en zon. Wat ik van Fuerteventura zag was weinig indrukwekkend. Af en toe van die ommuurde vakantiecolonies die midden in het land geplaatst waren. M'n streven was om nog bij daglicht bij Morro Jable aan de zuidkust aan te komen maar door een te laconieke voorbereiding (..) had ik in m'n gedachte dat het 55 NM varen was. Het was 10 NM meer. Dat is dus 2 uur varen extra. Bij de tweede windversnellingszone vanaf Pozo Negro: wederom niets. Nee, erger nog; de wind nam nog verder af zodat ik wederom op de motor moest varen. Ter hoogte van de 3e zone merkte ik wel de verwachte winddraaiing van noordoost naar noordwest maar nog steeds slappe hap qua wind. Bijna voorbij die zone: taaadaaaaaa: binnen 1 minuut nam de wind toe van een knoop of 5 naar 20 knopen om nog door te klimmen tot eindelijk 25 knopen. Da's een dikke 6 bft. Doordat ik het niet meer verwacht had stonden alle zeilen vol. Snel heb ik een 1e rif gezet en kort daarop een tweede en zoals altijd: net voordat ik bij de mast klaar was duikt m'n bootje in een golf en kan ik uiteindelijk drijfnat naar achteren kruipen. De bootsnelheid ligt op zo'n 7 knopen en ik vaar op de hand zo snel mogelijk om toch met daglicht aan te komen. Dat maakt alles gemakkelijker. Door de vergunningenbeleid van dit eiland is in principe geen enkele haven meer gewoon aan te lopen. Daarom besloten om tussen de jachthaven van Morro Jable en de vuurtoren recht voor het zandstrand te ankeren. De kans op zandgrond is dan het grootst. De wind hield zich niet aan het plan. Deze 6 Bft bleef staan tot aan de ankerplek die ik pas net na acht uur 's avonds bereikte. Dan valt de avond binnen een kwartier. Met deklicht aan en hoofdlamp op voorzichtig zo dicht mogelijk naar het strand toevaren. Bij 7 meter diepte het anker laten vallen en meteen ruim 30 meter ketting gestoken. Snel alles opruimen; ankeralarm aan en daarna warme soep als avondmaaltijd. Een heerlijk afwisselende dag! Genoten. Dit is zeilen. 's Nachts neemt de wind af maar wordt helaas vervangen door een de deining die om Punta de Morra Jable heen komt. Slingeren dus en daardoor ook slecht geslapen. Nog in mijn bed besloten om morgenvroeg naar Las Palmas op Gran Canaria te varen.

Lanzarote

2011-09-27T10:15:00.026+01:00

Net nadat het licht was geworden bij Graciosa weggegaan. De verwachting is erg weinig wind (2 Bft) dus ik ga via de oostkant om, indien het niet te zeilen is, voor anker bij Arrecife te gaan. Ik heb geen zin om die 40 mijl te motoren. De wind begon met ONO3 maar zwakte later nog iets af. Gelukkig nam de wind in de buurt van Arrecife toe en besloot ik om door te varen naar het doel: Marina Rubicón aan de zuidkust van Lanzarote. Onderweg nog de Volvo Ocean Open 70 racer van team Puma tegengekomen (onderweg naar Alicante t.b.v de start van de Volvo Ocean Race 2011-2012). Ik ben maar geen wedstrijdje aangegaan...

De laatste uren nog windkracht 5 (en af en toe 6) gehad. Hier zat zeker een effect van de windversnellingszone in. Zon was er natuurlijk volop. Om 18:00 liep ik de jachthaven binnen. Da's wel even een verschil met Graciosa. Het is een grote, moderne jachthaven in het vakantiegebied Playa Blanca. Zeer toeristisch. Bij de restaurants werd ik in het Duits aangesproken. Grrr! Heb ik zo'n duitse kop? Maar alles heeft z'n positieve kant. Het liggeld valt verbazingwekkend erg mee en ik kreeg zelf een kaartje voor het zwembad.

Nu op zoek naar Bassie en Adriaan (link) (was een advies van Gerarda en Rinus (Jeanneau Sun Odessey 50DS 'Kennedy')).

Nieuws 28 sept 2011 Er komen steeds meer berichten dat een vulkaanuitbasting dreigt op het zuid-west gelegen Canarisch eiland Isla de Hierro (link). Dit ligt hemelsbreed zo'n 400 km van waar ik nu lig (Rubicón; Lanzarote) en de wind is bijna altijd Noord-Oost.
De dag voordat me zus en zwager langskomen nog even in de buurt rondgekeken en boodschappen gedaan. Bij het pinautomaat in het winkelcentrum gebeurd het. Op het moment dat ik m'n bankpas erin deed ging de machine op tilt. Pas weg. Bij de eerste twee winkels kwam geen medewerking en bij de derde een baasje aangeschoten. Ik kon zelf bellen. Als het goed is komt de pas over minimaal een dag of vijf weer beschikbaar bij het bankkantoor in Playa Blanca. Op dat moment voel je je onthand. Over twee dagen zal ik echter starten om mijn lompe kant te laten zien (het zit diep in me verborgen...) om er voor te zorgen dat zij hun fout zo snel mogelijk herstellen. Ik zal ze ook vereren met een bezoekje om druk erop te zetten. Update 3 oktober: Na drie bezoekjes heb ik mijn bankpas terug. Het is heel bijzonder om te zien dat ze bij de bank een compleet stapeltje van bankpassen hebben. Allemaal door apparaatfouten. Eh, idee om als correctie het apparaat af te sluiten en als corrigerende maatregel de bronoorzaak weg te nemen?

Met m'n zus, zwager en een huurautootje zijn we het eiland rondgegaan om alle mooie delen te consumeren. Lanzarote is een eiland met hoofdzakelijk een vulkanisch gezicht: kratermonden, heuvels, caldeira's en lavavelden.

Hoofdzakelijk dorre vlakten maar in enkele gebieden ook teelt van druiven voor de locale wijn en cactea voor bijvoorbeeld Aloe Vera. De wijnbouw zit in de regio La Geria. Door kuilen te graven zorgen ze dat de wortels in de grond vastzitten. Het ronde muurtje werkt beschermd. De plant zelf ligt op de lavagrond.

Heel veel op het eiland is ontworpen door of in de geest van César Manrique; zeg maar de architect van het eiland. Het doet me veel denken aan de Spaanse stijl van Gaudi. Een 'moet je zien' is de uitkijkpost Mirador del Rio aan de noordzijde. Deze is in de rotsen op een hoogte van 450 meter gebouwd met prachtig uitzicht over Graciosa.

Na de afknapper te Madeira toch maar weer een lavagrot in: Cueva de Los Verde. Via mooie gangen kwamen we steeds dieper. De grot was spaarzaam verlicht en af te toe moest je gebukt lopen omdat het niet hoger was. Je moet zorgen dat je achterin de groep loopt want dan kan je alles het beste zien. En heel in de verte hoorde we de rondleidster nog wel iets vertellen in een taal die noch Spaans noch Engels was. Waarschijnlijk was ze gezakt voor haar LOI-cursus Engels. Toeristisch maar schitterend was het effect van een ondiepe plas water in de grot. Doordat het water spiegelglad was, was daarin de reflectie van de bovenkant van grot te zien. Zo leek het alsof je in een diepe put keek. Kijk dit was nu een grot die het bezoeken waard was.

Jardin de Cactus. Deze tuin is extreem goed verzorgd en bevat vele cactea van over de gehele wereld. Natuurlijk de cactus bekend van de stripverhalen, de bekende bolcactus die het in Nederland ook aardig doet tot complete 'cactusbomen'. Het cactusthema was ver doorgevoerd. Lampen, ornamenten en duurklinken waren op cactea gebaseerd. Kitsch ja, maar dan net op tijd opgehouden om het niet over de top te laten gaan.

Op de regenachtige maandagochtend de stad Arrecife bezocht. We hadden niet zo veel tijd maar anderhalf uur was bijna toereikend om te concluderen dat het niets bezonders was.

Overigens nog steeds niet die clown en acrobaat gevonden.
Dinsdag 4 oktober ging het toeristisch programma verder. Eerst naar het Nationaal park de Timanfaya. Een schittende omgeving alwaar in de 18e en 19e eeuw vele vulkaanuitbarstingen zijn geweest. Na demonstraties van de aanwezige warmte op slechts enkele meters (struik in brand steken en het opwekken van een geiser) hebben we per toeringcar een rondrit gemaakt langs de meest schitterende lokaties.

Vervolgens zijn we naar El Golfo gereden. Een mooie omgeving met het groen meertje als bizar punt.

De aanbevolen kust bij Los Hervideros vond ik tegenvallen en heb ik mijn fototoestel niet eens uit mijn tas gehaald. Wel mooie rotsen, grot en blauw water maar waarschijnlijk ben ik te veel verwend met dergelijke omgevingen. Verwend jong! Als afsluiting van ons cultureel dagje naar de zoutpannen Salinas Janubin en de vuurtoren Faro de Pechiquera gegaan.

Pff, nu effen al deze indrukken herkauwen.

Het was m'n planning om 5 oktober naar de zuidkust van Fuerteventura te gaan maar ik wacht nog op een pakketje uit Engeland. Wel begrepen dat de kans op een ligplaats in een van de jachthavens aldaar eigenlijk nihil is. Alles werkt daar met een reserveringssysteem waarbij je van te voren een ingevuld formulier en een kopie van je bootpapieren en paspoort moet faxen. Een fax op een boot...? Tsss. Van het havenkantoor te Rubicón begrepen dat deze jachthavens overigens niet eens meer op faxen reageren. Alles is vol. Zodra ik het pakketje heb en het weer is goed ga ik toch naar de zuidkust van Fuerteventura. Wellicht is er toch een gaatje in de haven van Morro Jable en anders ankeren. Ankeren is zeker geen straf mits het redelijk beschut is en de ankergrond goed is. Update 5oktober: het pakje is binnen en ik vaar morgen weer verder.

Ik heb B2 wel aangetroffen. Einde van de aflevering.

Graciosa

2011-09-21T10:42:00.020+01:00

Dit eilandje ligt noordelijk van Lanzerote met een nauwe zeestraat als scheiding. In de baai van Playa Franseca heb je aan de ene kant het dorre landschap met enkele vulkaankegels van Graciosa en aan de andere kant de stijle rotsen van Lanzarote. Ik vindt het een prachteiland! Rust en ruimte. Hier ga ik zeker een week genieten.

De dag na aankomst (19 september) met BeBetje naar de kant gegaan om even rond te kijken en het dorpje bij de haven te bekijken.

Het is een wandeling van drie kwartier door mul zand.

Het dorpje doet erg Noord-Afrikaans aan. De straten zijn zandpaden.

Om me van mijn goede kant te laten zien wil ik even langs de havenpolitie om me te melden. Onderweg kwam ik een geuniformeerde diender tegen. "ja, ik zoek Policia Porto". "Haven is vol" was z'n antwoord. Ja dát weet ik wel maar toch zoek ik ze ze. Dan vraagt hij: "Sya?" Op mijn bevestiging reageert hij met een gepuf,een 'ge-tssss' tussen z'n tanden en hoofdgeschud. O god, Wat is er misgegaan? Had ik me soms direct na het ankeren moeten melden? Dit beloolft niet veel goeds. Toch de havenpolitie met m'n bootpapieren en paspoort opgezocht. "Je ligt bij Playa Franseca? Nee, hoor je hoeft je niet te melden en nee ik hoef je paspoort ook niet te zien." Heb je het zouter gegeten? Je niet hoeven te melden als je een ander land binnenkomt? Maar ok, prima bedankt en tot ziens.
Na boodschappen te hebben gedaan nog even m'n email gechecht en blog bijgewerkt bij Rosascafé en weer terug gesjokt. Overigens van een Zweeds stel (Lisa en Sven) begrepen dat er geen plaats in de jachtbaven is vanwege: (1) het havengeld is slechts enkele euro's waardoor veel mensen hun boot daar neerleggen en met de ferry naar Lanzarote gaan. en (2) Enkele boxen worden permanent vrijgehouden voor verhuurmaatschappijen van zeiljachten.
Op 20 september geklust en gelummeld. Inmiddels zit er een met veel geduik een anode op de schroefas, het grote zonnepaneel doet het weer gedeeltelijk (het levert wel vermogen maar te weining. waarschijnlijk toch een deel van het paneel zelf kapot), posite van stuurlijnen windvaan-stuurautomaat verbeterd, vlaggenlijn vernieuwd; DSC van marifoon werkt ook weer. Gewoon standaard klusjes van een booteigenaar. Inmiddels lukt het klaren van mijn oren me nu ook beter waardoor ik al snorkelend naar een diepte van 6,5 meter kom. Vissies kijken.
Wat opvalt is dat op de radio veel Engelstalige zenders (met zelfs reclame gericht op Engelsen) vanaf Lanzarote en Fuerteventura zijn. Ik denk dat ik een groot verschil met Graciosa over een ruime week ga aantreffen. Echter als ze naast fish&chips ook een Ed Kroket, Patat van Ad of Friet van Piet hebben vind ik nog beter. Zo'n vette hap is nu bijna 3 maanden geleden.
22 september 2011. Afgelopen nacht (tegen vijven) heeft het kortstondig 7 Bft gewaaid door een lokale onweersbui. Het anker heeft het goed gehouden. Op meer boten zag ik dat mensen op waren.
Vandaag was het weer een wandeldag. 's Ochtends al weggegaan om te voorkomen dat het té heet wordt om lekker te kunnen lopen. Vlak bij de ankerbaai is de vulkaakegel Mña Amarilla met met een hoogte van 172 meter. Een klein paadje loopt naar boven. Volgens de man van de Toerist Information zijn er geen slangen op het eiland. Wel zijn alle ingediënten hiervoor aanwezig: warmte en droogte, beschutting, kraagdieren en kleine vogeltjes. Onderweg uitwerpselen gezien van een beest wat in ieder geval geen konijn of een ander kraagdier was. Wellicht van een meeuw met behoorlijke uitdrogingsverschijnselen.

Na boven te zijn geweest weer naar beneden. Natuurlijk niet via het paadje maar hop rechtdoor. Nu moet ik eerlijk bekennen dat het moeiljk lopen is in een schuine grindbak. Een paar keer er dan ook goed onderuit gegaan.

Schitterend om te zien zijn de gebieden met elk hun eigen soort gesteente: bovenop hoofdzakelijk grind (eerst rood en nadien zwart) en meer naar beneden kom je de vuistgrote stenen tegen en uiteindelijk bij de oceaan het gestolde lava. Toen ik beneden was en naar de oceaan liep kreeg ik toch een beetje een Crusoë gevoel totdat 100 meter voor een auto langsreed. Ik heb nog geprobeerd om helemaal om de krater te lopen maar bij Playa de la Cocina werd dit onmogelijk. Dus de kortste weg naar m'n bootje genomen.

Morgen (26 sept 2011) naar Lanzarote. De laatste avond nog een schittende lucht boven Graciosa.

Naar Graciosa (Canarische eilanden)

2011-09-19T12:09:00.004+01:00

Dag 1

Al vier uur onderweg maar nog steeds een GSM verbinding dus nog net even email lezen en dit blog bijwerken. Net ook de bevestiging van mijn ankervergunning voor Graciosa ontvangen. Ja, op veel plaatsen heb je een vergunning nodig omdat die lokaties zijn uitgeroepen tot Nationaal Park met vele restricties. De sleepgenerator al uitgeprobeerd en het werkt prima. 'De Amperes lopen binnen'. Zoals verwacht loopt de spanning te hoog op i.v.m. het nog ontbreken van een regulator. Ik zal daarom de sleepgenerator nu alleen in de avond en nacht gebruiken; voor overdag is het kleine zonnepaneel voldoende. Het waait nu NO4, de zon schijnt en het is 27 graden. Met een snelheid van 5 knopen richting zuid-oost. Prachtig! Bye Bye Madeira.

De Islas Deserertas om 12:00 gepaseerd. Het zicht is zo goed dat ik ze aan het begin van de avond nog zie. Dat is toch zo'n 70 km afstand. Voordat het donker wordt maak ik de boot klaar voor de nacht. Sleepgenerator in het water, radar en AIS aan en een 1e rif in het grootzeil. Dit laatste is voor het geval er een bui met harde wind langskomt. In snelheid scheelt dit maar een paar tienden van knopen.

Na nog even lezen met m'n hoofdlampje ben ik tegen tienen naar bed gegaan voor m'n slaapjes van anderhalf uur. In bed hoorde ik echter bij elke slingering een zwaar gebonk. Bootvluchteling hangend aan de reling, verveelde dolfijn, roer klapperend in z'n lagers? Met een zaklampje ben ik op zoek gegaan en uiteindelijk vastgesteld dat het gebonk afkomstig is van de waterverplaatsing in m'n watertank. Hup slapen. Om enen ging m'n radaralarm af. Drie buien in aantocht. M'n radar zie dus ook buien. Uiteindelijk zijn ze allen achterlangs gepasseerd zonder regen of extra wind. Terug naar bed.
Dag 2
Het avondritueel uitgevoerd maar dan in omgekeerde volgorde: sleepgenerator eruit (eerst gaan bijliggen), radar en AIS uit en rif uit het grootzeil. Het waait lekker. Noord-oost 15 knopen. Dit levert een bootsnelheid van 6 knopen op. Na het middaguur zwakt de wind af tot 6-8 knopen. De windvaanstuurinrichting redt het dan niet meer (het heeft minimaal 8 knopen aan schijnbare wind nodig) dus over op de electrische stuurautomaat. Gelukkig trekt de wind al weer na enkele uren aan tot 11 knopen. Sya glijdt met 5,5 knopen richting Graciosa. De wind trekt nog wat verder aan tot een 'dikke' 5 Beaufort resulterend in een bootsnelheid van 6,5 knoop. Dit wordt iets te veel. Om te voorkomen dat ik m'n macaroni van de vloer moet eten heb ik een 1e rif gezet. Het begin van de avond was het helder en nog geen maan te zien. Ik heb een lange tijd in het donker in de kuip op m'n rug gelegen en naar de sterren gekeken. Het blijft indrukwekkend. Deze positie is overigens niet zo geschikt voor personen die snel zeeziek worden. Door de slingeringen van de boot vliegen die stipjes van links naar rechts (en weer terug). Ik heb niet zo goed geslapen. Er was redelijk wat scheepvaart. De sleepgenerator deed het te goed. Om te voorkomen dat de spanning tot een onacceptabele hoogte oploopt drie lampen in de kajuit continu aangehad om het te veel aan vermogen af te voeren. Ik ben blij als de regulator er is.
Bij het licht worden: "Land in zicht"! Het is Isla Alegranza. Het is dan nog wel zo'n 7 uur varen om bij het land te komen.

De wind is aangetrokken tot 5/6 Bft en de zee begint dit door te krijgen. Volgens de weersverwachting blijft dit de komende 2 dagen ook zo om daarna af te zwakken. Ik heb daarom besloten om eerst naar de jachthaven Caleta del Sebo op Graciosa te gaan en daarna naar de baai Playa Francesa te gaan. Om het funneleffect bij de hoge rotsen tussen Graciosa en Lanzarote mee te hebben besloten om Graciosa via het Noordoosten aan te lopen. Bij zo'n windversnelling kan er 10-15 knopen extra aan wind staan en ik heb geen zin om met 7-8 Bft met beide zeilen bij de haven aan te komen. De golven zijn steil omdat de waterdiepte hier binnen 5 mijl van 2 kilometer naar 50 meter oploopt. Daarom in de 'beschutting' van Isla Alegranza m'n grootzeil weggehaald en alleen op de genua verder. Leuk om uiteindelijk geen funneleffect aan te treffen... Maar ja, maar beter te bezorgd dan te onverschilig. In de haven was ik de boot voor de aanleg klaar aan het maken toen er op een politiefluitje werd geblazen. Ik er naar toe. "of ik een reservering heb?" "Nou, nee maar ik heb wel een vergunnnig". "Dan is er geen plek in de haven; wellicht kan je voor anker bij Playa Francesa" was een bars antwoord. Het moet niet veel gekker worden! Reserveren in jachthavens en dat terwijl er lege boxen waren. Een beetje pissig de haven uit en in de baai voor anker gegaan. Glashelder water. Omdat er 6 Bft stond meteen gesnorkeld om te kijken of m'n anker goed lag.
Deze tocht van 285 NM in 52 uur afgelegd. Voldaan gevoel.

Madeira Grande II

2011-09-03T15:54:00.027+01:00

Vrijdag 2 september was m'n levada-dag. Eerst met de schuttlebus van de jachthaven naar Machico en dan met lijnbussen naar Porta da Cruz en vervolgens Ribeiro Frio. De schuttlebus gaat pas om 10:00 zodat ik pas om 11:00 bij Porta da Cruz was. Eigenlijk was het Faial omdat ik de halte miste in het piepklein dorpje. Daar begreep is dat m'n vervolgbus pas om 13:00 weg zou gaan. Als ik daarop moet gaan wachten dan wordt het wel erg laat ook omdat de geplande wandeltijd 3,5 uur (voor 11 kilometer) is. Echter, aan de andere kant van de weg stond een taxi dus ik heb met op een luxe manier naar het startpunt laten verplaatsen. Scheurneuzen zijn de Portugezen. Het stond me nog van de Azoren bij maar nu ook weer. Nog net niet op twee wielen de haarspeldbocht door terwijl je niet kan zien of er een tegenligger aankomt. Ja, die zie je als die om je motorkap gekruld zit. Ok. Levada's zijn de irrigatiekanaaltjes die vanaf de toppen van de bergen het regenwater naar beneden transporteren. De paden die voor anderhoud gebruikt worden kunnen ook als wandelpaden dienen. Deze wandeling was van Ribeiro Frio langs Pico do Suna naar Portela (loopt langs de Serra do Faial levada). Het hoogteverloop is van 880m naar 669m. Gelukkig stroom water nog steeds naar beneden dus als je op het goede punt start ga je alleen maar afdalen. Het pad varieert van 2 meter breed tot voetbreedte.

Waar je langs de steile afgrond loopt hebben ze met staaldraad een reling gemaakt. Het grootste deel loop je tussen de bomen maar af en een mooi vergezicht.

Madeira kent 1400 km aan levada's dus ik heb er nog een paar te gaan. Met dit soort wandelingen moet ik ontkrachten dat Madeira een senioreneiland is. Ook nog geen rollator of scootmobiel gezien.

Afgelopen dagen het lekker rustig aan gedaan. Tot het weekend was het grauw, en viel er af en toe een klein buitje of een vleugje miezerregen. Je merkt trouwens ook dat je steeds later opstaat. Pas om 7:30 wordt het licht en om het donker qal op te staan.... Het moet wel leuk blijven.
Ook weer vele bootklusjes gedaan. het zal voor velen wellicht vreemd klinken maar je bent redelijk wat tijd bezig om zaken te repareren of om te verbeteren. Dit zit ook deels in het aard van het beestje.

Wel heb ik nog een uitgezette wandeling 'Ponta do Sao Lourenco' gelopen. Deze start net iets buiten de jachthaven. Deze wandeling volgt het ruige, noordoostelijk deel van het eiland. Op een aantal punten is net naast je de afgrond. Toen ik na anderhalf uur lopen voor me een richel zag die, wel aan beide kanten was voorzien van kabels, maar toch ook aan beide kanten een afgrond had was voor mij een punt bereikt. Ik ben teruggegaan.

Ook nog veel op de banjo geoefend. Niet dat ik nu al merkt dat het met sprongen vooruit gaat maar de vingervlugheid neemt al wel toe. Nog steeds geen klachten van boze buren gehad (ook geen complimenten ontvangen).

Woensdag 7 september is de boot uit het water gegaan en niet zoals afgesproken op 6 september. De opgegeven reden was dat de bewuste engineer niet kon. Wat de echte reden is weet ik niet maar die ene dag maakte me ook niet uit. 's ochtend uit Quinta do Lorde vertrokken en rustig (natuurlijk de windversnelling tot 5 Bft meepakkende) op m'n genua naar de scheepswerf gevaren. Iets voor negenen kwam ik aan en ik kon meteen de lift in. "Of ik de boot niet achteruit erin kan varen". Ik heb een duidelijke "nee" afgegeven. Wat denken ze wel? Met een langkieler met dwarswind vaqn 15 knopen in een klein haventje achteruit inparkeren. Onmogelijk.
De werf is zeer indrukwekkend. Enorme pilaren die de landingsbaan van Madeira ondersteunen.

Na veel gepruts is uiteindelijk het vetkoord vervangen, vettoevoer doorgeblazen en huis van het kunststof lager vaster gezet. Dan nog even een seatrial en de engineer afgezet. Aangezien je vanwege veiligigheidsredenen niet in het haventje mag blijven ben ik bij Machico voor anker gegaan.

Na een schommelige nacht (ik heb zelfs m'n slingerkooi opgetuigd) naar de hoofdstad Funchal gezeild. Er is daar zeer weinig plek voor passanten en de kans is groot dat je met velen naast elkaar moet liggen. Nou, er lag slechts een Engelsman en ik heb een plek aan een langsteiger recht onder de kaartverkoop van allerlei vaartochten. Ik heb geen stalletje...

Mijn broer komt over voor enkele dagen. Z'n vlucht naar Lissabon had vertraging waardoor hij z'n aansluiting naar Madeira had gemist. Ik denk dat de echte reden is dat ze hem uit de rij hebben gehaald omdat z'n koffer en jaszakken vol zaten met blikken eten, snoep e.d. en dat onder vermomming van zijnde een priester. Er worden betere films gemaakt..... Uiteindelijk is hij pas de volgende dag om 11:25 geland. De rest van de dag hebben we Funchal bekeken en 's avonds de locale Chinees bezocht. Er liep een man in de bediening rondt, Nico, die ineens in het wilde weg de uitspraak 'lekkel lekkel' maakte tegen niet-Nederlandse gasten. Hier zijn Nederlanders bezig geweest.

Zondag 11 september hebben we, na een dienst in de kathadraal van Funchal de grotten bij Sao Vicente bezocht. De autorit er naar toe gaf een mooi uitzicht op de bergen en dalen.

De grotten zelf vielen tegen en zijn zeker geen aanrader. Het is aardig om te zien hoe de lavastromen hebben gelopen maar de het educatieve deel was ronduit kinderachtig. Een voorbeeld: je stapt in een 'lift' met houten betimmering die door de trillen, flikkerende lampen en een 'langstrekkende rotswand' je het idee geeft dat je naar het binnenste van de aarde gaat. Bah, flauw.

Vervolgens met de auto naar Jardim do Mer gereden. Je rijdt dan via de hoogtvlakte op 1500 meter en vervolgens door de wolken heen en via slingerweggetjes bergafwaarts. Jardim do Mer is een schitterend plaatsje aan de zuidkust. Pittoresk en schoon. Aan de kust is goed te zien hoe een kleine deining zeer lokaal kan leiden tot zware brekers. Over een afstand van 200 meter zie je enorrme golven breken. Kijk je iets verderop dan niets; alleen een klein golfje dat aanspoelt. Zo'n zelfde fenomeen is bij Lugar de Baixo. Daar is een compleet nieuwe jachthaven gebouwd. Zelfs de meerpalen en het havenkantoor staan er. Echter na een zware storm is een deel van de golfbreker vernietigd. Uiteindelijk is vastgesteld dat de haven eigenlijk op een foute plaats is gebouwd. Het schijnt dat lokale vissers deze lokatie al hadden afgeraden. De kans is gering dat deze nieuwe haven daadwerkelijk in gebruik wordt genomen.

Maandag 12 september was een wandeldag. 's Ochtends vroeg al richting Rabacal gegaan en daar de wandelroute naar de Risco waterval en de 25 bronnen gelopen. Ook hier weer mooie natuur en prachtige vergezichten. Grote delen lopen langs een levada.

Het enige nadeel is dat je dezelfde weg ook terug moet lopen dus vele tegenliggende wandelaars. Op het eind van deze wandeling terug kan je voor 3 euro pp met een shuttlebus weer terug naar de parkeerplaats. Dat scheelt een flinke weg bergopwaarts. Vermoeid weer op de boot beland. 's Avond nog 'happy hour' aan boord met 4 fransen. De Berenburg valt in de smaak.

Op de laatste dag van m'n broer's bezoek naar de Botanische Tuin gegaan. Natuurlijk niet met de kabelbaan maar lekker slingerend met de auto. Waarschijnlijk is het seizoen een beetje achter de rug want er bloeide bijna niets. Sta je een beetje naar een paar bomen te kijken. Wel mooi waren de cactea.

M'n broertje is uiteindelijk met anderhalf uur vertraging vetrokken en de 'rust' is weer terug aan boord.

De sleepgenerator is binnen dus net nadat het licht was geworden van Funchal naar Quinta do Lorde gevaren. De wind was 0 - 6 Bft en tegen. In Quinta even m'n grote zonnepaneel gecontroleerd. Ik kreeg namelijk het gevoel dat het geen stroom meer leverde. Helaas klopt dit. Bij de regulator is alles ok. Hopelijk is slechts een draadje in het paneel zelf los (dit heb ik dit voorjaar al eens gehad). Omdat het neerhalen van de radarmast werk voor twee is laat ik lekker alles staan en kijk ik er pas over enkele dagen naar. Om toch voldoende electra te krijgen heb ik de sleepgenerator al aangesloten ondanks het feit dat ik nog geen regulator heb. Ik moet maar goed de accuspanning in de gaten houden.

Morgen 16 september gooi ik los en vaar naar Graciosa (Canarische eilanden). Dit is een tocht van ongeveer 280 NM dus zeg maar 2,5 dagen varen. De vooruitzichten: N/NO 3-5 dus relaxen.

Madeira Grande I

2011-08-29T20:36:00.072+01:00

Na weer een flinke schommelnacht bij Porto Santo naar Madeira Grande (het hoofdeiland) gevaren Het is maar een klein tochtje van zo'n 27 NM. De wind was erg magertjes waardoor ik met een slakkengang voer. Pas op het eind van de middag de motor aangezet om nachtwerkt te voorkomen. In de baai 'Enseada da Abra' voor anker gegaan. Er lagen nog twee andere schepen. De baai is zeer imposant. Je ligt slecht tientallen meters van 50 tot 100 meter hoge kliffen. De wind ging verder afzwakken en verdorie een deining uit het zuiden (!) openbaarde zich. Net zoals op Porto Santo stond de deining haaks op het beetje wind dus weer flink schommelen. Dit werd versterkt doordat de golven door de kliffen weer teruggekaast werden. Het was daardoor een onrustige nacht. 's Ochtend bleef dit.

Wel nog even gezwommen en daarbij m'n duikmasker verloren. Het water was al troebeler geworden waardoor ik het niet terug kon vinden. Omdat ik geen verandering in het schommelgedrag verwachte uitgeweken naar jachhaven Quinta do Lorde'. Deze ligt om de hoek. In de jachthaven hebben ze ook last van de vreemde deining. Ze hadden dit nog niet eerder dit jaar gehad.
's Avonds wilde ik wat drinken en eten daar in dat kleine cafeetje aan de haven. "Doe maar een grote bier" dus kreeg ik een soort van bloemenvaas vol geel vocht geserverveerd. Dit viel ook op bij een Engels echtpaar en zo we kwamen aan de praat. Geoff en Sue hebben alles in de UK verkocht en zijn samen met hun nieuw huis (het 18 meter lang jacht 'Spent') aan het varen zonder nog echt een concreet doel. Ze kwamen net van de Azoren af. Om middernacht afscheid genomen en nee het formaat bloemenvaas heb ik niet de gehele avond volgehouden.

De haven Quinta do Lordo is perfect. Normaal wordt je al buitengaads begeleid en binnen staan ze natuurlijk klaar om mee te helpen aanleggen. Ze staan open voor alle verzoeken en ze hebben zelf een shuttle-bus voor boodschappen in Machico. Net naast de haven ligt een compleeet nieuwe woonwijk maar nog zonder bewoners. Het project is zo compleet dat er zelf al een kerkje is gebouwd. Ook de betonnen bloembakken staan er al. Ik heb begrepen dat er sinds 1 jaar weer enkele kleine werkzaamheden zijn gestart. Het lijkt op Ierse toestanden. Als nuchtere west-europees zou je bij zo iets verwachten: maak zo snel mogelijk een deel klaar; zorg dat het bewoond wordt en start daarmee een cash flow. In de tussentijd langzaam verder afbouwen. Maar zo niet hier.

O, deze gruwel wil ik alle mensen met een veiligheidsachtergrond niet onthouden. In Machico wordt versiering door een gemeentelijke instantie aangebracht. De trap die ze daarvoor gebruiken is waarschijnlijk het resultaat van een oud-scout. Van houten palen volledig gepioneerd. En elke keer wordt het opgepakt en neergezet bij de volgende versierplek.

De lekkage bij de schroefas is bekeken door de jachtwerf. De beste oplossing is schip uit het water; as verwijderen en inspecteren en vervolgens de gehele seal opniew wikkelen. Ze hebben gelukkig ervaring met dit soort reparaties dus ik ben overtuigd dat het probleem binnen een paar uur is verholpen. Helaas kan de reparatie pas dinsdag 6 september uitgevoerd worden. De plek van het hellingen is uiterst uniek: het ligt onder de landingsbaan van het vliegveld die deels 'op poten staat'. Ik zal hier zeker foto's van maken.

Even voor een snel bezoek naar de hoofdstad Funchal geweest. In die jachthaven lagen maar een paar buitenlandse jachten en enkele jachten lagen buiten aan het anker te schommelen. Er is maar zeer beperkt ruimte voor gasten. Weer terug in de haven Quinta do Lorde dit germeld. "Geef maar aan wanneer je daarna toe wil gaan want dan ga ik druk uitoefenen". Kijk dat is weer zo'n vorm van het serviceniveau van deze haven.

Porto Santo

2011-08-24T19:37:00.007+01:00

Heerlijk om weer normaal in een niet schommeld bed te slapen. Het uitzicht is prachtig.

In de haven zijn schilderingen van passerende schepen aangebracht. Ik heb dit al een aantal havens eerder gezien. Voor mij is er maar een plek waar dit hoort en dat is op Horta (Azoren). Tot die tijd even wachten met kwasten. Tussen de haven en 'de stad' is een groot strand. Aangezien het hoofdeiland Madeira geen strand heeft worden elke dag bootladingen toeristen heen en weer gevaren.
Bij de plaatselijke vvv informatie opgevraagd over wat er zoal te doen is. Het huis waar Columbus ooit een met z'n liefje heeft gewoond vind ik niet interessant; wel wat de man heeft gedaan. Uiteindelijk heb ik gekozen om met een plaatselijke stampvol buurtbusje naar Camacha te gaan. Met het vvv-foldertje wilde ik een wandelroute rondom Pico do Gandaia lopen. Niets aangegeven dus maar ergens beginnen. Per meter klimmen wordt het uitzicht steeds mooier. Het voetpad met kronkelende paden en vele trappen is volledig aangelegd. Wat een heidens karwei moet dit geweest zijn; net zoals alle terrassen (eigenlijk muurtjes) om gronderosie tegen te gaan. Het lijkt erop dat deze erosie door de mens zelf is veroorzaakt. Op grotere hoogte kom je juist wel bomen tegen. Het kan ook zijn dat de luchtvochtigheid / regenkans op die hoogste groter is dus daardoor meer kans op groei. Overigens het is heel bijzonder om te zien dat de luxe huizen die tegen de heuvel zijn opgebouwd allen ommuurd zijn. Waarschijnlijk zullen, als het goed regent, (modder)stromen van de berg af komen voor zover deze stromen niet gekanaliseerd worden. Na steeds nauwer wordende paadjes op de top aangekomen. Is d'r een picknickgelegenheid waar tientalle Franse toeristen croissants staan te roosteren... en het blijkt dus niet Pico da Gandaia maar de, eigenlijk veel mooiere, Pico do Castelo (437m).

Vanuit dit hoogste puntje is ook prachtig het hoofdeiland Madeira zichtbaar. Dit is zo'n slordige 50 km zuidwestwaards.

Na kort uitrusten en weer bergafwaarts te gaan kwam ik andere bewegwijzering tegen die niet op mijn vvv-kaartje stond. Uiteindelijk gekozen voor een simpelere methode. Dwars door alles heen naar beneden lopen daarbij de lege stroomgeulen en niet de paden volgend. Ik heb maar 1 keer twee honden achter me aan gehad. Met al die beklimmingen van de laatste weken begin ik wel zo langzamerhand op een berggeit te lijken. Nog even en ik ga gras vreten en keutels schijten.
In Cidade Villa Baleira een Vodafone USB stick gekocht. Nu kan ik ook vanuit ankerplaatsen via het GSM netwerk van internet gebruik maken. Kosten: 20 euro voor 20 uur binnen Portugal en z'n eilanden. Zeer schappelijk. Met volle boodschaptassen naar de boot gesjokt. Mijn voeten gaan vanavond rust krijgen.

Vandaag 25 augustus 2011 op advies van Douwe een pad noordoostwaars van de haven gevolgd. Je wordt gewaarschuwd dat ivm vallende trotsen het betreden op eigen risico is. Je komt nu wel direct in contact met de erosie van het eiland. Dit pad was van origine aangelegd voor auto's, er is zelfs een tunnel in de berg gemaakt, maar door de vele landverschuivingen zijn grote delen gedecimeerd tot een geitenpad.

De 'rotswand' is meer een samenstelling van zand met daarin stenen en rotsen. Je hebt de neiging om zo'n steen eruit te trekken en dan te kijken of er een dominoeffect is. Ik vroeg me ook af wat het gevaarlijkste moment is: met regen (want dan spoelt alles los) of na langdurige droogte (al het zand is opgedroogd en verlies z'n sterkte onderling). Ik kwam er niet uit (waarschijnlijk beiden) en bleef met mijn handen van de rotsen.

Na drie dagen jachthaven wil ik net buiten de haven voor anker gaan om de vrijheid en om wat kosten te besparen. Na afmelding bij de jachthaven en GDR (douane) moest ik me melden bij de havenautoriteiten. Ja, hoor er is een ankertarief. Je krijgt er niets voor terug maar toch. In de pilot al gelezen dat er bij sommige havens exorbitante prijzen worden gerekend waardoor ankeren tot enkele duurder uitvalt dan te liggen in jachthaven met alle faciliteiten. De dame was druk bezig om de papieren te zoeken en na vele minuten het verlossend woord: 5 euro per nacht. Daar ga ik niet moeilijk om doen. Maar dan de adminstratie. Ze kon de formulieren niet vinden en wist ook niet welke gegevens ze nodig had. 'Of ik later terug kan komen?''Nee' is mijn antwoord. Na 15 minuten leg ik 10 euro op haar bureau en zeg dat ik voor tweee nachten wil betalen en ik geen behoefte heb aan een bonnetje of iets dergelijks. Ik begin kriegelig te worden. Bureaucratie is geen probleem zolang dat maar effecient gaat. Op dat moment komt haar collega binnenlopen en samen zien ze dat de btw was vergeten. Ik leg 1,60 aan munten op haar bureau en ga meteen weg voordat er nog andere grappen komen. Wat een werk voor 5,80 per nacht! Bij dit soort zaken krijg je een gevoel over de reden van de financiële crisis in Portugal.

Op de ankerplek is het water zo helder dat je vanaf de boot het anker op 8 meter diepte ziet liggen. Dit is ongewoon voor deze moddervaarder. Ook voor het eerst 'ter recreatie' gezwommen. De watertemperatuur is zo'n 23 graden.

Ook m'n eerste strandlanding met de bijboot gemaakt. Vandaag, 27 augustus 2011 was de wind naar het oosten gedraaid waardoor de ankerplek niet zo beschut was. Om toch wat boodschappen te doen met de bijboot BeBe naar het strand. Rustig op het motortje, golven op de kont en de laatste meters met de peddels. Perfect.... totdat ik door een grote golf wordt opgepakt en op het strand wordt gekwakt. Door die plotselinge stilstand val ik van het bankje achterover en ja hoor grote golf nummer 2 slaat in de bijboot en vult die meteen voor 3/4. Ik was zeiknat en onder het zand. Na de bootschappen (beperkt tot alles wat in mijn rugzak paste) weer weg maar hierbij erg gelet op het golfpatroon.

Naar Porto Santo (Madeira archipel)

2011-08-23T16:12:00.003+01:00

Dag 1 (19 aug 2011)
Om 6:45 de havenmeester met de marifoon opgeroepen om mijn key-card te wisselen voor mijn borg. Na deze ruil losgegooid. De start is windstil echter is er al na een uur wind (NW2) en kan de motor uit. Redelijk snel begint de windsterkte toe te nemen. Ik reef eerst de genua en omdat de toeneemt tot 6 Bft ook het grootzeil met 1 rif. M'n snelheid blijft ruim boven 6 knopen. Lezen gaat redelijk maar door het dansen van de boot gaan ook de letters voor me dansen. In de avond zwakt de wind wat af tot 4/5 bft en draait naar het NE.

Dag 2 (20 aug 2011)
Om 02:00 wordt ik wakker van een klapperend zeil. Ik kijk naar buiten en over bakboord zie ik bliksemflitsen. Nu had ik eerder vermeld dat ik juist vrijdag weg wilde in verband met stabiel weer. Net voor vertrek nog de laatste windinformatie opgehaald en daaruit bleek dat er een klein storing niet, zoals verwacht, bij Cadiz bleef liggen maar op mijn route zou komen. Dit 'vuiltje' zou kortstondig harde wind en regen kunnen geven en de windrichting zou volledig gaan draaien zodat ik het even tegen zou hebben. Ik zet meteen een 2e rif en draai de genua verder in om de harde wind die met onweer gepaard gaat aan te kunnen.

Het uitzicht is wel schittend. Het is aardedonker en je kan de gehele hemel goed zien. Zeer veel inslagen maar ook de zeer complexe structuren van ontladingen tussen wolken.
Ik merkt dat het onweer aan mijn bakboordkant blijft en schuin achter me langs schuift. Om het onweer nog meer vrij te varen verleg ik mijn koers naar 270 graden i.p.v. 225 graden. Het lukt hiermee om bij de echte troep vandaan te blijven. Wel geconstateerd dat ik eenmalig een totale, zeer kortstondige uitval van m'n electra heb gehad. Alle vaarinstellingen waren gereset. Ontlading in de buurt gehad? Deze hele onweertrein heeft tot 07:00 uur geduurd. Ik heb slechts 1 klapgijp gehad doordat de wind ineens 180 graden van windrichting veranderde en ik slechts maar 1 bulletalie (mijn fout) had staan. Bijzonder was dat de luchttemperatuur in deze storing enorm van temperatuur verschilde. Voor mijn gevoel zo'n 5 graden. Van slapen was niets gekomen omdat ik hij windtoename meteen wilde ingrijpen. Achteraf van een fransoos gehoord dat hij meer dan 40 knopen wind had gehad. Het verbazingwekkende is dat over deze storing niet door Monsanto Radio via de Navtex was aangekondigd. Zij gaven alleen af: St. Vincent N/NE 3/4 -> E. Pas in de nacht ging de wind naar de noordhoek draaien.

Dag 3 (21 aug 11)
Een mooie zeildag met noordwestenwind 4 tot 6 Beaufort. Een rif zetten gaat nu snel. Binnen een paar minuten zit het rif erin en ben ik, al dan niet zeiknat van het buiswater, weer in de kuip. Door het slingeren lukt lezen niet. Ik had het luisterboek Moby Dick op uSB stick gezet maar iets was er niet goed gegaan; de hoofdstukken zaten niet op volgorde. De grauwe, grijze dag verandert in het begin van de middag in een zonfestijn. Ik kan natte troep achter de buiskap te drogen leggen. De zonnepanelen werken volop om het nachtelijk verbruik (30 Ah) te compenseren.

Ik wist dat ik een kleine lekkage had bij de schroefas. Dit is niet ongewoon. Maar het is wel ongewoon dat deze ook lekt als ik de motor niet gebruik. Hier maar naar laten kijken in een volgende haven.

Dag 4 (22 aug 11)
Deze nacht zeer goed geslapen. Een patroon waar ik me prettig bij voel zijn brokjes van anderhalf uur. Dan wel radar en AIS aan en kookwekker op 90 minuten. Op die manier is voldoende veilig en heb ik toch snel grip op veranderingen buiten. Hoeveel van die 'slaapbrokjes'ik nodig heb hangt af van hoe ik me voel. Ik heb geen onder- of bovenlimiet. Slechts tweemaal is het alarm afgegaan vanwege een bui en vanwege een kleine vrachtvaarder die binnen 3 mijl kwam.
Nog verder het water in de bilge onderzocht. Aanvoer van zoetwater resulteerde in de constatering dat het handgatdeksel van mijn drinkwatertank een beetje lekt. Ik heb tijdens het varen toch maar de pakkingdrukker op de schroefas wat aangedraaid (Dit betekent: tijdens het varen (en slingeren) in de motorruimte kruipen en helemaal dubbelgebogen met een moordenaar de drukker aandraaien).
De stabiele wind is er: Noordwestelijk kracht 4-5. Mezelf geschrobt en de baard van een week eraf gehaald.
In de nacht werd het duidelijk dat ik in de vroege ochtend om zo'n 07:00 uur bij de haven zou aankomen. Om in het donker aanlopen te voorkomen heb ik de genua ingerold waardoor m'n snelheid afnam en ik met een slakkegang van 3,5 knoop richting eiland voer. Uiteindelijk de haven van Porto Santo om 8:15 binnengevaren. Wat een schittend gezicht is dit eiland bij het krieken van de dag!

Cascais en Lissabon

2011-08-16T20:34:00.004+01:00

De dagen van de laatste tijd beginnen op elkaar te lijken. Het start grauw met weinig wind en pas in de middag komt de zon erbij en gaat het waaien. Zo ook nu weer. Tot aan Cabo da Roca hoofdzakelijk op de motor gevaren. Bij deze kaap ligt ook een bergrugje dus gezien m'n eerdere ervaring verwacht ik hier flinke wind. En ja: het gaat een beetje waaien. Noord-West 2 Beaufort. Dus alle zeilen op. Naast de kaap: geen windversnelling; voorbij de kaap ook niets. Ik begin er bijna er niet meer in te geloven todat, ja hoor, het binnen mum van tijd een dikke 6 bft waait. Met 6,5 knoop snelheid vlieg ik door het water. Dit houd ik vol tot aan Cascais. In Cascais eerst even gebunkerd en daarna de havenformaliteiten in het moderne havenkantoor afgehandeld. Ik had eerder al iets geschreven over het goede ontvangst op de steigers in Spanje en Portugal. Ja, hoor er bestaat een overtreffende trap. Ik kreeg hier na het inschrijven een fles rode wijn als welkomstgeschenk! Benauwd keek ik om me heen of wellicht de vrouw van de havenmeester zou opduiken voor een flinke pakkerd maar dit bleef gelukkig uit. pff

Bewijsstuk 1A

Komende dagen een paar bootklusjes, Cascais en natuurlijk Lissabon bezoeken.

Cascais is te typeren als een luxe badplaats. Afgelopen havens waren ook badplaatsen maar er is een groot verschil in entourage, huizen, personen en kleding. Het is overal netjes en verzorgd. Voor zeilers: vergelijk bijvoorbeeld Dover met Brighton. Op de plattegrond van Cascais kom ik al 5 golfterreinen tegen.

De bootklussen (b.v. drinkwatertank schoonmaken, vuil en water uit de dieseltank aftappen, wierpot schoonmaken, olie bijvullen, 2e voorstag zetten en fok aanslaan, check alle aanhechtingen) zijn ook uitgevoerd. Sya en Richard zijn er klaar voor.
Vandaag (18 aug 2011) het weer bekeken. Het ziet er voor morgen en de dagen daarna zeer stabiel (NNE 4/5 Bft) uit. Als ik echter een dag later wegga richting Madeira dan krijg ik variabele winden met ook tegenwind en flink wat regen door een klein lage drukgebiedje. Ik kies voor de gemakkelijke weg en dus daarom maar 1 dagje Lissabon.

M'n gebruikelijk manier van een stad bezoeken: gewoon starten met lopen en langzamerhand alle bijzondere plaatsen zien werkt niet in zo'n grote stad. Omdat ik ook nog bijtijds terug wil zijn voor boodschappen bij de enorm grote supermarkt Jumbo kies ik voor de toeristische manier. Met een open dubbeldekker door de stad toeren. Je ziet genoeg maar foto-schiet-tijd is er bijna niet en uitstappen en weer op de volgende bus opstappen wil ik niet. Lissabon is zeker een stad op nog een andere keer te bezoeken maar dan via een Easyjet-retourtje.

Dit was het laatste contact met het continent. De komende 10-11 maanden doe ik nog alleen nog maar eilanden aan met als eerste Porto Santo (Madeira archipel). Deze tocht is vanuit Cascais zo'n 500 NM en zal zo'n 4-5 dagen vergen. Daarom even pauze in dit blog. De positierapporten geef ik nog wel af.

Peniche

2011-08-16T20:15:00.000+01:00

Weer vroeg weg. ik blijf toch een ochtendmens. Ik heb de sleutels van de haven ingeleverd en havengeld betaald bij een beveiligingsmannetje in een hokje bij de ingang van het haventerrein. Er is 24 uurs bewaking maar wat moet zo'n mannetje de gehele tijd doen? Af en toe je hond uitlaten en aan sloten rammelen maar dan? Zeker niet mijn ding. Waarschijnlijk zal dit mannetje zoiets vergelijkbaars denken over bootjesmensjes...
Maar ok. Haven uit en ja hoor; potdichte mist. Ik begin er aan te wennen. Ik draai niet om maar zet de radar aan en vaar rustig met 3-4 knopen. Het blijft grauw en pas bij Peniche breekt de zon door. Nog wel even walvissen van slag gebracht door prachtige muziek (Nivana) keihard over het water te laten klinken.
Dan Peniche. Tja, Wat moet ik er van zeggen. De ligplaats aan de langsteiger is erg hobbelig vanwege alle ferries die af en aan varen richting Isla da Berlanga. De Policia Maritima-agent was zeer behulpzaam, vriendelijk en sprak goed engels. Er was niemand in de haven aanwezig die een key-card voor de haven kon afgeven om daarmee het hek te openen. De agent heeft dit opgelost door gewoon het hek open te zetten.
Ik had zelf veel van het stadje verwacht maar ik heb niet echt iets bijzonders kunnen ontdekken. Het oude fort was niet open volgens de vermelde openingstijden.

Ook hier hebben ze zo'n beveiligingsmannetje mert denk ik nog minder verantwoordelijkheden want hij heeft geen slagboom, geen hondje en ook z'n hokje is kleiner.

Nazeré

2011-08-13T14:04:00.001+01:00

Er is wat regen voorspeld. Dit klinkt vreemd voor jullie in Nederland maar ik verheug me er op. Even lekker een natte kop van zoet water krijgen (dit lukt me ook onder de douche hoor). Weer om 7:00 weg; richting Nazaré. De gehele tocht (33 NM) vrij weinig wind gehad maar ondanks de deining van 3 meter meestal kunnen zeilen met een snelheid tussen 2 en 5 knopen. Zonnig maar ... geen regen gehad! Jammer.

In Nazaré lig je dicht bij de visafslag. De geur al... Maar ja, je wordt allervriendelijkst op engelse wijze ontvangen door captain Michael Hadley en zijn vrouw Sally. Je krijgt de sleutels van het hek, overzicht bustijden en van alle essentiële diensten op schrift gesteld (Nederlandstalig ook nog).

's Avond ben ik gaan eten met Jean-Marie, een 67 jarige Belgische solozeiler en nu onderweg naar huis. Hij gaat met z'n jacht Ora Pro Nobis (Bashford Howison BH41) zo'n beetje overal naar toe. Zo staat op z'n lijstje o.a.: Ascension, St. Helena, Bermuda, Azoren. Hij kwam nu terug van Griekenland en Turkije. Qua eten heeft hij maar 3 soorten blikken aan boord. Op dit moment zijn er nog slechts twee smaken in voorraad waarvan één zuurkool is dus toch nog enige vorm van variatie.

Nazaré zelf viel me tegen. Dit is ook een badplaats maar dan enorm toeristisch. Met 'gevaar voor eigen leven' (..) met een kabelbaantje naar de kaap gegaan. Boven is het nog toeristischer; echt over de top gegaan. Winkeltje na winkeltje allemaal dezelfde spullen. Ook hier verkopen ze badlakens die je echter pas zo'n honderd meter naar beneden kan gebruiken,

Nazaré heeft ook een stierenvechtarena. Deze avond diverse optredens van o.a. Tiago Carreiras...

Ook is er nog een circusje in de stad met een paar tijgers, honden, een bison en drieeneenhalve kip. Ik denk dat ik vanavond op mijn boot blijf.

Figueira da Foz

2011-08-11T14:47:00.003+01:00

Wat een start! Om half zes gaat m'n wekker. Even m'n kop buiten steken. Het is warm (22 graden) en er waait een stevige oostenwind. Perfect. In mum van tijd alles klaargemaakt en weggevaren. In de havenmond zeilen gehesen en weg. Het waait zo'n 22 knopen (6 Bft) dus met 6 a 7 knopen aan snelheid vliegt Sya ongereeft naar het zuiden. Optimistisch begin ik al te rekenen: 65 NM / 6,5 knoop = slechts 10 uur varen. Echter met een prachtige zonsopgang spat deze zeepbel-berekening uit elkaar. Ik had te maken met de bekende landwind en dus stort binnen mum van tijd de wind in en moet helaas de motor aan. Onderweg nog een aantal momenten weer wat kunnen zeilen. Via de Navtex was door Monsanto Radio een gale warning voor district Porto uitgegeven (5-7; occ 8). Dat belooft wat maar waarschijnlijk is dit ver op zee van toepassing.
Iets voor kaap Cabo Mondego begint de wind lichtjes uit het noord-noordoosten op te steken. Motor uit en zeilen maar. Nadat ik die kaap net ben gepasseerd: BAM. Vol 30 knopen aan wind (= 7 Bft) op m'n dak en dat ongereefd. Mijn 'high wind-alarm van de windmeter gaat ook af maar ja, ik weet zelf ook wel dat het waait. Dilemma: de haven is slechts een paar mijl verderop dus om nu te reven... Besloten om alleen de genua weg te halen en me te concentreren op het koersen tussen de vele visnetten door met vol grootzeil. Iets voor de haven storte de wind weer in. Ik heb nu kennis gemaakt met het stuwend effect van een kaap op wind.
In Figueira da Foz bij de meldsteiger opgewacht door de Policia Maritima. Ze helpen bij het afmeren maar wel meteen melden met alle papieren in hun kantoor. Na deze bureaucratische sessie een box opgezocht. Na mij komen nog andere boten binnen maar deze worden met een blaas op een politiefluitje met bijbehorende handgebaar geattendeerd dat ze zich moeten melden. Er wordt geen hand uitgestoken. Toch een voordeel als solo-zeiler.

Figueira da Foz zelf is een standaard haven. Het is een badplaats. Dat merk je aan de opzet, winkels, publieke werken en de personen die er rondlopen. Niet zo veel historisch kunnen ontdekken,. Wel een oude arena voor stierengevechten. Op de poster wordt aangekondigd dat er binnenkort diverse gevechten zijn. De namen van de vechters staan vermeld alsof het popsterren zijn. Nu weet ik niet of er een verschil bestaat tussen de Spaanse en Portugese gevechten (b.v. Spaans: is met uiteindelijk een dode stier en in Portugal is het alleen pesten zonder wapens).

Aangezien het een badplaats is ga ik nu m'n hoofd achteroverleggen en van de zon genieten...

Leixoes (bij Porto)

2011-08-07T19:45:00.004+01:00

Gisteravond nog geborreld met een frans stel: Lisenn en Julien (link blog). Ik had al kennis gemaakt in La Coruna en nadien ze ook nog in Portosin gezien. Beiden schat ik ze achter in de twintig. Hij is kraanmachinist en zij lerares Frans. In Frankrijk mag je er een jaar er tussenuit en behoort je werkgever jou weer terug te nemen; wellicht een andere baan maar wel met hetzelfde salaris. Dit is wel een riantere regeling dan 'ons' verlofsparen zonder enige garantie.

Om 7:00 weggevaren. Ik wil zo veel mogelijk zeilen. De start was met wat mist en een magere oostenwind. Tijdens de tocht bleef de wind zwak (5 knopen) en draaide via het zuiden naar noordwest. Helaas toch nog wel wat moeten motoren omdat ik geen zin had om ver in de avond pas in Leixoes aan te komen.

Dagje Porto. Met veel moeite samen met Rik (Belgische vertrekker) proberen te doorgronden hoe de kaartautomaat van de metro werkt. Uiteindelijk uitgevogeld, betaald, kaart ontvangen, gevalideerd met een scanner en hop de metro in. Rijdt ie de andere kant uit! Dus eerst volgende halte eruit en in de goede gestapt...
Porto; tja... Het is weer een grote stad. Dat betekent: imposantere bouwwerken, drukker, meer toeristen en ook meer lopen. Zeer mooi is het gebied rondom de rivier waarbij de imposante bruggen van een leerling van Eiffel schitterend zijn. Je kan er zelfs bovenop overheen lopen! Voor geen goud!

Een ander bijzonder aspect zijn de vele tegeltjes tegen de gevels. Dit kan een eenvoudig motiefje zijn maar ook complete voorstellingen zijn.

Om bij zeer zonnig weer in havens nog meer schaduw te maken heb ik een extra laken gekocht. Met tekenen lukte het me om aan een verkoper het verschil tussen een hoeslaken en een gewoon laken duidelijk te maken (ehh, ik had, dacht ik, in Vigo helemaal zelfstandig al een laken gekocht maar aan boord bleek het een kussensloop te zijn). In een aantal winkels al gemerkt dat je in Portugal verkopers en cassieres hebt. De verkoper helpt je en schrijft een bonnetje. Na een handdruk ga je met het bonnetje naar de kassa en doe je de betaling.

In de haven teruggekomen merk je een grote verschil in windkracht. In Porto een beetje en in Leixoes 6-7 Bft en erg vlagerig.

Viana do Castelo

2011-08-05T16:44:00.001+01:00

Het zou een mooie dag worden om naar Viana do Castelo in Portugal te gaan: wind start in het zuiden en draait naar het westen. Echter het werd: zuidelijk 2-3; helder bij het vertrek om 7:00 maar al snel dichte mist. Het bijzondere is dat je na zo volledig mistige dag toch merkt dat je huid veel zon heeft gehad.

Viana do Castelo is een plaats die lekker voelt. Moelijk om dit verder uit te leggen maar het is de combinatie van personen, gebouwen en atmosfeer (b.v. drukte). Naar de kapper geweest. Ik was eigenlijk op zoek naar zo'n oud kappertje in een achteraf steegje met maar 1 stoel in een zaakje met een inrichting van ver vorige eeuw. Dit was niet te vinden. Dan maar een modernere coiffeur. Voor slechts 8 euro geknipt. Ja, dat klopt, in Portugal is het goedkoper. Koffie met gebak: 1,45 euro.

Bovenop de berg is een Basilica on Monta Santa Luzia met aldaar een schitterend uitzicht. Op zichzelf geen oud historisch kerk maar de route erheen is fraai. Na diverse straatjes bergop wordt je uiteindelijk geconfronteerd met een trap van 626 treden. Leuke conditietest (pffff). In de basiliek was een eucharistieviering bezig dus dat ook meegepakt.

In de straten wordt al alles klaargemaakt voor het komende romaria opgedragen aan Nossa Senhora da Agonia. Nu al waren er festiviteiten zoals een optocht door de stad.

Bayona

2011-08-02T15:13:00.002+01:00

Dit wordt de laatste haven van Spanje. Vanuit Islas de Cies naar Bayona gezeild. Al eerder gemeld dat het hier mistig kan zijn. Zo ook nu weer. Vaar je het ene moment in helder zonnig weer; even later zit je in een mistbank met zicht van minder dan 30 meter en dat bij 4 Beaufort. Je moet wel je zonnebril ophouden omdat dit maar een lage mistbank is. De onderstaande foto (Bayona, half drie 's middags) geeft een goed beeld van zo'n lokale mistbank.

Bayona heeft 2 bijzonderde aspecten: het oude centrum en het Monterreal fort. Het centrum lijkt veel op wat ook andere oude plaatsjes hebben: smalle straatjes, oude gebouwen, kleine kerkjes maar ook geen auto's en veel schaduw. Heerlijk om er doorheen te slenteren.
Het Monterreal fort omvat een behoorlijk complex. Helaas ligt in het fort een hotel maar gelukkig past het bij elkaar. Het fort heeft een lange historie. Veel vernietiging en wederopbouw. Twee mooie elementen zijn: De Clock Tower met de Sun Gate (beiden 16e eeuw) en de Prince Tower (oorspronkelijk 10e eeuw; laatste versie: 17e eeuw) aan de noordkant van het complex.

O ja, er ligt ook een replica van de Pinta. Deze was na het ontdekken van de nieuwe wereld door Columbus direct (ach, waarschijnlijk een slingerkoersje in die tijd) naar Bayona gezeild om het nieuws te melden. Ik vond het geen bezoek waard.

Islas de Cies

2011-08-01T15:03:00.002+01:00

Na Vigo op twee verschillende plaatsen voor anker gegaan: in de rustige baai Ensenada de San Simon en in de blijkbaar populaire strandlocatie van Ensenada de Limens. In beide gevallen maar zeer korte tochtjes.
Onderweg naar Ensenada de San Simon snel potdichte mist. Met radar en electronische kaart m'n weg kunnen vinden. De mist brak net op het moment toen ik bij de hangbrug aankwam.

Bij het ankeren voor het eerst een neuringlijn gebruikt om te kijken hoe hiermee om te gaan. Echter bij kentering en wind dwars op de stroom drijft de boot keurig over deze lijn heen. Eens kijken hoe dit te voorkomen.
Onderweg naar Ensenada de Limens dankzij m'n wifi antenneversterker nog m'n email opgehaald toen ik langs de haven van Punta Lagoa voer.Bij de baai was het een drukte aan geankerde boten. Tja, het is zondag, vakantie en nog zonnig ook. Op een grote boot was er blijkbaar een houseparty, eh.. boatparty aan de gang. Dansende tieners op het dek en iedereen in de baai moest meeluisteren. 's Avonds werd het rustig: het feestje was afgelopen en ik was nog de enige die voor anker lag.

1 aug 11. Hehe, eindelijk naar de Islas de Cies. Voor anker gegaan bij Playa das Rodas. Met vele ferries worden grote massa's mensen uitgeladen. Gelukkig ook 's avonds weer ingeladen alhoewel er zelf een camping is.
Met Bebe naar het strand gegaan. en daar de wandelroute naar Faro de Cies gepakt. Doordat ik al in de ochtend aan het lopen was, was het nog redelijk rustig. De route gaat door de bossen en langzaam klim je steeds verder.

Het uitzicht over het zuidereiland (Isle de San Martin) wordt steeds fraaier. Uiteindelijk een slingerroute naar de vuurtoren zelf.

Ik had in Vigo mijn kledingassortiment aangevuld met artikelen voor zonnig weer zoals een 'fraaie' hoed. Ik wilde jullie dit stukje haute couture (of is het 'hoed couture'?) niet onthouden.

Vigo

2011-07-28T18:34:00.006+01:00

Ik was naar Vigo gegaan omdat ik o.a. in een grotere stad stevige inkopen wilde doen plus om een wifi-antenneversterker te kopen. In havens is mijn ontvangst vaak laag.

Ik begin een patroon in de wind te herkennen. Bij wegvaren valt de kracht mee. Echter op het eind van de ochtend neemt het in mum van tijd toe tot dik 6 Beaufort; noordelijk. Zodra je het gevoel hebt dat dit met vol tuig wat overdreven wordt ga je een rif zetten of haal je het grootzeil weg. Ongeveer een uur nadat je nat van het zeewater terug in de kuip was gekomen gaat de wind afzwakken tot windkracht 3-4. Dan twee opties: ontreven of je er bij neerleggen.
Het was wederom een mooie, zonnige tocht. In de ria begon de wind weg te vallen.

Vigo heeft 4 jachthavens. De haven het dichtst bij het centrum is een formele met jasje-dasje dresscode. Twee anderen liggen in het industriegebied en een flink eind van de stad. Marina Punto Lagoa ligt ook een eind aan de andere kant van de stad maar rustiger. Mooie jachthaven en geen buitenlandse jachten. Waarschijnlijk kiezen deze allen voor de havens in het industriegebied.

Voor een paar euro met de taxi naar de stad gegaan. Een goede wifi-versterker gekocht. Daarna het Castro-park in gegaan. Nu heb je het gevoel bij een park dat het een vlak, gecultiveerd stuk landschap is. Nou dit park ligt tegen de rotsen op het hoogste puntje van Vigo. Een flinke klim tussen de mooie naaldbomen. Bovenaan wordt je getracteerd op een alleraardigst klein parkje met een schitterend uitzicht over de ria.

Nog steeds geen vergunning voor de eilanden Cies. Veel e-mail contact met Carmela uit Portosin die me hierbij helpt. Het is de planning om zaterdag en zondag bij de eilanden Cies te liggen en maandag verder af te zakken naar Portugal.

Ook al heb ik maar stukjes van de ria's gezien het is een uitermate mooi gebied om te varen. Kleine stukjes van haventje naar haventje en dat in een aangenaam klimaat. jammer dat het zo'n eind van Nederland ligt.

Update 29 juli 2011
Met een kleine wandeling naar het kerkje bovenop Ponta Lagoa gegaan. Wat me verbaasde was dat het klokkenspel is vervangen door een bel in glas-in-lood en een grote speaker erbij. Hebben ze hier ook last van koper- en bronsddieven?

Inmiddels de vergunning voor eilanden Cies binnen. Het lukte niet meer om voor komende weekend te reserveren maar 1 en 2 augustus zijn nu vastgelegd. Nu maar hopen dat het rustig weer blijft.

Ria de Pontevedra

2011-07-26T16:51:00.002+01:00

De afgelopen paar dagen gezellig contact met Hans gehad. Hij heeft ook Hallberg Rassy Monsun en vaart ook alleen; nou ja, met een klein hondje.
Het was m'n bedoeling om vandaag mijn vergunning/inschrijfbewijs voor het eiland Cies te krijgen maar dan blijkt het havenkantoor de gehele dag dicht te zijn. Ik heb geen zin meer om langer te blijven liggen. Ik wil varen en naar zee! Daarom een e-mail naar het havenkantoor gestuurd met de vraag of de vergunning/inschrijfpapieren kunnen e-mailen.
Eerst voor anker gegaan bij Muros. Het valt me overigens op dat veel mannen van jong tot oud hier rochelen en het product op straat spugen. M'n ankerplek is blijkbaar een geliefde visplek. Maar ze vissen keurig om me heen. 's Ochtends vroeg wordt ik wakker omdat er iemand naast de boot rochelt. Mijn anker is gaan krabben en ik lig nu op de keien!! Snel uit m'n bed en naar buiten. Is het een visser in een klein bootje op een paar meter afstand die zijn keel aan het schoonmaken is. Pfff.
Vanuit de ankerplek twee Ria's lager afgezakt: Ria de Pontevedra. Het was weer echt lekker om op zee te kunnen zeilen. Met heel veel zon en een mooie noordelijke wind kracht 5-6. In de ria naar zo'n beetje het oostelijks puntje gegaan: Combarro.

Volgens de pilot moet je bij de noordpier ankeren want daar is zandgrond met wel kans op wier. Tja, er was niet zo veel plek meer i.v.m. Viveros (dit zijn mosselkweekbanken). Aangezien er stevige wind werd verwacht voldoende ketting gestoken (4x diepte). En dus lag uiteindelijk Sya stevig vastgeankerd voor de haveningang bij de zuidpier. Ik vond dat er nog voldoende ruimte voor andere schepen was (en gelukkig ook geen opmerkingen van vissersschepen ontvangen. 's Nachts wel als extra naast m'n ankerlicht een 2e licht aangelaten.

Santiago de Compostela

2011-07-22T13:57:00.033+01:00

De bus van 8:15 van Portosin naar Noia en van daaruit naar Santiago de Compostela gepakt. Er was me al gemeld dat de vertrektijd ietwat kon afwijken en dus kwam de bus om 8:35 aan. De rit naar Santiago zelf is al zeer de moeie waard. Een prachtig landschap zeg maar de bovenkant en achterland van de ria.
In Santiago waren al veel pelgrims op de been met rugzak, wandelschoenen, stok en een schelp. Mijn bijdrage aan deze bestond uit de wandeling vanaf het busstation. Doordat 25 Juli de grote dag in de stad is, is er enorme voorbereiding voor de festiviteiten. De kathedraal is mooi van buiten en van binnen maar door de enorme mensenmassa (een paar honderd man binnen) is het erg druk en niet stil. Mijn persoonlijke mening is dit nu meer een atractie is dan een kerk.

Ondanks dit alles is echter nog wel de schoonheid van de stad te zien.

Mijn voorkeur gaat dan eerder uit naar Noia. Dit is ook een oud plaatsje maar dan wel veel minder druk. Je kan prachtig door de smalle straatjes lopen zonder in een mensenmassa te staan.

Al met al een culturele dag.

Ria de Muros

2011-07-21T18:19:00.002+01:00

Er wordt komende dagen veel wind verwacht. Daarom wil ik naar Ria de Muros. Bij vetrek is het nog 3 Bft. Gelukkig neemt de wind snel toe tot Noord 5 Bft zodat ik wat snelheid maak en ik geen last van de deining heb. Onderweg de beroemde en beruchte Kaap Finisterre gepasseerd.

Ria de Muros is ruiger dan Ria de Camarinas; meer en hogere rotsen en minder naaldbomen.

Overigens, toen het nog niet zo helder was kreeg je vanaf een grote afstand het gevoel dat je aan het kijken was naar zo'n 30 minuten schilderstuk van Bob Ross. Laag over laag en hoe meer op de voorgrond hoe donkerder de kleuren.

Gekozen om in de haven Portosin te liggen. Dit omdat ik een bezoek aan Santiago de Compostela wil brengen. Terloops gehoord dat je voor de eilanden Cies en Ons een vergunning nodig hebt om er te mogen ankeren. Er wordt grondig gecontroleerd en indien je geen vergunning hebt krijg je een boete van 6000 euro. Het havenkantoor in Portosin gaat er een voor me regelen. Of ik het ga gebruiken hangt van het weer af. De vergunning heb ik pas a.s. maandag.

Ria de Camarinas

2011-07-20T17:56:00.001+01:00

Nog gisteren het nieuwe lummelbeslag opgehaald en geinstalleerd. Voor slechts 90 euro hebben ze een compleet nieuwe van RVS gemaakt. Ik had zelf op een veelvoud van dit bedrag gerekend.
Na heverige regen en wind van vannacht op 20 juli om 7:00 naar Ria de Camarinas vertrokken.
De wind was NW 4-5. Zoals verwacht stond er golven/deining van ruim 3 meter. Wel een beetje een achtbaan gevoel. Gelukkig was de wind krachtig genoeg druk in de zeilen te houden.
Het was een mooie tocht van 50 NM. Het begon grauw maar de zon nam snel de overhand. Om 17:00 voor anker bij Cala de Villa in de Ria de Camarinas.

Islas Sigargas

20 juli 2011
Het is een grauwe dag met veel motregen en mist/nevel. De bijboot opgepompt (al een naam bedacht: Bebe. afkomstig van BijBoot maar ook Bye Bye. Dit naar analogie met Sya (See you Again)).
Op naar Camarinas en dan sputter, stilte... Niets technisch maar gewoon benzine op. Met spierkracht de bootschaptocht verder afgerond.

Bootschappenbootje Bebe

Nog even gezwommen om het log schoon te maken. Het is dan wel Spanje maar de oceaaninvloed is erg groot; het water is slechts 15 oC. De Ria zelf is mooi. Ruig vanwege de rotsen maar met de schoonheid van naaldbomen tegen de heuvels.

La Coruna

2011-07-17T11:05:00.001+01:00

Op vrijdag 15 juli van haven gewisseld; nu lig ik in Marina Coruna. Dit is een nieuwe haven met goede service. Zodra ik aankwam stonden er 2 personen om de boot mee te helpen vastmaken.

Gratis electra, water en wifi. De douches van deze jachthaven zijn goddelijk. Op de schaal van 1-10 een dikke 9. De douchekop is van het type zomerse stortbui. Temperatuur zelf regelbaar en geen tijdlimiet. Dat is iets anders dan het miezerig lauw straaltje van IJmuiden.

Wat zoals gedaan? Standaard riedel van boodschappen, kleine klusjes op de boot, wassen, e.d. Bij het peilen van de motorolie en bijvullen eens het olieniveau van de keerkoppeling gecontroleerd. Wat is het toch een goede motor! Met bijna geen olie toch blijven werken....
Maandag maar een reservefles kopen.

Het weer is sinds zaterdag enigzins omgeslagen. De wind is nu voornamelijk westelijk en af en toe een bui of motregen. Maar ja, dan nog wel bij dik 20 oC.
La Coruna zelf is een middelgrote stad. Er is een mooi oud stadsdeel maar ook 'modernere' gebouwen zoals het stadhuis uit begin 20e eeuw.

In kader van 'er-op-uit' naar de vuurturen 'Torre de Hercules gelopen. Qua lompheid lijkt het wel een beetje op de Brandaris. Oorspronkelijk uit de 2e eeuw na Christus; gerestaureerd in 18e eeuw. Voor de afdeling weetjes: lichtkarakter Fl(4)20s23M.

Ook kennis gemaakt met Frans stel (twintigers). Zij gaan ook met een 31-voeter naar de Carieb. We zullen elkaar wel vaker tegenkomen. Je ziet in deze haven al het verschil tussen de reletief kleinere schepen en de grote van meer dan 40 voet.

Ik verwacht dat morgen m'n lummelbeslag gereed is zodat ik dinsdag naar Ria de Camarinas kan varen. Het wordt in de loop van de week een beetje winderig.

naar Spanje

2011-07-15T10:16:00.004+01:00

Dag 1 (10 juli 2011)
De tochten worden alsmaar groter. Nu een ruim 500 NM tocht richting Ria de Camarinas in Spanje voor de boeg.
Vreemde gewoonte maar ook bij meerdaagse tochten wil ik altijd zo vroeg mogelijk vertrekken. Nu dan ook weer. Om 5:30 gooi ik los. Nog een wuif naar Peter en weg. In eerste instantie even op de motor. De wind is NW2. Na Lizard Point kan de motor uit en met kompaskoers 210 richting het zuiden. De wind is nog eerst westelijk maar zal in de loop van de dag naar het noordwesten draaien. In eerste instantie nog 4 Bft maar 's nachts neemt het het af tot 1 Bft. Doordat er te veel deining is zet ik de motor aan.
Inmiddels zijn we west van TSS Quessant gekomen. Parallel maar voldende ver van het commerciele scheepvaartverkeer.

Dag 2 (11 Juli 2011)
De boordtijd weer naar UTC gezet. Daarom wordt het al rond 04:00 licht. De wind gaat vanuit het oosten naar het noorden draaien. De kracht blijft nog achter: 2-3 Bft. Dat was ook de verwachting. Het bootje loopt prima. Slapen gaat me ook beter af. Afhankelijk van het verkeer om me heen duren ze 15 minuten tot 1 uur. Het is wel vermoeiend om al na 15 minuten op te staan maar het is wel weer lekker om na een rondje om me heen te hebben gekeken weer naar bed te gaan.
Twee andere zeilboten hebben ook dezelfde routekeuze gemaakt. Lijkt gezellig maar het nadeel is dat ze 'lekker' dicht bij elkaar blijven maar mijn nadeel als solozeiler is dat ik niet lang kan slapen of mijn radaralarm bij kan zetten. Koers iets verlegd zodat ik diverse mijlen van ze vandan ben.

Om 13:00 is een Frans patrouillevliegtuig rakelinks overgevolgen. Onschuldig heb ik gezwaaid (eh, hoe zwaai je onschuldig?

Weersverwachting voor district Pazenn is NE 3/5 -> N4/5 occ 6. rain, later showers, gusts. Het wordt meer dan eerder voorspeld maar nog steeds noordelijk. Om 23:00 het eerste rif gezet om het iets relaxter te maken. Snelheid nog steeds boven 6 knopen.

Dag 3 (12 Juli 2011)
De wind trekt wat verder aan en de golven beginnen dit ook door te krijgen. Ze bouwen goed op. Doordat de wind weer NNW is geworden wordt het halve/ruime wind. Snel maar af en toe breekt een golf dwars op de boot. Sya en ik weerstaan het prima. Een tweede rif gezet en genua verder verkleind. Uiteindelijk een dagafstand van 142 mijl gemaakt; 5,9 knopen gemiddeld.

Dag 4 (13 Juli 2011)
De dag om 5:00 gestart met warme worstenbroodjes. Ja, het zeilersleven is zwaar. Daarna me poedelnaakt op een slingerend schip buiten gedouched met zo'n camping-douchezak. Toch aan veiligheid denken om te voorkomen dat je door een schuiver overboord gaat. Het is zo'n rotgezicht als je dan ergens naakt aanspoelt.
De wind neemt af. Vanwege de nog flinke deining even op de motor. Met een knal breekt het lummelbeslag (aanhechting giek - mast). Enige oplossing: grootzeil weghalen en op de genua verder.

Daarom besloten om niet naar Ria de Camarines te gaan maar naar La Coruna vanwege de reparatiemogelijkheden. La Coruna is 'slechts' op 100 NM afstand; da's zo'n beetje de afstand tussen IJmuiden en Lowestoft. Pas als de wind naar het zuiden draait en ook nog verder wegvalt ben ik op de motor verder gegaan. Naast de roze olifanten en groene leeuwen ook nog walvissen gezien. Eerst nog alleen het afblazen maar later ook nog echt gezien. Echter geen dolfijnen gezien en dat terwijl mijn ervaring is dat ze toch elke avond langskomen. Wellicht hadden ze een dubbele afspraak.

Dag 5 (14 Juli 2011)
Weer overgegaan maar Europese continentale tijd. Om iets na tienen in de ochtend, in een nevelige Ria, de jachthaven Nueva Darsena de Orza aangelopen.

Cabo Prior bij de ingang van Ria de la Coruna.

Deze haven niet gekozen vanwege de mooie ligging maar meer vanwege al reparatiefaciliteiten. De restanten van het oude beslag zijn verwijderd en een nieuwe RVS uitvoering wordt gemaakt. Dit is pas maandag gereed. Ik ga daarom morgen, vrijdag 15 juli naar de jachthaven in het centrum van La Coruna.
De totale tocht vergde 102 uur. De afstand volgens m'n log was 450 NM. Het log loopt iets achter op de werkelijkheid dus m'n log opnieuw gecalibreerd en de werkelijk gevaren afstand wordt daarmee: 480 NM. Ik ben trots op mezelf.

In Falmouth

2011-07-09T11:52:00.000+01:00

De afgelopen dagen in Falmouth het lekker rustig aan gedaan. Nog veel kleine verbeteringen op de boot aangebracht. De tuiger A2 Rigger is langsgeweest en m'n windmeter werkt nu eindelijk na 2 jaar. Ook zijn de zalingen goed gepositioneerd en vastgezet. Daarnaast lezen, weer op de banjo oefenen en kleren wassen (wasmachine = puts; wasdroger: lijntje in de wind).

Het weer is wisselend geweest; redelijk frequent buien gehad met stevigere winden. Nu is het licht bewolkt.

Redelijk veel contact met m'n steigergenoten. Peter een oude, pezige bergbeklimmer in een heel klein bootje 'Green Molly' en Anna en Dough met hun Contesse 'Flyanna'. Juist Anna heeft een behoorlijk hoog Mrs. Bucket-gehalte. 's Avonds was ik uitgenodigd voor een drankje en dus stap ik in m'n zeilkloffie aan boord. Echter Anna zat er volledig opgemaakt met haar parelketting om en animeerde de vier genodigden op een Bucket-achtige manier. Prachtig om mee te maken maar ik was weer blij om alleen om m'n eigen boot te zijn.
Voor de ontspanning ook naar de film gegaan; natuurlijk was dit Pirates of the Carribean. ;-)

Net de laatste weersverwachting bekeken. Het ziet er de komende vijf dagen redelijk goed uit. Geen echt gestabiliseerd Azoren Hoog naar voldoende positief. Daarom besloten om morgen richting Ria de Camarinas in Spanje te vertrekken. Dit ligt net iets boven Kaap Finisterre. Uitwijkhavens zijn La Coruna en Gijon. De afstand is zo'n 550 NM dus ik verwacht er vijf dagen over te doen. Ik ga echter niet rechtstreek maar ik blijf zo'n 40 NM ten westen van de directe koers. Dit om commerciele scheepvaart te ontlopen en 'hoogte' te winnen voor het geval er toch een depressie met harde SW-wind me gaat irriteren.
Net de laatste inkopen gedaan waaronder sla en wortelen maar ook koekjes.

naar Falmouth

2011-07-05T11:10:00.002+01:00

Het startpunt om de sprong naar Spanje te maken is via Falmouth. Zo kan je de Golf van Biskay links laten liggen. Om 6:00 te Eastbourne losgegooid en in mijn boord-logboek 'Falmouth' als bestemming vermeld. Voorgenomen om het desnoods zo veel mogelijk op de motor uit te voeren.

De voor zeilers bekend vuurtoren van Beachy Head.

En zo geschiedde maar zodra de wind zich maar even laat zien: motor uit en zeilen. Weg die herrie. Ook wil ik deze tocht gebruiken om te kijken hoe om te gaan met slapen. In de avond al St.Catharine's Point van Isle of Wight gepasseerd. Waar ik startte met ongemakkelijke slaapjes van 5 minuten in de kuip waarbij ik mezelf had vastgezet ben ik dit gaan verschuiven naar slapen in m'n slingerkooi. Eerst 5 minuten maar na een tijdje dit opgerekt tot slaapjes van 30 minuten waarbij m'n rader aan stond. Ik krijg vertrouwen dat als ik op open water ben met veel minder scheepvaart ik dit fors kan oprekken.

Na Start Point nog 55 NM naar Falmouth. De weersverwachting is niet goed: SW/W5-6, regen en mist. Ik wil voordat dit losbarst al in Falmouth zijn. De wind nam verder toe; ik vloog met 7 knopen door het water. In de buurt van Falmouth is het al nacht geworden. Vissers om me heen en een vreemd wit helder licht wat ik niet thuis kan brengen. M'n radar laat niets zien. Ineens verandert dit witte in een rood licht. Het is een zeilboot! Ik heb blijkbaar een uur lang tegen z'n heklicht aan zitten kijken.
Om de drukte de baas te zijn m'n snelheid verminderd tot 5 knopen door het grootzeil weg te nemen. Om 04:00 leg ik vast aan een fuel barge (mag niet maar ik ben een beetje stout). Een mooie tocht van ruim 200 NM in 46 uur. Tien minuten nadat ik in bed lig begint het te regenen. In de ochtend gebunkerd en Sya verhaald naar een andere plek.

Nu wachten op het goede weather window.

Eastbourne

2011-07-02T17:35:00.001+01:00

Om 5:00 wakker en naar de wind gekeken: het waait een beetje! Mooi, prima; dat moet ik hebben! Aangezien de stroom tot na Dungeness mee staat meteen weg: 10 minuten later al onderweg; koffie pas buiten. Ja, en dan is er buiten de pieren geen wind! Toch maar besloten om niet om te draaien maar naar Eastbourne op de motor te varen. Net na enen aangekomen en boodschappen gedaan. Voorgenomen om morgen lang door te varen als er maar een beetje wind is. We zullen zien.

Belgie

2011-07-01T00:00:00.000+01:00

Na een zeer korte nachtrust vanwege de stroom al om 7:00 weg. Langs de Belgische en Franse kust is nou niet het fijnste varen; veel andere boten, boeien en geulen. De wind nam steeds verder af. Bij de shipping lane m'n AIS weer aangezet. Wat is dat toch een uitvinding! Ze zien jouw maar ik zie ook de grote jongens met welke koers en snelheid en de te korte afstand tussen jullie beiden (closest point of approach). Je kan dan gemakkelijk reageren door de vaart eruit te halen.
Uiteindelijk om 23:00 in de tidal harbour van Dover vastgemaakt en naar bed gegaan.

Nieuwe start

2011-06-30T00:00:00.000+01:00

M'n bedoeling was om schuin richting Noord Hinder te steken maar de wind ging te veel in het westen staan. Dan maar via Belgie. Van slaapjes zal het dan niet komen. Het weersbericht gaf aan: kleine kans op een bui in district Thames. Later in de avond: ja hoor een zwarte lucht. Nou, dat is dan de regen. Ik was er echter niet gerust op omdat de wolken niet vlak aan de onderkant waren maar van die 'rafels' hadden. Snel de genua flink ingedraaid en toen ik bezig was met een rif te zetten begon het om me heen te flitsen en donderen. Al gauw keiharde regen met zicht van zo'n 50 meter ; 7 Bft (schatting) en bliksem.
Gelukkig zat ik niet midden in een scheepvaartgebied maar ten NW van Vlissingen.
De wind zwakte nadien te ver af om zeilend door te gaan. Bestemming Zeebrugge.
Mijn god: Zeebrugge is vreselijk om je 's nachts in de haven te orienteren. Dankzij de electronische kaart m'n weg gevonden maar als ik het zelf had moeten doen.....
02:30 lag ik vast en zo sliep ik ook.

Valse start

2011-06-29T16:50:00.001+01:00

Om 6:00 uur weggevaren. Het zou NW 4-5 Bft zijn maar gaande de tocht richting Noord Hinder werd het iets meer: WNW 5-6. Het bootje houdt het prima echter ..... lekkage! Door al het water op dek lekt het net naast mijn navigatiehoek. Niet 'n druppeltje maar wel iets meer. pvd. Afgelopen weekend ook al iets gezien maar toen verder genegeerd omdat ik de bron niet kon vinden. Gezien deze lekkage en het vooruitzicht om met WNW6 te moeten hakken + Westelijke oversteek Shipping Lane na 20 NM omgedraaid.
Bij ruime windse koers en golven kan de Autohelm het niet aan. De windvaanstuurinrichting voelt zich wel in z'n element. Nog geen naam verzonnen voor deze extra hand.

Inmiddels in IJmuiden de 2 lekkages gevonden en al gerepareerd. Het is de bedoeling om morgen met NW 3-4 weer weg te gaan.

Naar Ijmuiden

2011-06-28T18:00:00.000+01:00

Er was slecht weer voorspeld: onweer, hagel en windstoten. Het lukte om voor dit alles in IJmuiden te liggen.
Sinds gisteren zit iets te iriteren in m'n oog. Naar een huisarts in IJmuiden geweest die een hardnekkig vuiltje van m'n ooglid heeft verwijderd. Wel meteen afrekenen. Ik moet maar kijken of Salland dit volgend jaar nog vergoed.

Windmeter

2011-06-26T18:00:00.002+01:00

De windmeter doet het nog steeds niet. Om de draad te vervangen moet iemand de mast in echter mijn excuus is hoogtevrees. Dan Chrisja de lucht in. Bij het laten zakken van de windmeter knapte er iets en met een plons verdween de windmeter in het water.
Op maandag 27 juni rondgebeld voor een nieuwe en in IJmuiden er een kunnen kopen. Dochter weer naar boven en 'het past niet'...... Nadat alles weer beneden was gezien dat een onderdeel 2 draadeinden had waardoor het leek alsof deze niet past.
Alles heeft 1 voordeel; de windmeter heeft nog nooit gewerkt. Ik kijk of ik ergens in haven een zeiler zonder hoogtevrees tegen kom.

Ook de bimini is op het laatste moment geinstalleerd zodat ik meer schaduw aan boord hebt.

Opruimen

2011-06-25T09:59:00.001+01:00

Net de laatste inkopen gedaan. Nu nog opruimen en ordenen. Zoals de grote zak met verband- en geneesmiddelen. Hopelijk heb ik niets van dat nodig maar voor zo'n beetje elke pijnje heb ik wel een pilletje.

De laatste werkweek

2011-06-24T19:09:00.008+01:00

Pffff, Dit was zo'n week van: 'niet te veel van dit soort weken in een jaar; dat trek ik niet'. Het waren de laatste punten van mijn actielijst najagen. Daarnaast was de pijn na de operatie toch erger dan ik had gehoopt en ik had nog te maken met kaakpijn na het trekken van twee kiezen. Iets te veel van het goede Richard!
Het was ook een week van uitersten. Donderdagavond nog als afscheid met m'n gehele afdeling gezellig uit eten en vandaag was het resultaat van de lopende reorganisatie: 2 personen uit m'n afdeling ontslagen.

Inmiddels m'n laatste werkdag gehad, mijn woning leeg opgeleverd en de inboedel opgeslagen. Deventer passé. Het komend jaar wordt deze slingerkooi m'n slaapplek.

Aan alle, nu oud-collega's: zeer bedankt voor jullie warm afscheid!! Ik wens jullie een mooie toekomst en wellicht zien we elkaar over een jaar weer eens in Deventer.
Naar alle verwachting vaar ik dinsdag 28 juni naar IJmuiden.

Voorbereidingen

2011-06-20T09:05:00.001+01:00

Pas op 26 mei 2011 de beslissing genomen: ik ga een rondje Atlantische oceaan varen!
Om zo ideaal mogelijk qua weer te zitten wil ik voor 1 juli 2011 losgooien. Dus 'vertrekkersstress' in slechts 1 maand gepropt. Dat wil zeggen: ontslag nemen; huur opzeggen; inboedel opslaan; verzekeringen en financiën regelen of herzien; tandartsbezoek; inentingen; operatie ondergaan; boot klaar maken; nadenken over route; zeekaarten en pilots aanschaffen; postadres regelen; overzetten adres en emailadres; etc, etc. En natuurlijk afscheid nemen!

Ik kan nu melden: het lukt in slechts een maand! Wel belangrijk is het feit dat mijn boot al behoorlijk klaar was en er eigenlijk alleen nog relatief kleine aanpassingen nodig waren. Zo'n maand is echter niet de leukste maand. Veel regelen en jagen om het op tijd gerealiseerd te krijgen. De voorpret is dan ook veel minder dan wanneer je veel meer tijd hebt. Maar ja; het vooruitzicht is en blijft hetzelfde! Per dag vaar ik in mijn gedachten vele malen uit.